Als er een ster valt...

mag je een wens doen, mag je een wens doet als je het ziet

Als er een ster valt mag je een wens doen, wat zal ik wensen, ik weet het niet!

Ik weet het niet meer...

Ik heb zoveel kunnen wensen, ik heb zoveel bedacht
Maar alles wat ik wenste is verdronken in de nacht
Waarom zocht ik mijn kans in de glans van een ster die verschiet?
Ik weet het niet, ik weet het niet...

Ik wens dat de aarde valt!


(naar Elly en Rikkert)

Vertrouwen komt langzaamaan...

Het is ongelooflijk hoe de aanwezigheid van twee jonge poesjes je leven zo kan positief beïnvloeden!

Voor mezelf is het vooral de uitdaging om hen te domesticeren zodat ze een lang en gelukkig leven in onze Ark kunnen meemaken.
En de resultaten zijn best bevredigend!
Zowel Vosje als Michi laten zich al strelen terwijl ze aan het eten zijn.
Hem heb ik zelfs al een paar keer moeten oppakken en wat verder neerzetten wanneer hij het eten van zijn zus probeert in te pikken! Dat gaat uiteraard altijd nog gepaard met dan eventjes verder weg te lopen, maar hij komt altijd snel terug ;-)

Hij ontdekt ook de wereld rond zich graag... als een echte curieuseneus komt hij mee op de zetel gesprongen wanneer ik met de laptop werk en hij vindt het heerlijk om met een wijnkurk de kamer rond te kletsen... tot hij de kurk onder de zetel of de kast 'voetbalt' en bibi op haar knieën mag kruipen om te proberen hem er terug onderuit te krijgen.

Wat ook heel grappig is om te volgen is de interactie tussen Gritzl en hem! Ze zijn allebei curieus naar mekaar maar hij is nog bang en blaast dus toch nog gemakkelijk. Alhoewel ze hem niet belet om in de kamer zijn rondjes te spelen.
Maar ze komen al dichter en dichterbij, dus ik geef ze nog twee weken en dan staan ze zij aan zij.

Michi is in alles veel rustiger en terughoudend. Maar ze houdt wel alles ook goed mee in het oog. Maar gezien haar kalmere natuur verwacht ik deze winter de twee dames samen in één mand te zien liggen wanneer het koud is...

Alles komt goed...

Vosje en Michi

Sinds eergisteren is Vosje niet meer de enige poes in huis...
We zijn erin geslaagd om zijn zusje, die ik eerder Vlekje noemde, ook te vangen en mee te brengen.
Inmiddels is haar naam wel veranderd in Michi, deels ook 'meissie' uitgesproken.

Waar ik dacht dat ze heel blij zouden zijn mekaar terug te zien na drie dagen, was het onthaal vrij bot: zij blies en maakte met een klauw duidelijk dat hij haar niet moest lastig vallen.
Eventjes gecheckt of dat iets met sexualiteit zou te maken hebben maar op 3,5 maand is hij toch nog wat te groen om daaraan te denken.

Toch al maar geinformeerd bij de veearts of er een sterilisatieprogramma voorzien is en dat zou blijkbaar wel het geval zijn. Volgende week zal ik dus zeker moeten contact nemen met de gemeente...

Inmiddels zijn de twee feline al terug aan mekaar gewend en is het dus nu de volgende fase : wennen aan de honden... Gritzl doet daar al goed haar best voor door regelmatig mee in de living te komen zitten en het geblaas te trotseren. Zij is vastbesloten om vriendschap te sluiten zodat zij terug oortjes kan likken ;-)
Ook als hij superdominant in het midden gaat zitten blazen en haar zo naar de hoek dringt...
Zij heeft tijd!

