Dit zinnetje speelt al een ganse tijd in mijn hoofd en vandaag heb ik dit ook in de praktijk kunnen brengen...
Het was hier mooi zonnig weer en het nieuwe jaar kondigde zich goed aan met weinig pijn. Ik voelde me deze voormiddag dan ook zo goed, dat ik aan de ontbijttafel voorstelde om naar de Pietra di Bismantova te trekken en tot boven te klimmen om daar een picknick te houden.
Geef toe, een interessante manier om 1 januari te vieren!
Nadat alles een beetje opgeruimd was heb ik dus wat broodjes klaargemaakt, een paar met een heerlijke gemengde omelet en een paar met surimisalade.
In een rugzak 2 blikjes cola, 2 mooie bierglazen (Tibi drinkt geen bier) en een fles blonde Leffe. Een paar bananen, een stuk chocolade met noten en mijn documenten, want ik wou zeker geen handtas moeten meesleuren.
Tibi merkte op dat we ook een dekentje nodig hadden om op te zitten en dus ook nog een plastic zak tegen het vocht en wat blaasjesplastiek om de koude te breken... Twee rugzakjes dus, maar met mijn twee mannen is dat tegenwoordig geen probleem meer! ;-)
Ik wist niet of ik het zou kunnen... Vorig jaar in november ging ik samen met mamy een stuk naar boven maar we zijn toen niet boven geraakt.
Al de andere keren dat GG naar de Pietra ging durfde ik niet eens mee te vertrekken omdat ik me zo slap en moe voelde...
Het begin was moeilijk: er zijn al meteen een heleboel trappen die je moet nemen en tegen wanneer ik die gedaan had was ik al serieus uit de adem... zo zou ik het niet halen!
Door de neus blijven ademen en vooral zorgen dat ik niet begon te hyperventileren want dan is het feest uit!
Maar Tibi gaf me zijn arm en was overtuigd dat ik het samen met hem zou halen! 'Komaan Anna, je bent nog jong, we halen samen de top wel!'
Wat een schat is die jongen toch!
Dus rustig aan, arm in arm, stapten we verder naar boven.
Regelmatig kwamen er mensen terug naar beneden en daar waren dames bij die een stuk ouder waren dan ik... als dìe het kunnen, moet ik dat toch ook kunnen!
En inderdaad, na een heel stuk 'klefferen' geraakten we uiteindelijk tot op het hoogste deel van de plateau! Wat een kick!
Hier heb ik 3 miljard jaar geleden geleefd met mijn paarden en schaapjes, op deze weide aan de zee... fantasy dreams!
Intussen was GG al lang boven aangekomen en had hij al foto's zat getrokken... waardoor we ook kennis maakten met Rimpi en haar man, een heel fijn koppel Indiërs die in Reggio wonen.
Samen onze picknick opgegeten en gedronken, de Leffe werd gesmaakt!
Meteen ook gegevens uitgewisseld om mekaar later nog eens terug te kunnen ontmoeten... weer iets om nog eens naar uit te kijken!
Nog effe een sfeerbeeld van vandaag, kwestie van jullie ook zin te doen krijgen om eens naar hier te komen:
wat een prachtig gebied en een leuk idee trouwens.
BeantwoordenVerwijderen