Stilaan merkt iedereen die op ons hof komt het op: de 'grande cane', onze Xinshu loopt hier niet meer rond...
Sommigen durven het na een paar dagen effectief vragen, sommigen weten niet goed of en hoe ze het onderwerp zouden aanbreken.
Hij laat nog steeds een grote leegte achter.
Zelfs al doen Vosje en Michi heel geslaagde pogingen om de aandacht naar hen te trekken en Gritzl zo dikwijls bezig te houden dat ze tegenwoordig overdag veel minder slaapt dan vroeger!
Maar van zodra ik durf in de zetel te gaan zitten (doorgaans al tegen of na middernacht), komt ze direct naast me liggen. Ook 's nachts komt ze nu bij mij liggen op mijn bed, iets wat ze niet meer deed sinds we naar hier verhuisd zijn.
Ik denk dat ze hem toch ook wel mist, zelfs al kan ze het me niet zeggen met woorden.
Ik denk nog zo dikwijls aan hem! Niet met pijn, maar wel nog altijd met een stil verdriet omdat ik hem nooit meer zal kunnen knuffelen. In gedachten knuffel ik hem nog altijd veel, maar dat is niet hetzelfde... Ik mis hem, mijn lieve jongen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.