Michi blijft nog meer op afstand en is duidelijk nog niet zo gewend aan haar omgeving. Zij laat zich ook nog niet fotograferen.
Zijn 'voorsprong' van die drie dagen vertaalt zich zowel in gedrag als in gewicht. Hij crosst overal rond en springt van het ene naar het andere, tussenin grommend indien Gritzl wat te dichtbij is naar zijn zin en heeft intussen een mooi rond buikje. Zij blijft veel meer rustig op een afstand en heeft nog steeds een slanke lijn, al is er ook bij haar al wat volume bijgekomen op die paar dagen.

Tijgervosje?

Ik voel me vandaag zo gelukkig!
Ik heb het voorrecht om zoveel mooie beestjes rond mij te hebben!
Och kon ik toch maar zo goed communiceren met de mensen als wat ik kan met de beestjes...

Behalve Xinshu en Gritzl, de paardjes en nu zo'n kleine vosrosse poes!
Het gaat zo goed met ons!
Van een halfwild beestje is die op drie dagen tijd al bijna mijn oogappel geworden.
Vanavond heb ik hem/haar (ik weet nog niet juist wat het is) de ganse tijd mogen strelen terwijl die de korreltjes voor mij aan het opeten was.
Wanneer ze gedaan heeft springt ze wel nog altijd terug naar achter, maar er is duidelijk wel al een band...

Wanneer ik de living binnenkom loopt ze niet meer weg maar bekijkt me met die grote ronde ogen om te zeggen: ik ben hier ook zenne!
Daarstraks zat ze bovenop de poezenmand! Gisteren was dat nog de benedenverdieping maar nu durft ze echt al een trapje hoger op de ladder te treden.

Daarstraks kwam ze zelfs de korreltjes eten terwijl Gritzl aan de andere kant van mijn been braaf zat te wachten. Dat is nog zo'n schatje! Die wil al echt graag beter kennismaken. Zo zaten ze allebei, ieder aan een kant van mijn been, braaf flink te zijn... met snoepjes als beloning uiteraard!

Vosje is inmiddels zover dat ze haar territorium wil gaan verkennen! Dus kruipen we bovenop de bench, bovenop de poezenmand en god weet waar straks nog allemaal...
Gelukkig hangen er hier geen gordijnen!
'un furbo' noemde Dragos haar, de man van Adriana, die de poezenmama hebben.
Ik heb er nog geen vertaling voor, maar ze ìs het wel ;-)

Zo zit ze nu bovenop de bench, rustig onder een afdakje dat gevormd wordt door een minitafeltje, zit daar mooi te wezen en na te denken welke schelmerij ze kan uitsteken... uiteraard met een engelensnuitje!
Misschien is 'kleine schelm' wel de juiste vertaling van furbo? Ik weet het niet...

Wat ik wel weet is dat deze kleine schelm een glimlach op mijn lippen tovert die zo écht is dat mijn hart er helemaal warm en zacht van wordt...
Mijn kleine tijgervosje!

Vosje leert stilaan te vertrouwen...

Na twee dagen en twee nachten is er al flinke vooruitgang te merken bij ons Vosje.
Uiteraard is alles nog wel vrij beangstigend voor hem en hij voelt zich natuurlijk met momenten wel eenzaam zo zonder zijn zus en zijn mama, maar hij krijgt toch al wat meer binding met mij.

Nog niet om te zeggen dat hij tam is, verre daarvan, maar ik probeer met positieve beloning hem vertrouwen aan te leren. En ik moet zeggen dat het al mooi gaat.
Hij zit boven in de kamer die ik tot mijn living heb omgedoopt en overdag kan hij van daar op het balkon, waar hij graag tussen de planten zit in een plantenbak waar de aardbeitjes nooit zijn uitgekomen...





Wanneer hij hoort dat de 'voordeur' van het appartement boven open gaat, kruipt hij wel nog steeds onder de zetel omdat hij weet dat er hier nog viervoeters rondlopen en daar is hij echt nog niet klaar voor.




