Tijgervosje?

Ik voel me vandaag zo gelukkig!
Ik heb het voorrecht om zoveel mooie beestjes rond mij te hebben!
Och kon ik toch maar zo goed communiceren met de mensen als wat ik kan met de beestjes...

Behalve Xinshu en Gritzl, de paardjes en nu zo'n kleine vosrosse poes!
Het gaat zo goed met ons!
Van een halfwild beestje is die op drie dagen tijd al bijna mijn oogappel geworden.
Vanavond heb ik hem/haar (ik weet nog niet juist wat het is) de ganse tijd mogen strelen terwijl die de korreltjes voor mij aan het opeten was.
Wanneer ze gedaan heeft springt ze wel nog altijd terug naar achter, maar er is duidelijk wel al een band...

Wanneer ik de living binnenkom loopt ze niet meer weg maar bekijkt me met die grote ronde ogen om te zeggen: ik ben hier ook zenne!
Daarstraks zat ze bovenop de poezenmand! Gisteren was dat nog de benedenverdieping maar nu durft ze echt al een trapje hoger op de ladder te treden.

Daarstraks kwam ze zelfs de korreltjes eten terwijl Gritzl aan de andere kant van mijn been braaf zat te wachten. Dat is nog zo'n schatje! Die wil al echt graag beter kennismaken. Zo zaten ze allebei, ieder aan een kant van mijn been, braaf flink te zijn... met snoepjes als beloning uiteraard!

Vosje is inmiddels zover dat ze haar territorium wil gaan verkennen! Dus kruipen we bovenop de bench, bovenop de poezenmand en god weet waar straks nog allemaal...
Gelukkig hangen er hier geen gordijnen!
'un furbo' noemde Dragos haar, de man van Adriana, die de poezenmama hebben.
Ik heb er nog geen vertaling voor, maar ze ìs het wel ;-)

Zo zit ze nu bovenop de bench, rustig onder een afdakje dat gevormd wordt door een minitafeltje, zit daar mooi te wezen en na te denken welke schelmerij ze kan uitsteken... uiteraard met een engelensnuitje!
Misschien is 'kleine schelm' wel de juiste vertaling van furbo? Ik weet het niet...

Wat ik wel weet is dat deze kleine schelm een glimlach op mijn lippen tovert die zo écht is dat mijn hart er helemaal warm en zacht van wordt...
Mijn kleine tijgervosje!