Als ik dood zal zijn
zal de zon nog verder opkomen en ondergaan
zal de leeuwerik zijn lied nog zingen
zal de wereld gewoon verder blijven bestaan
Geliefden zullen nog steeds elkaar beminnen
samen feesten en dansen op het lied der zinnen
Als ik dood zal zijn
zal de kermismolen blijven draaien
zullen politiekers in de kas blijven graaien
en de boer, hij zal blijven zaaien en maaien
Als ik dood zal zijn
zal er iemand zich mij nog herinneren
is mijn naam vergeten of blijft die ergens nog zinderen
wat ik deed, waar ik van hield, waar ik voor leefde
wat mijn hart deed sneller slaan, waar mijn hand voor beefde
zal ik eindelijk weer rust ervaren
nooit meer bang zijn voor eender welke gevaren
één met de kosmos, weer pure energie
een nieuwe dimensie is wat ik dan zie
een gans nieuw leven, heel ver hier vandaan
geen lichaam meer hoeven dragen, maar mijn ziel zal blijven bestaan
28-09-2017
27-09-2017
Billy en Gauda naar Los Caballos Luna in Almadèn de la Plata
Wie ons persoonlijk kent, weet dat ik sinds begin juni met veel moeite afstand gedaan heb van mijn 2 geliefde paarden, Billy en Gauda.
Nadat op 7/02/2015 mijn allereerste paardje, Wodan, stierf van een zoveelste winterkoliek en exact 3 maanden later Tachat moest ingeslapen worden omdat hij echt niet meer uit de voeten kon met zijn hanetred, bleven Billy en Gauda nog steeds weinig bewegen op hun 2HA land.
In het begin dacht ik dat het was omdat ze treurden over het verlies van hun levenslange makkers, maar dit bleef duren.
Daarenboven waren zij beiden nooit de beste vriendjes en ze stonden meer roerloos met de konten naar mekaar gedraaid dan dat ze eens een knuffeltje kwamen geven aan mekaar...
Wanneer Billy te dicht bij haar kwam, sloeg Gauda naar hem en het menneke mocht echt niet teveel van haar vragen of het was ambras! Het was echt niet leuk meer om te zien en ik heb regelmatig met tranen in de ogen staan kijken, me afvragend wat ik kon doen om die twee terug gelukkig te zien...
Daarenboven werd de zorg over de paardjes voor mij elk najaar/winter/lente zwaarder en moeilijker, zelfs al hadden we in die 7 jaar kosten noch moeite gespaard om alles gemakkelijker en ordelijker te maken.
Maar fibromyalgie eist zijn tol, zelfs al zou je liever anders willen... en ik moest meer en meer mijn ventje komen vragen om hulp, iets wat ik niet graag deed want hij is geen 'paardenman'. Hij kwam dan wel altijd helpen als ik het vroeg, maar als je weet dat het niet echt met veel plezier is, dan wil je daar niet van profiteren...
De enige oplossing voor het probleem, twee andere paardjes zoeken om bij Billy en Gauda te zetten zodat ze terug een kudde konden vormen, was dus geen optie omdat ik dan het werk in het 'slechte seizoen' al helemaal niet meer zou aankunnen.
Ik heb er twee jaar over nagedacht en meer dan een vol jaar over gedaan om mezelf voor te bereiden op een van de zwaarste beslissingen ooit in mijn leven: mijn twee lievelingen, Billy en Gauda zouden op 'pensioen' gaan!
Ik heb verschillende plekken overwogen, een aantal in Italië en 1 in Spanje. Uiteindelijk heeft Spanje gewonnen... want het is niet zòmaar een plek waar paarden kunnen op pensioen gaan! Daarenboven overweeg ik om ook zelf naar een warmere/drogere plek te kunnen verhuizen en dan staat Spanje als eerste op het lijstje.
Los Caballos Luna is een non-profit paarden rescue centrum, geleid door Laura Hoitsema, een Nederlandse dame die gewoon lééft voor de paarden.
Zij wordt gesteund door een ganse groep mensen die samen de 'Stichting Paard in Nood Spanje' hebben opgericht. Hierdoor kunnen mensen in Nederland hun giften fiscaal in mindering brengen, want alles wordt gerund op giften en draait dankzij een continue stroom aan stagiaires en vrijwilligers.
Na een paar keer verhuizen, zijn ze uiteindelijk 5jr geleden neergestreken in de provincie Sevilla, in Almadèn de la Plata, waar ze zich goed geïntegreerd hebben zodat ze op de best mogelijke manier rescue paarden kunnen opvangen.
Maar Laura staat ook toe dat paarden bij haar 'op pensioen' kunnen komen, uiteraard dan tegen betaling, want het blijft jouw eigen paard. Zij heeft voor deze paarden en voor de rescues die het al aankunnen, een aantal plekken waar ze, afhankelijk van het seizoen, kunnen staan.
Traviesa is het grote natuurpark, ongeveer 900HA (ja, je leest goed!) waar de paarden vrij kunnen rondlopen vanaf de lente en de hele zomer door. Daar vormen zich op natuurlijke wijze een aantal verschillende kuddes, die soms wel eens samen komen maar dikwijls hun eigen weg gaan. Er zijn verschillende natuurlijke waadplaatsen, er zijn eikebomen in overvloed waar ze kunnen gaan schuilen voor de zon, er staat langstengelig gras en er groeien heel veel kruiden. De ene kudde staat dan liever aan die drinkplek terwijl een andere kudde liever ergens anders halt houdt.
In het najaar moeten de paarden daar weg wanneer de eikels gaan vallen want die zouden een bedreiging kunnen vormen voor zware koliek. Op dat moment ruilen zij hun plek voor een aantal varkens die hun buikje mogen rondeten aan alle eikels. Die ruimen dan zo het natuurpark wat op.
In die periode gaan de paarden naar een of andere finca (een landerij) van doorgaans toch ook nog 100 à 200HA.
Daar worden ze wel bijgevoerd omdat er na een lange hete en droge zomer niet echt veel meer groeit op het land. Maar wanneer ze hun verschillende soorten hooi op hebben, gaan ze wel terug het land op, op zoek naar toch nog de lekkerste kruiden die er zijn blijven staan.
In de lente, na de regens, begint het gras weer te groeien en dan kunnen ze terug naar hun grote natuurpark, waar ze zo goed als wild kunnen leven.
De groep hengsten staat uiteraard apart van de merries en de ruinen, want het is niet de bedoeling om te gaan kweken... dus die staan op een ander afgezet deel van het park.
Er is dagelijkse controle op de paarden, ook in het natuurpark. Met de 4x4 uiteraard, zelfs al zijn er redelijk goed aangelegde paden waar kan gereden worden.
We zijn zelf in augustus zo meegegaan op controle! En soms wordt een bepaalde groep paarden niet zo snel teruggevonden... Zo waren wij getuige van een zoektocht naar de hengsten, nadat er blijkbaar een deel van de omheining was doorgeknipt door ene of andere onverlaat! Kun je je inbeelden: de omheining stuk en de hengsten nergens te vinden! Alle hens aan dek, ook andere opzichters verwittigd enz. Toen we twee dagen later dan ook nog eens een hek van dat stuk land open vonden, was het bijna complete paniek... gelukkig vonden we toen binnen het half uur eindelijk de groep met hengsten (gezond en wel) terug, op het land zelf!
Oef! Grote opluchting voor ons allemaal!
