Mijn Gianni werkt zich te pletter om van Route 108 Memorial Wouter Weylandt een succesje te maken.
Hetgeen hem heel moeilijk gemaakt wordt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een van zijn projecten gemakkelijk waren... hopelijk kan er nu wel eens een kering komen zodat het dit keer tenminste eens lùkt!
Ook dit keer worden zijn zenuwen en overtuiging weer zwaar op de proef gesteld: door de crisis krijgt hij bijna geen sponsoring binnen...
Heeft hij dan een sponsor die toch met wat geld over de brug wil komen, dan blijkt diens Verantwoordelijke Marketing een eikel van formaat te zijn, die zorgt voor een maand vertraging in de voortgang van het project, dankzij zijn opgeblazen ego dat vindt dat alles via hem moet passeren... Het werd uiteindelijk zo grof dat Gianni weigerde om nog iets via die kerel te doen... op risico om zijn enige geldschieter volledig te verliezen!
Dat is gelukkig niet gebeurd omdat de 'grote chef', de President van de lokale bank en van Durocem intussen ook doorheeft hoe die gast ineen zit en hij staat dus volledig aan 'onze' kant.
Maar ook de overgevoeligheid van de door verdriet overmande familie maakt het niet makkelijk. We hebben alle begrip voor hun situatie en beseffen dat zij liever willen gerust gelaten worden maar we willen wel hun goedkeuring hebben. Wanneer zij dan warm en koud tegelijk blazen is het een heel moeilijk dansen op een zeer slappe koord...
En hoe bewijs je dat je opzet niet-commercieel is aan mensen die niet willen communiceren?
Gelukkig zijn hier de festa's waarvoor ik mijn geliefde toch af en toe van zijn laptop kan krijgen! Hoe moeilijk hij het dikwijls ook heeft, lekker eten en drinken zijn toch nog altijd DE sleutel om hem er zo snel mogelijk door te halen ;-)
En gisteren begon dan het grootste feest van gans de Appenijnen: de Festa dell'Agricoltura!
Wat op zich sowieso fijn is omdat het zo goed als in onze achtertuin doorgaat zodat wij op zondagavond in de eerste loge zitten om het spetterend vuurwerk als geen ander te kunnen zien!
Ik kreeg mijn wederhelft gisteren na wat aandringen dan toch mee naar het feest.
Op weg daarnaartoe reed ik gelukkig @30km/uur waardoor ik geen moeite had om te stoppen voor twee dartele hinden die bij valavond graag de straat oversteken om door de weiden van het ene bosje naar het andere te trekken.
Op die manier is dat een leuk zicht... ik moet er niet aan denken wat er zou gebeurd zijn indien ik iets sneller zou gereden hebben!
Wanneer we aankwamen bij de immense parking kreeg ik effe een wee gevoel in mijn buik. Het was namelijk na dit feest dat ik vorig jaar aan de parking zwaar gevallen ben nadat ik voor de derde keer die avond zomaar door mijn knieën zakte. Iets waar ik de laatste tijd gelukkig geen last meer van heb (ik hou nu heel veel hout vast!)...
Maar het werd super leuk.
Om te beginnen reageerden de Italianen heel positief op onze vraag of we de Route 108 folder mochten ophangen. Hierdoor krijgt iedereen al de kans eens te bekijken waarover Route 108 gaat, terwijl zij aan de kassa's effe moeten wachten op hun wisselgeld. Dat gaf een fijn gevoel!
De pizza 4 stagione op steen gebakken, lekker flinterdun met voldoende heerlijke smaakjes erop gaf een ander fijn gevoel erbij.
Toen bleek dat er niet enkel een Amerikaan country speelde op zijn gitaar maar dat er daarna een Italiaans bandje ook hun versie van country music bracht.
Er stond al niet veel volk meer rond het podium waardoor niemand écht durfde mee te bewegen op de tonen van die jonge kerels. Daar moest iets aan gedaan worden want bij mij kriebelde het fijne gevoel in mijn buik...
En voor het eerst in eeuwen heb ik terug gedanst! Eerst wat aarzelend de muziek in me laten doordringen, het ritme terug oppikken. Stilletjesaan naar echte danspassen en op de duur de ganse dansvloer ritmisch verkennend.
De mix van mijn ballet-buikdans-andere stijlen op country music was voor de omstaanders wellicht een gek zicht maar ik heb me er nu eens niks van aangetrokken zie!
Ik vond het vooral leuk dat er vrij snel meer mensen begonnen te dansen en ik ben pas gestopt nadat het duidelijk werd dat het bandje het voor bekeken hield.
Ik ben vandaag wel een beetje stijf in de spiertjes ;-) en mijn stretchoefeningen vanochtend waren wat pijnlijker dan normaal, maar ik ben heel gelukkig dat ik dit terug heb kunnen doen!
Er is duidelijk een positieve evolutie in mijn fysiek!
wat een stress brengt het toch allemaal mee
BeantwoordenVerwijderenal goed dat er daar ook eens gefeest kan worden om alles van jullie af te schudden
mij krijg je niet op een dansvloer, ik heb totaal geen ritme haha, nooit gehad ook
eigenlijk begrijp ik die familie van Wouter ook wel, die willen in alle rust hun verdriet een plaatsje geven, en die kunnen dan al die 'promotie' best wel missen. Soms heb ik dat ook wel dat ik denk 'laat de doden toch rusten'
En aan de andere kant is het dan zo'n mooi project
Gemakkelijk is het niet om een gulden middenweg te vinden zodat beide partijen er zich goed bij voelen
hopelijk blijft het met de fysiek positief evolueren! dat zal ook wel nodig zijn daar in de bergen :-)