Afgestraft : the party is over...

Ik waande me bijna genezen. Gisteren nog, zegde de buurvrouw dat ik er veel beter uitzag. Ik dacht dat ik de fibromyalgie/cvs bijna onder controle had... wat kan een mens zich toch iets wijsmaken!

Vanochtend werd ik ruw terug in de realiteit gegooid.
Ik werd wakker en alles in mijn lijf deed weer zeer.
Het licht te straf, zelfs met mijn ogen dicht.
Mijn handen in kramp, net zoals mijn maag, darmen, benen.
Zelfs in mijn hoofd voelde ik vlagen van kramp overkomen.
Elke beweging kostte moeite en deed altijd pijn.
Mijn lichaam was weer te moe om te kunnen leven...

Twee uur bleef ik liggen, hopend dat het door zou gaan, tevergeefs.
Mijn batterij staat weer in het rood, al mijn energie verdwenen.
Waar is ze weer naartoe? Welke dief heeft ze mij weer ontstolen?

In bed liggen was te pijnlijk, de druk van mijn lichaamsgewicht te zwaar.
Een warm bad met goed veel badzout, dat zal misschien soelaas brengen...

Ik kantel mezelf uit bed en strompel als een oud vrouwtje naar beneden, bang om te vallen, onzeker van elke stap. Terwijl het badwater loopt trek ik heel traag mijn pyama uit, heel voorzichtig.
Elk geluid klinkt te hard, mijn hoofd bonkt en al mijn knoken kraken bij iedere beweging. Ik voel alsof mijn bloed vervangen is door een of ander zuur dat bij elke hartslag overal word rondgepompt tot in de kleinste bloedvaten: pijn, pijn, pijn!

Ondergedompeld in het warme water hoop ik op wat verbetering, tevergeefs.
Stilaan voel ik nog een extra pijn bijkomen, mijn handen beginnen zwaar te tintelen en dit prikkerig gevoel probeert de andere pijn te overheersen. Het duurt een tijdje voor ik besef dat ik hyperventileer van de pijn: rustig meisje, let op je ademhaling.
Een hele tijd probeer ik mijn aandacht te richten op een langzame buikademhaling, om ten minste toch al één pijn weg te werken.

Ik voel me miserabel en de moedeloosheid komt met grote snikken naar boven: waarom nu toch weer, het ging net zo goed? Wat heb ik verkeerd gedaan, welke grens heb ik weer overschreden? Mijn zilte tranen mengen zich met het zoute water maar brengen geen verlichting. Integendeel, mijn keel brandt nu ook met een grote krop die zich daar vastzet. Ik mag niet huilen!

Mijn ventje komt de trap af: wat hoor ik hier allemaal?
Ik probeer hem uit te leggen dat ik weer een aanval van fibromyalgie heb.
Maar is het niet van de zon? Je gezicht ziet helemaal rood en je gloeit! Is het geen zonneslag?
Ik heb niet eens in de zon gelegen... ja, een half uurtje om 5 uur in de namiddag. Dat kan het niet zijn.

We overlopen wat het dan wel kan zijn.
Ben ik ongesteld, neen.
Ben je jouw medicatie niet vergeten, ook niet.
Zou het de wijn geweest zijn, of het vlees van gisteravond?
Heb ik mezelf oververmoeid door mijn danspartijtje van eergisteren? Maar het is niet alsof ik uren aan een stuk gedanst heb, en het deed me zo goed!
Heb ik mijn karige energie weggegeven aan die dame gisteren die zo triestig keek en die ik probeerde wat op te peppen?
Of is het van de stress over de uiteindelijke verkoop van ons huis, die na anderhalf jaar van me afvalt en me meteen de terugslag geeft?
Wie zal het zeggen?

Wil je niet wat in de zon liggen, de warmte zal goed doen aan je spieren? Maar het zonlicht is te straf en mijn hoofd doet nu al zo'n pijn.
Ik besluit nog wat warm water te laten bijlopen en sluit mijn ogen in de hoop dat het zo gaat beteren.
Het buurjongetje huilt. Bruno of Giovanni rijdt met de tractor voorbij om op ons land de hooibalen te trekken. Ik probeer me af te sluiten voor alle geluid maar mijn hoofd bonkt ritmisch mee met het gedreun en geraas van de machine.
Laat het snel over zijn, aub!

De hondjes komen een voor een langs om te kijken waarom ik zo lang in dat bad blijf liggen, niet begrijpend dat ik bijna niet beweeg.
Ik dompel me regelmatig helemaal onder in de hoop dat het zout het vergif uit mijn lijf zal trekken.
Uiteindelijk wordt het water weer te fris en weet ik dat ik eruit moet.

Heel langzaam weer, schuifel ik door het huis oplettend om toch maar niet onderuit te gaan. Mijn benen zijn te zwak om mijn lichaam ver te dragen...
Vanuit de zetel heb ik zicht op de amandelboompjes, het grafje van Miekepoes, de rozelaars. Ik probeer deze tekst te typen, het gaat langzaam, mijn handen doen teveel pijn.

Fibromyalgie is onverbiddellijk... ik kan slechts wachten tot het weer over is.
Hopelijk is het geluid van de Festa straks niet te erg.
Morgen gaat het misschien beter...