Paarden die een probleem zouden hebben of zich verwond hebben, worden indien nodig terug meegenomen naar de Stichting waar ze dan gedurende de nodige tijd verzorgd en opgevolgd worden. Dit is ook waar de (nieuwe) rescue paarden staan die nog niet genoeg op krachten gekomen zijn of die speciale aandacht of medische verzorging nodig hebben. Er loopt ook een ezelinnetje met haar veulen rond, tot deze ook groot en sterk genoeg zijn om mee naar het grote land te trekken.
Daar vind je ook altijd wel een deel honden en poezen (zelfs een schaap) die men her en der heeft gevonden of opgeraapt nadat ze door een paar hartelozen als groot vuil werden gedumpt. Die worden met evenveel liefde opgevangen en verzorgd en er is een andere Nederlandse dame, Angelique, die telkens opnieuw vanuit Nederland probeert om ook voor deze dieren een 'forever gouden mandje' te vinden. Terwijl ze intussen ook telkens weer zoekt naar de nodige fondsen teneinde de situatie van de paarden, honden of poezen te verbeteren...
In deze liefdevolle en natuurlijke omgeving heb ik mijn twee schatten laten onderbrengen. Ik ben ze in augustus al voor de eerste maal gaan opzoeken en ik zag dat ze daar terug veel beter werden naar mekaar toe! Nu zijn ze mekaars steun en toeverlaat tussen al die andere paarden, terwijl ze toch de vrijheid hebben om terug andere vriendjes te kiezen in de groep van 44 paarden!
Hoe moeilijk het ook voor mij was om ze te laten gaan en om daarna te leren leven met het zicht op een lege weide en paddock, alle foto's en filmpjes die ik vanuit Almadèn toekrijg geven me telkens weer de geruststelling dat ik de juiste beslissing genomen heb, voor hen maar wellicht ook voor mezelf.
Want die weide en paddock zouden niet voor eeuwig leeg blijven staan, al mag het dan voor mij geen zware taak meer inhouden.
Maar daarover een volgende keer meer...
Nadat op 7/02/2015 mijn allereerste paardje, Wodan, stierf van een zoveelste winterkoliek en exact 3 maanden later Tachat moest ingeslapen worden omdat hij echt niet meer uit de voeten kon met zijn hanetred, bleven Billy en Gauda nog steeds weinig bewegen op hun 2HA land.
In het begin dacht ik dat het was omdat ze treurden over het verlies van hun levenslange makkers, maar dit bleef duren.
Daarenboven waren zij beiden nooit de beste vriendjes en ze stonden meer roerloos met de konten naar mekaar gedraaid dan dat ze eens een knuffeltje kwamen geven aan mekaar...
Wanneer Billy te dicht bij haar kwam, sloeg Gauda naar hem en het menneke mocht echt niet teveel van haar vragen of het was ambras! Het was echt niet leuk meer om te zien en ik heb regelmatig met tranen in de ogen staan kijken, me afvragend wat ik kon doen om die twee terug gelukkig te zien...
Daarenboven werd de zorg over de paardjes voor mij elk najaar/winter/lente zwaarder en moeilijker, zelfs al hadden we in die 7 jaar kosten noch moeite gespaard om alles gemakkelijker en ordelijker te maken.
Maar fibromyalgie eist zijn tol, zelfs al zou je liever anders willen... en ik moest meer en meer mijn ventje komen vragen om hulp, iets wat ik niet graag deed want hij is geen 'paardenman'. Hij kwam dan wel altijd helpen als ik het vroeg, maar als je weet dat het niet echt met veel plezier is, dan wil je daar niet van profiteren...
De enige oplossing voor het probleem, twee andere paardjes zoeken om bij Billy en Gauda te zetten zodat ze terug een kudde konden vormen, was dus geen optie omdat ik dan het werk in het 'slechte seizoen' al helemaal niet meer zou aankunnen.
Ik heb er twee jaar over nagedacht en meer dan een vol jaar over gedaan om mezelf voor te bereiden op een van de zwaarste beslissingen ooit in mijn leven: mijn twee lievelingen, Billy en Gauda zouden op 'pensioen' gaan!
Ik heb verschillende plekken overwogen, een aantal in Italië en 1 in Spanje. Uiteindelijk heeft Spanje gewonnen... want het is niet zòmaar een plek waar paarden kunnen op pensioen gaan! Daarenboven overweeg ik om ook zelf naar een warmere/drogere plek te kunnen verhuizen en dan staat Spanje als eerste op het lijstje.
Los Caballos Luna is een non-profit paarden rescue centrum, geleid door Laura Hoitsema, een Nederlandse dame die gewoon lééft voor de paarden.
Zij wordt gesteund door een ganse groep mensen die samen de 'Stichting Paard in Nood Spanje' hebben opgericht. Hierdoor kunnen mensen in Nederland hun giften fiscaal in mindering brengen, want alles wordt gerund op giften en draait dankzij een continue stroom aan stagiaires en vrijwilligers.
Na een paar keer verhuizen, zijn ze uiteindelijk 5jr geleden neergestreken in de provincie Sevilla, in Almadèn de la Plata, waar ze zich goed geïntegreerd hebben zodat ze op de best mogelijke manier rescue paarden kunnen opvangen.
Maar Laura staat ook toe dat paarden bij haar 'op pensioen' kunnen komen, uiteraard dan tegen betaling, want het blijft jouw eigen paard. Zij heeft voor deze paarden en voor de rescues die het al aankunnen, een aantal plekken waar ze, afhankelijk van het seizoen, kunnen staan.
Traviesa is het grote natuurpark, ongeveer 900HA (ja, je leest goed!) waar de paarden vrij kunnen rondlopen vanaf de lente en de hele zomer door. Daar vormen zich op natuurlijke wijze een aantal verschillende kuddes, die soms wel eens samen komen maar dikwijls hun eigen weg gaan. Er zijn verschillende natuurlijke waadplaatsen, er zijn eikebomen in overvloed waar ze kunnen gaan schuilen voor de zon, er staat langstengelig gras en er groeien heel veel kruiden. De ene kudde staat dan liever aan die drinkplek terwijl een andere kudde liever ergens anders halt houdt.
In het najaar moeten de paarden daar weg wanneer de eikels gaan vallen want die zouden een bedreiging kunnen vormen voor zware koliek. Op dat moment ruilen zij hun plek voor een aantal varkens die hun buikje mogen rondeten aan alle eikels. Die ruimen dan zo het natuurpark wat op.
In die periode gaan de paarden naar een of andere finca (een landerij) van doorgaans toch ook nog 100 à 200HA.
Daar worden ze wel bijgevoerd omdat er na een lange hete en droge zomer niet echt veel meer groeit op het land. Maar wanneer ze hun verschillende soorten hooi op hebben, gaan ze wel terug het land op, op zoek naar toch nog de lekkerste kruiden die er zijn blijven staan.
(hopelijk lukt het om dit filmpje te zien...)
In de lente, na de regens, begint het gras weer te groeien en dan kunnen ze terug naar hun grote natuurpark, waar ze zo goed als wild kunnen leven.
De groep hengsten staat uiteraard apart van de merries en de ruinen, want het is niet de bedoeling om te gaan kweken... dus die staan op een ander afgezet deel van het park.
Er is dagelijkse controle op de paarden, ook in het natuurpark. Met de 4x4 uiteraard, zelfs al zijn er redelijk goed aangelegde paden waar kan gereden worden.