Maar wanneer ik hem dan met kitten-brokjes lok, dan komt hij al vanonder zijn schuilplaats om ze een voor een te komen pakken. Hij begrijpt precies ook al dat hij moeten blijven zoeken zolang ik 'zoek ze' zeg... Hij komt al tot aan mijn hand om ze op te eten, al deinst hij wel nog achteruit indien ik hem probeer aan te raken.
Maar ik vind dit op twee dagen tijd al een hele vooruitgang!









Toen ik hier daarstraks wat op de computer aan het werken was, heeft hij zich een tijdlang niet verschuild maar is hij eerst voor en dan ìn de poezemand gaan liggen rusten. Echt slapen deed hij niet, maar ik was toch al heel blij dat hij in mijn aanwezigheid wilde blijven.


Wanneer hij dan echt wou slapen, is hij wel nog onder de zetel gekropen.
Maar binnenkort zal hij daar niet meer onder kunnen want die zetel staat vrij laag en hij is al niet zo klein meer... Hij zou al 3,5 maand oud zijn, dus het hele kleine is er al af.

Ook daarnet is hij vanuit zijn schuilplaats gekropen om in de bench te gaan drinken en in het bakje een plas te doen. Daarna kwam hij terug kijken om te zien of ik iets zou doen en dan spurtte hij naar de poezenmand waar hij in het onderste deel een andere schuilplaats heeft gevonden, eentje vanwaar hij me in de gaten kan houden!

Ik hoop dat hij morgen nog wat meer vertrouwen opdoet zodat hij zijn zus een beetje kan ondersteunen wanneer we haar ook naar hier kunnen halen. Tot nu toe is dat nog niet gelukt omdat de vrienden (bijna) niet thuis waren.
Maar misschien dat het morgen of vrijdag wel kan.

Ik ben alleszins heel blij met de vooruitgang!
Het zal wel goedkomen tussen ons!

Vosje!

Sinds gisteravond is ons gezinnetje uitgebreid!

Hij (denk ik) heet Vosje en is een cremekleurig tijgertje dat probeert om niet te bang te zijn van zijn nieuwe omgeving...
Hij heeft wat rossigs maar niet echt, daarom noem ik hem Vosje.
Moest later blijken dat hij een zij is, dan moet ik de naam niet veranderen ;-)

Zijn/haar mama is een schildpadpoes en zijn zusje is een lapjeskat.
Maar die was té bang om te kunnen 'vangen'.
Want ja, deze poesjes zijn weliswaar van een huiskat van vrienden die een nestje van 4 had. Daarvan zijn er 2 verdwenen en wellicht hebben de twee anderen daarvan een schrik opgelopen.
Dus ze zijn nog schuw van mensen.

We hebben Vosje gisteren kunnen vangen door hem eten te geven in een box en wanneer zijn mama er ook mee inkroop om mee te eten, kon ik het deurtje dichtdoen.

Wanneer mama gedaan had met eten heb ik haar eruit gelaten en kon Vosje mee naar huis.
Hij zit nu in het appartement boven, waar hij gedurende de nacht uit zijn kotje gekropen is en op het terras tussen de bloempotten is gaan liggen.

Hij begint wel mij al een beetje te kennen maar ik mag nog niet te dicht bij hem komen. Al heeft hij wel al eten aanvaard dat op mijn vinger lag.
Maar het menneke is bang van de honden en zal ook daar stilaan moeten aan wennen...
Met Gritzl zal dat geen probleem geven maar voor Xinshu zal het ook weer een hele aanpassing betekenen! Maar dat zijn zorgen voor later.

Nu ligt hij te slapen op een dekentje in de deuropening, geflankeerd door de grote bench van Gritzl en de box waarin hij meegekomen is. Hij heeft al wat hesp gegeten, een plasje gedaan in het bakje, zich gewassen en een beetje gespeeld, dus hij is wel moe.
Zoveel nieuwe dingen voor hem.

Woensdag gaan we proberen om zijn zusje erbij te krijgen.
Samen mogen ze er dan voor zorgen dat ik niet meer overal ga muizenstrontjes terugvinden in huis...