We zijn zelf in augustus zo meegegaan op controle! En soms wordt een bepaalde groep paarden niet zo snel teruggevonden... Zo waren wij getuige van een zoektocht naar de hengsten, nadat er blijkbaar een deel van de omheining was doorgeknipt door ene of andere onverlaat! Kun je je inbeelden: de omheining stuk en de hengsten nergens te vinden! Alle hens aan dek, ook andere opzichters verwittigd enz. Toen we twee dagen later dan ook nog eens een hek van dat stuk land open vonden, was het bijna complete paniek... gelukkig vonden we toen binnen het half uur eindelijk de groep met hengsten (gezond en wel) terug, op het land zelf!
Oef! Grote opluchting voor ons allemaal!
Paarden die een probleem zouden hebben of zich verwond hebben, worden indien nodig terug meegenomen naar de Stichting waar ze dan gedurende de nodige tijd verzorgd en opgevolgd worden. Dit is ook waar de (nieuwe) rescue paarden staan die nog niet genoeg op krachten gekomen zijn of die speciale aandacht of medische verzorging nodig hebben. Er loopt ook een ezelinnetje met haar veulen rond, tot deze ook groot en sterk genoeg zijn om mee naar het grote land te trekken.
Daar vind je ook altijd wel een deel honden en poezen (zelfs een schaap) die men her en der heeft gevonden of opgeraapt nadat ze door een paar hartelozen als groot vuil werden gedumpt. Die worden met evenveel liefde opgevangen en verzorgd en er is een andere Nederlandse dame, Angelique, die telkens opnieuw vanuit Nederland probeert om ook voor deze dieren een 'forever gouden mandje' te vinden. Terwijl ze intussen ook telkens weer zoekt naar de nodige fondsen teneinde de situatie van de paarden, honden of poezen te verbeteren...
In deze liefdevolle en natuurlijke omgeving heb ik mijn twee schatten laten onderbrengen. Ik ben ze in augustus al voor de eerste maal gaan opzoeken en ik zag dat ze daar terug veel beter werden naar mekaar toe! Nu zijn ze mekaars steun en toeverlaat tussen al die andere paarden, terwijl ze toch de vrijheid hebben om terug andere vriendjes te kiezen in de groep van 44 paarden!
Hoe moeilijk het ook voor mij was om ze te laten gaan en om daarna te leren leven met het zicht op een lege weide en paddock, alle foto's en filmpjes die ik vanuit Almadèn toekrijg geven me telkens weer de geruststelling dat ik de juiste beslissing genomen heb, voor hen maar wellicht ook voor mezelf.
Want die weide en paddock zouden niet voor eeuwig leeg blijven staan, al mag het dan voor mij geen zware taak meer inhouden.
Maar daarover een volgende keer meer...
26-09-2017
De elektriciteitssaga Deel 3 : hoe betaal je een Italiaanse faktuur zo goedkoop mogelijk
Wie deel 1 en 2 al las weet inmiddels dat ik een mail zou krijgen van de klantendienst van Coop Luce e Gas waarin nieuwe betalingsgegevens zouden staan. Dit om me zo toe te staan eindelijk mijn over-datum-elektriciteitsfaktuur toch nog te kunnen betalen...
En je raadt het: binnen het kwartier na de belofte ... PING : you've got mail! 🙌
Dus nu had ik de keuze:
- ofwel ging ik vooralsnog naar het postkantoor met het oude formulier... maar het was al na sluitingsuur en ik had echt geen zin om daar de volgende dag weer een uur aan te schuiven om dan toch nog 1,5 eur extra te spenderen om te mogen betalen!
- ofwel gebruikte ik het IBAN nummer en zou via online banking betalen... wat me op de Italiaanse rekening 1,80 eur extra zou kosten! I'll be damned!
- ofwel... 💥 als ik nu eens gewoon via Argenta zou betalen?!!
Zo gedacht, zo gedaan!
Argenta online banking maakte er absoluut geen probleem van dat ik enkel het IBAN nummer had, gelukkig maar want als ik de klantendienst nog maar eens had moeten bellen voor de BIC code... Ze maakte zelfs geen bezwaar dat ik het juiste adres niet bij de hand had!
Op een paar tellen was de vermaledijde faktuur betaald! HOERA!
Extra kost om dit te doen: 0,0 eur!!!
Ik heb dus als de bliksem een mail gestuurd naar de klantendienst met een bewijs van de betaling en de heuglijke melding dat ze binnen 2 dagen het geld vanuit mijn Belgische rekening zouden ontvangen!
'Slecht vel' zoals ik ben, kon ik niet nalaten te vermelden dat dit mij GEEN extra kost had opgeleverd!
En ook dat ik, indien de domiciliëring op de Argenta rekening niet zou lukken (of als ze zouden dùrven om daar een kost voor aan te rekenen!) in de toekomst verder altijd vanaf die rekening zou betalen...
Ik ben curieus om te weten hoe ze hier gaan op reageren!
En je raadt het: binnen het kwartier na de belofte ... PING : you've got mail! 🙌
Dus nu had ik de keuze:
- ofwel ging ik vooralsnog naar het postkantoor met het oude formulier... maar het was al na sluitingsuur en ik had echt geen zin om daar de volgende dag weer een uur aan te schuiven om dan toch nog 1,5 eur extra te spenderen om te mogen betalen!
- ofwel gebruikte ik het IBAN nummer en zou via online banking betalen... wat me op de Italiaanse rekening 1,80 eur extra zou kosten! I'll be damned!
- ofwel... 💥 als ik nu eens gewoon via Argenta zou betalen?!!
Zo gedacht, zo gedaan!
Argenta online banking maakte er absoluut geen probleem van dat ik enkel het IBAN nummer had, gelukkig maar want als ik de klantendienst nog maar eens had moeten bellen voor de BIC code... Ze maakte zelfs geen bezwaar dat ik het juiste adres niet bij de hand had!
Op een paar tellen was de vermaledijde faktuur betaald! HOERA!
Extra kost om dit te doen: 0,0 eur!!!
Ik heb dus als de bliksem een mail gestuurd naar de klantendienst met een bewijs van de betaling en de heuglijke melding dat ze binnen 2 dagen het geld vanuit mijn Belgische rekening zouden ontvangen!
'Slecht vel' zoals ik ben, kon ik niet nalaten te vermelden dat dit mij GEEN extra kost had opgeleverd!
En ook dat ik, indien de domiciliëring op de Argenta rekening niet zou lukken (of als ze zouden dùrven om daar een kost voor aan te rekenen!) in de toekomst verder altijd vanaf die rekening zou betalen...
Ik ben curieus om te weten hoe ze hier gaan op reageren!
25-09-2017
De elektriciteitssaga Deel 2 : interessante vervaldatum
Sinds de overstap van ENEL naar Coop Luce e Gas, kreeg ik tot vòòr de vakantie al 1 faktuur om te betalen. Aangezien ik te lui was om naar het postkantoor te rijden en al helemaal geen zin had om daar een uur te gaan aanschuiven, deed ik de betaling aan de kassa bij mijn eerstvolgende bezoek aan de winkel.
De kost was 0,5 eur, nou ja, dan nam ik maar een kleiner ijsje na afloop... 😔
Aangezien we gepland hadden om een maand naar Spanje op vakantie te gaan, wou ik zeker zijn dat er geen probleem zou zijn met de betaling van de volgende faktuur, dus belde ik de klantendienst. Het altijd vriendelijke meisje zegde me dat de volgende faktuur afgesloten zou worden op 8 augustus en de vervaldatum was dan 7 september. Wij zouden op 30 augustus terug thuis zijn, dus tijd zat om de betaling op tijd te doen... dacht ik!
Maar Italië zou Italië niet zijn als de zaken zouden lopen zoals je het verwacht in een goed gestructureerd geheel... 😕
Toen we dus terugkwamen op 30 augustus lag er een klein stapeltje briefwisseling, waar echter geen brief van Coop Luce bij zat... Raar, ik was er nochtans zeker van dat het meisje gezegd had dat die er wél zou zijn!
De eerste week ging razendsnel voorbij en die faktuur was niet mijn eerste bekommernis na mijn terugkeer. Maar na een tiental dagen schoot me opeens te binnen dat ik nog altijd geen faktuur had gekregen!
Uiteindelijk op 13 september mijn moed bijeengeraapt en weer maar eens naar de klantendienst gebeld... Alles in mijn beste Italiaans uitgelegd: ja, ik wil graag op tijd mijn rekeningen betalen; de elektriciteit wil ik al zéker op tijd betalen want ik zou niet graag zonder vallen; nee, ik heb nog steeds geen faktuur gekregen; ...
Het meisje keek alles na op haar pc : de eerste faktuur was goed betaald en de tweede had al lang moeten aangekomen zijn want de vervaldag was inmiddels al voorbij! 😰
Maar geen probleem: zo snel zouden ze de elektriciteit niet komen afsluiten en ze zou de faktuur inmiddels al via mail opsturen...
De volgende dag nog steeds geen mail met de faktuur, dus toch nog maar eens terugbellen... met een andere collega dit keer.
Ook zij bevestigde het vorige en zou de faktuur per mail opsturen, zodat ik toch zo snel mogelijk zou kunnen betalen!
En ja hoor, binnen het kwartier kwamen er opeens 2 mails tegelijk binnen (lang leve het Italiaanse internet!). Het meisje van de vorige dag had zich weliswaar vergist en de faktuur van juni opgestuurd, maar dat maakte nu niet veel meer uit omdat het andere meisje bij de tweede poging erin geslaagd was de juiste faktuur op te sturen... Eindelijk!
En wat wil het toeval: diezelfde avond lag er in de brievenbus de oh zo langverwachte faktuur te lonken! 'Pensa te', zou je het geloven!
Eindelijk kon ik nakijken waarom het zo lang geduurd had... en kwam ik tot de constatatie dat:
- de faktuur werd opgemaakt op 8 augustus
- de postdatum op de brief was 30 augustus (3 weken later???)
- de brief kwam uiteindelijk aan op 14 september (hoera Posta Italiana!!! Twee volle weken om een brief vanuit Bologna tot bij ons te krijgen, dat is zo'n 75 minuutjes van hier!)
- de vervaldatum voor de faktuur was 7 september... BRAVO!
Ik was toch zo'n beetje 'in mijn gat gebeten' met deze situatie en schreef een lange mail naar de klantendienst om mijn ongenoegen te uiten!
Omdat ik overweeg om van Italiaanse bank te veranderen (na hun tweede fusie op evenveel jaren tijd is hun service omgekeerd evenredig verbeterd en wil ik er liever weg - maar dan wel eerst een marktonderzoek doen om niet van de regen in de drop terecht te komen), vroeg ik hun meteen ook of ik een domiciliëring vanuit mijn Argenta rekening (in België) kan krijgen...
Als laatste zei ik erbij dat ik woensdag boodschappen zou doen en dan meteen de rekening aan de kassa zou betalen... tenminste dat hoopte ik te doen!
Kwam dan woensdag en het grote betaalmoment was aangebroken...
Kun je raden: omdat de vervaldag voorbij was, kon het systeem aan de kassa de betaling niet doorgeven!
GA TERUG NAAR START, U ONTVANGT GEEN GELD!!! 😡
Dus de volgende dag nog maar eens de klantendienst opgebeld... ik denk dat ze me daar al goed beginnen te kennen!
Ja, ze hadden mijn mail gelezen en ze zijn bezig met een antwoord te zoeken/formuleren...
Hoe spijtig dat ik niet had kunnen betalen aan de kassa van het warenhuis, daar waren ze niet van op de hoogte dat dit niet meer kon na vervaldatum...
Nee, een nieuwe faktuur met latere vervaldatum konden ze niet opmaken...
Maar: ik kon naar het postkantoor gaan om te gaan betalen of ik kon nog via online banking betalen... maar voor het laatste moest ze dan wel de IBAN coordinaten doorgeven omdat het niet zou lukken met de gegevens van de originele postoverschrijving!
Ze was wel echt verwonderd (of anders kon ze heel goed veinzen) dat de brief zo laat aangekomen was, want zij hadden die op 18 augustus aan de Post gegeven en die had gemeld dat hij op 25 augustus zou aankomen... niet dus!
Nou, dat zouden ze wel nog eens uitzoeken (wie weet hoor ik daar binnen 6 maanden nog wel iets van) maar ze zei dat ik zeker op 10 oktober moest terugbellen! Want dan zou de nieuwe faktuur onderweg zijn en dan zou ze me via mail al een copie opsturen... Logisch toch, in Italië?!! 😩
Wordt vervolgd...
De kost was 0,5 eur, nou ja, dan nam ik maar een kleiner ijsje na afloop... 😔
Aangezien we gepland hadden om een maand naar Spanje op vakantie te gaan, wou ik zeker zijn dat er geen probleem zou zijn met de betaling van de volgende faktuur, dus belde ik de klantendienst. Het altijd vriendelijke meisje zegde me dat de volgende faktuur afgesloten zou worden op 8 augustus en de vervaldatum was dan 7 september. Wij zouden op 30 augustus terug thuis zijn, dus tijd zat om de betaling op tijd te doen... dacht ik!
Maar Italië zou Italië niet zijn als de zaken zouden lopen zoals je het verwacht in een goed gestructureerd geheel... 😕
Toen we dus terugkwamen op 30 augustus lag er een klein stapeltje briefwisseling, waar echter geen brief van Coop Luce bij zat... Raar, ik was er nochtans zeker van dat het meisje gezegd had dat die er wél zou zijn!
De eerste week ging razendsnel voorbij en die faktuur was niet mijn eerste bekommernis na mijn terugkeer. Maar na een tiental dagen schoot me opeens te binnen dat ik nog altijd geen faktuur had gekregen!
Uiteindelijk op 13 september mijn moed bijeengeraapt en weer maar eens naar de klantendienst gebeld... Alles in mijn beste Italiaans uitgelegd: ja, ik wil graag op tijd mijn rekeningen betalen; de elektriciteit wil ik al zéker op tijd betalen want ik zou niet graag zonder vallen; nee, ik heb nog steeds geen faktuur gekregen; ...
Het meisje keek alles na op haar pc : de eerste faktuur was goed betaald en de tweede had al lang moeten aangekomen zijn want de vervaldag was inmiddels al voorbij! 😰
Maar geen probleem: zo snel zouden ze de elektriciteit niet komen afsluiten en ze zou de faktuur inmiddels al via mail opsturen...
De volgende dag nog steeds geen mail met de faktuur, dus toch nog maar eens terugbellen... met een andere collega dit keer.
Ook zij bevestigde het vorige en zou de faktuur per mail opsturen, zodat ik toch zo snel mogelijk zou kunnen betalen!
En ja hoor, binnen het kwartier kwamen er opeens 2 mails tegelijk binnen (lang leve het Italiaanse internet!). Het meisje van de vorige dag had zich weliswaar vergist en de faktuur van juni opgestuurd, maar dat maakte nu niet veel meer uit omdat het andere meisje bij de tweede poging erin geslaagd was de juiste faktuur op te sturen... Eindelijk!
En wat wil het toeval: diezelfde avond lag er in de brievenbus de oh zo langverwachte faktuur te lonken! 'Pensa te', zou je het geloven!
Eindelijk kon ik nakijken waarom het zo lang geduurd had... en kwam ik tot de constatatie dat:
- de faktuur werd opgemaakt op 8 augustus
- de postdatum op de brief was 30 augustus (3 weken later???)
- de brief kwam uiteindelijk aan op 14 september (hoera Posta Italiana!!! Twee volle weken om een brief vanuit Bologna tot bij ons te krijgen, dat is zo'n 75 minuutjes van hier!)
- de vervaldatum voor de faktuur was 7 september... BRAVO!
Ik was toch zo'n beetje 'in mijn gat gebeten' met deze situatie en schreef een lange mail naar de klantendienst om mijn ongenoegen te uiten!
Omdat ik overweeg om van Italiaanse bank te veranderen (na hun tweede fusie op evenveel jaren tijd is hun service omgekeerd evenredig verbeterd en wil ik er liever weg - maar dan wel eerst een marktonderzoek doen om niet van de regen in de drop terecht te komen), vroeg ik hun meteen ook of ik een domiciliëring vanuit mijn Argenta rekening (in België) kan krijgen...
Als laatste zei ik erbij dat ik woensdag boodschappen zou doen en dan meteen de rekening aan de kassa zou betalen... tenminste dat hoopte ik te doen!
Kwam dan woensdag en het grote betaalmoment was aangebroken...
Kun je raden: omdat de vervaldag voorbij was, kon het systeem aan de kassa de betaling niet doorgeven!
GA TERUG NAAR START, U ONTVANGT GEEN GELD!!! 😡
Dus de volgende dag nog maar eens de klantendienst opgebeld... ik denk dat ze me daar al goed beginnen te kennen!
Ja, ze hadden mijn mail gelezen en ze zijn bezig met een antwoord te zoeken/formuleren...
Hoe spijtig dat ik niet had kunnen betalen aan de kassa van het warenhuis, daar waren ze niet van op de hoogte dat dit niet meer kon na vervaldatum...
Nee, een nieuwe faktuur met latere vervaldatum konden ze niet opmaken...
Maar: ik kon naar het postkantoor gaan om te gaan betalen of ik kon nog via online banking betalen... maar voor het laatste moest ze dan wel de IBAN coordinaten doorgeven omdat het niet zou lukken met de gegevens van de originele postoverschrijving!
Ze was wel echt verwonderd (of anders kon ze heel goed veinzen) dat de brief zo laat aangekomen was, want zij hadden die op 18 augustus aan de Post gegeven en die had gemeld dat hij op 25 augustus zou aankomen... niet dus!
Nou, dat zouden ze wel nog eens uitzoeken (wie weet hoor ik daar binnen 6 maanden nog wel iets van) maar ze zei dat ik zeker op 10 oktober moest terugbellen! Want dan zou de nieuwe faktuur onderweg zijn en dan zou ze me via mail al een copie opsturen... Logisch toch, in Italië?!! 😩
Wordt vervolgd...
23-09-2017
Komkommertijd...
Definitie:
Komkommertijd is een aanduiding voor de rustige zomerperiode, waarin er weinig nieuws en weinig handel is. Het woord wordt tegenwoordig vooral gebezigd in de media, die er bovendien inhoud aan geven door berichten te brengen die buiten de komkommertijd geen nieuwswaarde zouden hebben.
Voor mij heeft 'komkommertijd' echter sinds dit jaar een heel andere betekenis...
Deze lente kreeg ik het illustere idee om dit jaar eindelijk eens een 'orto' te beginnen, een eigen groentetuin waar we lekker verse biologische groentjes konden kweken.
Na onze oefening vorig jaar, waarbij we in de voortuin een aantal kerstomaatjes geplant hadden in de buurt van de aardbeien, was ons dat zò goed bevallen omdat we de ganse winter en zelfs nog de lente door heerlijke tomaatjes uit de vriezer konden halen.
Ventje vond het wel een goed idee en had met veel liefde een strook klaargelegd waarin hij de vergane paardenmest gemengd had met afgegraven bosgrond. Het was geen groot stuk maar de grond was zeker rijk genoeg om een goeie oogst te geven! Net als in het Aards Paradijs zouden ook wij van een overvloedige oogst kunnen genieten... 😃
Op de lokale markt kocht ik een aantal plantjes: sla, kerstomaatjes, courgette, paprika, prei, meloen en komkommer. Verder kregen we van de boer-buur ook nog een aantal aardappelen en kocht ik nog een zakje ajuintjes om in de grond te steken.
Het stond allemaal nogal dicht op mekaar maar ik dacht dat het allemaal wel zou goed komen.
En dan beginnen die dingen te groeien...
Al voor onze vakantie aten we regelmatig van onze sla en de eerste reeks werd al vervangen door een tweede, nadat we onze grootste sla van 750gr geoogst hadden! 😋
Intussen waren ook de courgettes aan het groeien als zot en kon ik dus al een heel deel in de vriezer steken.
Terwijl wij dan in Spanje het land gingen verkennen, werd de tuin goed onderhouden door onze huis-sitters die echter niet konden volgen met opeten wat er groeide... Er stond ons dus een overdaad aan groenten op te wachten wanneer we terug thuis kwamen!
De grote inmaak kon beginnen!
Terwijl de courgettes inmiddels gekalmeerd waren in hun groei, kregen de komkommers blijkbaar nu hun grote doorbraak: nooit in mijn leven heb ik zoveel en zulke grote komkommers gezien!
Maar wat doe je dan allemaal met een komkommer?
We begonnen uiteraard met de klassieker: rauwe komkommer bij de sla, dit werd al heel snel aangepast en hij werd 'alla tzatziki' verwerkt in een mengeling van yoghurt met mayonnaise, wat extra citroensap, mélange de France kruiden, zout en peper en wat extra look. Heerlijk!
Maar je kan niet elke dag rauwe komkommer eten en die giganten bleven maar komen!
De volgende stap was komkommersoep: een verse ui, een beetje groene selder en het vaste deel van de komkommer gemengd met een zelf getrokken bouillonnetje. Het geheel de nodige tijd laten pruttelen, de soep mixen en wat room toevoegen. Weer goed gevulde magen en een paar komkommers minder op het aanrecht!
Daarna kwam 'le concombre sauté' aan de beurt... hetgeen meteen herinneringen opriep aan een weekendje wat we ooit deden met de laatstejaarsstudenten van de middelbare school. Een van de jongens had toen in een zotte bui tijdens een liedje die uitspraak gedaan en die is altijd in mijn oren blijven hangen, vraag me niet waarom... Wel, nu kwam dat goed van pas!
Het vaste deel van de al dan niet geschilde komkommer werd in stukjes gesneden en aangebraden met wat ghee (geklaarde boter) of extra vergine olijfolie. Zachtjes laten stoven en dan de ene keer afgekruid met 'herbes de Provence', een andere keer met curry of met een roomsausje. Weer zoveel keer lekker eten, maar nog kwam er geen einde aan de voorraad...
Illuster idee van ventje: maak er chips van!
Ik dook dus in mijn Complete Idiot's boek 'Dehydrating foods', maar daar stond niets in over het drogen van komkommers... Dus over naar Mr Google... en ja hoor: je kan komkommerschijfjes drogen!
De volgende 3 grote komkommers werden dus in schijfjes gesneden, mooi opengelegd op een droogdoek en de droogoven kon voor de volgende 12 u aan de gang! Achteraf bleek dat ik de schijfjes wat dikker zou moeten snijden, toch beter 3mm dikte en er mochten net wat minder kruiden op. Maar als we ze eerst in een zakje staken, daar eens goed mee schudden om ze dan op te eten, waren ze echt wel heel lekker!
Mooi zo!
Intussen nog maar eens een grote pot komkommersoep gemaakt en een heel deel verwerkt om als basis te dienen voor de soepen in de winter... de diepvriezer loopt stilaan vol!
Nog 6 grote komkommers te gaan... tenminste als je enkel die rekent die al geoogst zijn! Want intussen waren er al terug een paar kanjers aan het groeien! Wat nu?
Komkommers inmaken! 🙌
Ook dit had ik nog nooit gedaan maar ja, veel kan ik er niet mee verkeerd doen...
Eerst weer komkommers in schijfjes gesneden (gelukkig heb ik daar een goed apparaatje voor!), die werden dan in een kom gelegd en regelmatig werden de tussenlaagjes bestrooid met zout. Dit moest dan minstens 2u trekken, maar het mocht ook een ganse nacht zijn... Het werden uiteindelijk 2 nachten want tussenin had mijn lijf nood aan rust en het lukte me niet om eraan verder te werken. 😫
Maar blijkbaar is dat geen probleem voor de komkommers...
Uiteindelijk de kom terug uit de koelkast gehaald, de schijfjes gespoeld om het vele zout weg te spoelen en dan in de slazwierder zoveel mogelijk vocht verwijderd.
Een restje ciderazijn gemengd met gewone azijn, samen ongeveer 1 liter, daar een halve liter water aan toegevoegd, een goeie 100gr suiker en behoorlijk wat kurkuma. Alles op het vuur zodat de suiker goed kon smelten en het geheel even laten doorkoken.
Intussen een aantal inmaakpotjes in kokend water leggen en de kruiden bijeen zoeken: venkelzaad, bleek en donker mosterdzaad, zwart uienzaad, dillezaad en zwarte peperbolletjes... Dan de twee kleinste ajuinen uit de oogst gehaald en in stukken gesneden. De komkommerschijfjes werden met al dit moois gemengd. Het begon er al mooi uit te zien!
De nog hete potjes uit het water gehaald, opgevuld met de komkommermengeling en dan de hete azijn er bovenop, alles goed tot boven gevuld. Nog even het glas aantikken om te zien of er geen luchtbelletjes in het glas waren en het deksel erop!
Maar het was nog niet gedaan...
De grootste soepcasserole uit de kast gehaald, daar paste mijn kleinste afkoelrekje net in zodat ik dan de potjes daarop kon zetten. Zo zouden ze de bodem niet raken en niet stuk springen! Het geheel met kokend water gevuld en de potjes nog 10 minuutjes laten wecken...
Eindelijk was het werk klaar!
De potjes moeten nu wel een paar weken in het donker bewaard worden zodat de komkommers goed kunnen doordrongen worden van al die lekkere smaakjes...
Inmiddels liggen er nu (weer) nog 4 grote komkommers te wachten op verwerking en durf ik niet gaan zien hoeveel er nog in de tuin liggen. Want: 'de komkommer, hij groeide voort...' 😩
Maar curieus ben ik wel om te weten hoe die opgelegde komkommers zullen smaken!
Komkommertijd is een aanduiding voor de rustige zomerperiode, waarin er weinig nieuws en weinig handel is. Het woord wordt tegenwoordig vooral gebezigd in de media, die er bovendien inhoud aan geven door berichten te brengen die buiten de komkommertijd geen nieuwswaarde zouden hebben.
Voor mij heeft 'komkommertijd' echter sinds dit jaar een heel andere betekenis...
Deze lente kreeg ik het illustere idee om dit jaar eindelijk eens een 'orto' te beginnen, een eigen groentetuin waar we lekker verse biologische groentjes konden kweken.
Na onze oefening vorig jaar, waarbij we in de voortuin een aantal kerstomaatjes geplant hadden in de buurt van de aardbeien, was ons dat zò goed bevallen omdat we de ganse winter en zelfs nog de lente door heerlijke tomaatjes uit de vriezer konden halen.
Ventje vond het wel een goed idee en had met veel liefde een strook klaargelegd waarin hij de vergane paardenmest gemengd had met afgegraven bosgrond. Het was geen groot stuk maar de grond was zeker rijk genoeg om een goeie oogst te geven! Net als in het Aards Paradijs zouden ook wij van een overvloedige oogst kunnen genieten... 😃
Op de lokale markt kocht ik een aantal plantjes: sla, kerstomaatjes, courgette, paprika, prei, meloen en komkommer. Verder kregen we van de boer-buur ook nog een aantal aardappelen en kocht ik nog een zakje ajuintjes om in de grond te steken.
Het stond allemaal nogal dicht op mekaar maar ik dacht dat het allemaal wel zou goed komen.
En dan beginnen die dingen te groeien...
Al voor onze vakantie aten we regelmatig van onze sla en de eerste reeks werd al vervangen door een tweede, nadat we onze grootste sla van 750gr geoogst hadden! 😋
Intussen waren ook de courgettes aan het groeien als zot en kon ik dus al een heel deel in de vriezer steken.
Terwijl wij dan in Spanje het land gingen verkennen, werd de tuin goed onderhouden door onze huis-sitters die echter niet konden volgen met opeten wat er groeide... Er stond ons dus een overdaad aan groenten op te wachten wanneer we terug thuis kwamen!
De grote inmaak kon beginnen!
Terwijl de courgettes inmiddels gekalmeerd waren in hun groei, kregen de komkommers blijkbaar nu hun grote doorbraak: nooit in mijn leven heb ik zoveel en zulke grote komkommers gezien!
Maar wat doe je dan allemaal met een komkommer?
We begonnen uiteraard met de klassieker: rauwe komkommer bij de sla, dit werd al heel snel aangepast en hij werd 'alla tzatziki' verwerkt in een mengeling van yoghurt met mayonnaise, wat extra citroensap, mélange de France kruiden, zout en peper en wat extra look. Heerlijk!
Maar je kan niet elke dag rauwe komkommer eten en die giganten bleven maar komen!
De volgende stap was komkommersoep: een verse ui, een beetje groene selder en het vaste deel van de komkommer gemengd met een zelf getrokken bouillonnetje. Het geheel de nodige tijd laten pruttelen, de soep mixen en wat room toevoegen. Weer goed gevulde magen en een paar komkommers minder op het aanrecht!
Daarna kwam 'le concombre sauté' aan de beurt... hetgeen meteen herinneringen opriep aan een weekendje wat we ooit deden met de laatstejaarsstudenten van de middelbare school. Een van de jongens had toen in een zotte bui tijdens een liedje die uitspraak gedaan en die is altijd in mijn oren blijven hangen, vraag me niet waarom... Wel, nu kwam dat goed van pas!
Het vaste deel van de al dan niet geschilde komkommer werd in stukjes gesneden en aangebraden met wat ghee (geklaarde boter) of extra vergine olijfolie. Zachtjes laten stoven en dan de ene keer afgekruid met 'herbes de Provence', een andere keer met curry of met een roomsausje. Weer zoveel keer lekker eten, maar nog kwam er geen einde aan de voorraad...
Illuster idee van ventje: maak er chips van!
Ik dook dus in mijn Complete Idiot's boek 'Dehydrating foods', maar daar stond niets in over het drogen van komkommers... Dus over naar Mr Google... en ja hoor: je kan komkommerschijfjes drogen!
De volgende 3 grote komkommers werden dus in schijfjes gesneden, mooi opengelegd op een droogdoek en de droogoven kon voor de volgende 12 u aan de gang! Achteraf bleek dat ik de schijfjes wat dikker zou moeten snijden, toch beter 3mm dikte en er mochten net wat minder kruiden op. Maar als we ze eerst in een zakje staken, daar eens goed mee schudden om ze dan op te eten, waren ze echt wel heel lekker!
Mooi zo!
Intussen nog maar eens een grote pot komkommersoep gemaakt en een heel deel verwerkt om als basis te dienen voor de soepen in de winter... de diepvriezer loopt stilaan vol!
Nog 6 grote komkommers te gaan... tenminste als je enkel die rekent die al geoogst zijn! Want intussen waren er al terug een paar kanjers aan het groeien! Wat nu?
Komkommers inmaken! 🙌
Ook dit had ik nog nooit gedaan maar ja, veel kan ik er niet mee verkeerd doen...
Eerst weer komkommers in schijfjes gesneden (gelukkig heb ik daar een goed apparaatje voor!), die werden dan in een kom gelegd en regelmatig werden de tussenlaagjes bestrooid met zout. Dit moest dan minstens 2u trekken, maar het mocht ook een ganse nacht zijn... Het werden uiteindelijk 2 nachten want tussenin had mijn lijf nood aan rust en het lukte me niet om eraan verder te werken. 😫
Maar blijkbaar is dat geen probleem voor de komkommers...
Uiteindelijk de kom terug uit de koelkast gehaald, de schijfjes gespoeld om het vele zout weg te spoelen en dan in de slazwierder zoveel mogelijk vocht verwijderd.
Een restje ciderazijn gemengd met gewone azijn, samen ongeveer 1 liter, daar een halve liter water aan toegevoegd, een goeie 100gr suiker en behoorlijk wat kurkuma. Alles op het vuur zodat de suiker goed kon smelten en het geheel even laten doorkoken.
Intussen een aantal inmaakpotjes in kokend water leggen en de kruiden bijeen zoeken: venkelzaad, bleek en donker mosterdzaad, zwart uienzaad, dillezaad en zwarte peperbolletjes... Dan de twee kleinste ajuinen uit de oogst gehaald en in stukken gesneden. De komkommerschijfjes werden met al dit moois gemengd. Het begon er al mooi uit te zien!
De nog hete potjes uit het water gehaald, opgevuld met de komkommermengeling en dan de hete azijn er bovenop, alles goed tot boven gevuld. Nog even het glas aantikken om te zien of er geen luchtbelletjes in het glas waren en het deksel erop!
Maar het was nog niet gedaan...
De grootste soepcasserole uit de kast gehaald, daar paste mijn kleinste afkoelrekje net in zodat ik dan de potjes daarop kon zetten. Zo zouden ze de bodem niet raken en niet stuk springen! Het geheel met kokend water gevuld en de potjes nog 10 minuutjes laten wecken...
Eindelijk was het werk klaar!
De potjes moeten nu wel een paar weken in het donker bewaard worden zodat de komkommers goed kunnen doordrongen worden van al die lekkere smaakjes...
Inmiddels liggen er nu (weer) nog 4 grote komkommers te wachten op verwerking en durf ik niet gaan zien hoeveel er nog in de tuin liggen. Want: 'de komkommer, hij groeide voort...' 😩
Maar curieus ben ik wel om te weten hoe die opgelegde komkommers zullen smaken!
22-09-2017
De elektriciteitssaga... Deel 1 : hoe je faktuur betalen
Een paar maanden geleden veranderden we van elektriciteitsleverancier.
ENEL, de meest klassieke leverancier van alle, was tot dan waar we mee werkten.
Maar de elektriciteit is hier in Italië op die 7 jaar behoorlijk duurder geworden en dan ben je wel blij als je hoort dat er eventueel een mogelijkheid is om wat goedkopere prijzen te krijgen...
Zonder het Italiaanse systeem goed te begrijpen (is er iemand die dit wél kan???), heb ik begrepen dat zowel de gas- als de elektriciteitsprijzen door de Staat worden vastgelegd en daar is dan een kleine mogelijkheid tot verbetering op mogelijk. Niet veel, maar hé, alle beetjes helpen, toch?
Dus toen we van de Coop Allianza een voorstel kregen om aan te sluiten bij 'Coop Luce e Gas' en zo de totaalfaktuur per jaar toch een beetje lager te krijgen, heb ik uiteindelijk besloten om over te stappen...
Noot : Coop is een coöperatieve wiens hoofdbezigheid een warenhuis is, maar ze bieden ook verkopen aan via hun website, hebben een eigen (goedkope) telefoonoperator Coop Voce en nu bieden ze ook elektriciteit en aardgas (in sommige gebieden) aan met Coop Luce e Gas.
De overstap ging eigenlijk vlotjes, wie had dat durven denken... alhoewel het uiteindelijk toch zo'n 4 maanden langer duurde dan eerst gezegd. Maar hé, è l'Italia, daar kan je niet over zeuren hé!
Het blokkeren van ENEL op de Italiaanse bankrekening lukte ook zonder veel poeha, sommige dingen werken hier dus toch af en toe... 😁
Maar dan moet ik kiezen hoe ik de nieuwe fakturen ga betalen in de toekomst... En er zijn verschillende mogelijkheden!
De ene al beter of duurder dan de andere, want je moet weten: bankieren in Italië is duur, zowel via de bank als via de Post!
- Via de 'Libretto socio Coop': dit is een soort spaarboekje bij de Coop zelf waar ze dan het bedrag automatisch van afboeken.
Voordeel: je krijgt een korting van 0,50 eur per maand op je faktuur! 'Zo weinig' hoor ik je zeggen... Maar dit is wel een volle 6 eur per jaar die je als korting krijgt ipv te moeten betalen om te kunnen betalen!
Nadeel: je moet zeker zijn dat er genoeg geld op dat boekje staat en volgens de laatste folder die ik hierover raadpleegde kan je dat geld enkel via cash of cheque op het boekje plaatsen... 😖 Weliswaar kan je dat in elke winkel van Coop aan het speciale loket, maar als je weet dat je slechts 250 euro max per keer kan krijgen uit de Bancontact muur en dat er een kost is aan elke cheque die je uitschrijft, dan is dit voor mij geen optie!
- In de Coop winkels: bij het winkelen geef je het betalingsformulier aan de kassa, waar je dan de rekening via debet- of creditkaart afrekent.
Kost: 0,5 eur per keer (indien je op tijd betaalt, anders lukt het hen niet om de betaling te doen... zie later)
- Domiciliëring: via je Italiaanse bank- of postrekening
Kost: nog geen idee of ze hier een kost voor rekenen maar ik zou durven hopen van niet?
Ik heb hen nu gevraagd of dit ook kan van een buitenlandse bankrekening... iets wat kàn binnen Europa maar of ze dat hier in Italië ook al weten, zijn ze nu voor mij aan het uitzoeken... 😏
- Bij het Postkantoor van uw keuze:
Als je echt heel veel tijd teveel hebt, kan je daar gaan aanschuiven voor een uurtje en dan het document daar afgeven... 😜
Kost: 1,5 eur per keer!
- Via online van je Italiaanse bankrekening:
Redelijk gemakkelijk eens je geleerd hebt hoe je in het online systeem terugvindt hoe en waar je betalingen doet op een postrekening...
Kost om het werk allemaal zelf te doen : 1,80 eur per keer! 😡
Als je dan weet dat het 'voordeel' van de overstap maximaal zo'n 3 eur per faktuur bedraagt, dan is het totaalvoordeel snel uitgerekend... en hou je finaal om de 2 maanden misschien nog net genoeg over voor 1 koffie verkeerd!
Maar daar is nog niet alles mee gezegd... zie Deel 2!
ENEL, de meest klassieke leverancier van alle, was tot dan waar we mee werkten.
Maar de elektriciteit is hier in Italië op die 7 jaar behoorlijk duurder geworden en dan ben je wel blij als je hoort dat er eventueel een mogelijkheid is om wat goedkopere prijzen te krijgen...
Zonder het Italiaanse systeem goed te begrijpen (is er iemand die dit wél kan???), heb ik begrepen dat zowel de gas- als de elektriciteitsprijzen door de Staat worden vastgelegd en daar is dan een kleine mogelijkheid tot verbetering op mogelijk. Niet veel, maar hé, alle beetjes helpen, toch?
Dus toen we van de Coop Allianza een voorstel kregen om aan te sluiten bij 'Coop Luce e Gas' en zo de totaalfaktuur per jaar toch een beetje lager te krijgen, heb ik uiteindelijk besloten om over te stappen...
Noot : Coop is een coöperatieve wiens hoofdbezigheid een warenhuis is, maar ze bieden ook verkopen aan via hun website, hebben een eigen (goedkope) telefoonoperator Coop Voce en nu bieden ze ook elektriciteit en aardgas (in sommige gebieden) aan met Coop Luce e Gas.
De overstap ging eigenlijk vlotjes, wie had dat durven denken... alhoewel het uiteindelijk toch zo'n 4 maanden langer duurde dan eerst gezegd. Maar hé, è l'Italia, daar kan je niet over zeuren hé!
Het blokkeren van ENEL op de Italiaanse bankrekening lukte ook zonder veel poeha, sommige dingen werken hier dus toch af en toe... 😁
Maar dan moet ik kiezen hoe ik de nieuwe fakturen ga betalen in de toekomst... En er zijn verschillende mogelijkheden!
De ene al beter of duurder dan de andere, want je moet weten: bankieren in Italië is duur, zowel via de bank als via de Post!
- Via de 'Libretto socio Coop': dit is een soort spaarboekje bij de Coop zelf waar ze dan het bedrag automatisch van afboeken.
Voordeel: je krijgt een korting van 0,50 eur per maand op je faktuur! 'Zo weinig' hoor ik je zeggen... Maar dit is wel een volle 6 eur per jaar die je als korting krijgt ipv te moeten betalen om te kunnen betalen!
Nadeel: je moet zeker zijn dat er genoeg geld op dat boekje staat en volgens de laatste folder die ik hierover raadpleegde kan je dat geld enkel via cash of cheque op het boekje plaatsen... 😖 Weliswaar kan je dat in elke winkel van Coop aan het speciale loket, maar als je weet dat je slechts 250 euro max per keer kan krijgen uit de Bancontact muur en dat er een kost is aan elke cheque die je uitschrijft, dan is dit voor mij geen optie!
- In de Coop winkels: bij het winkelen geef je het betalingsformulier aan de kassa, waar je dan de rekening via debet- of creditkaart afrekent.
Kost: 0,5 eur per keer (indien je op tijd betaalt, anders lukt het hen niet om de betaling te doen... zie later)
- Domiciliëring: via je Italiaanse bank- of postrekening
Kost: nog geen idee of ze hier een kost voor rekenen maar ik zou durven hopen van niet?
Ik heb hen nu gevraagd of dit ook kan van een buitenlandse bankrekening... iets wat kàn binnen Europa maar of ze dat hier in Italië ook al weten, zijn ze nu voor mij aan het uitzoeken... 😏
- Bij het Postkantoor van uw keuze:
Als je echt heel veel tijd teveel hebt, kan je daar gaan aanschuiven voor een uurtje en dan het document daar afgeven... 😜
Kost: 1,5 eur per keer!
- Via online van je Italiaanse bankrekening:
Redelijk gemakkelijk eens je geleerd hebt hoe je in het online systeem terugvindt hoe en waar je betalingen doet op een postrekening...
Kost om het werk allemaal zelf te doen : 1,80 eur per keer! 😡
Als je dan weet dat het 'voordeel' van de overstap maximaal zo'n 3 eur per faktuur bedraagt, dan is het totaalvoordeel snel uitgerekend... en hou je finaal om de 2 maanden misschien nog net genoeg over voor 1 koffie verkeerd!
Maar daar is nog niet alles mee gezegd... zie Deel 2!
21-09-2017
de 'ignorante' polyglot...
Sinds een paar maanden krijgt mijn ventje op zijn gsm regelmatig telefoontjes van call centers om één of ander te verkopen... iets waar hij absoluut niet in geïnteresseerd is en waar hij het serieus van op zijn heupen krijgt.
Dus als hij nu weer eens een telefoontje krijgt van een ongekend Italiaans nummer dat begint met 02... enz, geeft hij mij de telefoon door.
Het laatste gesprek werd dus:
Ring, ring...
Ik: hallo?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: wie bent u, wat moet u hebben?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: ik vraag u wie u bent?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik leg de telefoon dicht...
Ring, ring...
Ik: hallo?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: wie bent u, wat moet u hebben?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: ik vraag u wie u bent?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik leg de telefoon dicht...
30 seconden later:
Ring, ring...
Ik: hallo? (boos)
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: ik vroeg u al: wie bent u, wat moet u hebben?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: ik vraag u wie u bent?
Zij: blablabla ignoranti ...
Zij gooit de telefoon dicht...
Ring, ring...
Ik: hallo? (boos)
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: ik vroeg u al: wie bent u, wat moet u hebben?
Zij: blablabla in Italiaans
Ik: ik vraag u wie u bent?
Zij: blablabla ignoranti ...
Zij gooit de telefoon dicht...
Ik hoop dat ze dit bij ons nummer vermeldt zodat we in de toekomst niet meer opgebeld worden...
Ik vind het wel grappig dat iemand die 6 talen spreekt door een enkel Italiaanssprekend personage als 'ignorante' wordt bestempeld...
Het is maar hoe je de dingen bekijkt zeker?
PS: ignorante = onwetend, vrij vertaald: ongeletterde dommerik...
Terug van weggeweest... terug de draad oppikken
Het is intussen al zò lang geleden dat ik nog eens iets op mijn blog schreef, of tenminste: poste...
Af en toe schreef ik nog wel wat, maar het was doorgaans meer om voor mezelf dingen 'van me af te schrijven' maar waarvan ik vond dat ze niet voor publicatie geschikt waren. Voor één of andere reden, maar heel dikwijls omdat ik ze te deprimerend vond voor anderen om te lezen; of omdat ik liever een leuk verhaaltje wou publiceren; of ...
Bij deze wil ik toch proberen om de draad terug op te pikken...
Geen idee of er nog iemand is die deze blog volgt, we zien wel... anders is het gewoon voor mezelf.
Ciao!
Af en toe schreef ik nog wel wat, maar het was doorgaans meer om voor mezelf dingen 'van me af te schrijven' maar waarvan ik vond dat ze niet voor publicatie geschikt waren. Voor één of andere reden, maar heel dikwijls omdat ik ze te deprimerend vond voor anderen om te lezen; of omdat ik liever een leuk verhaaltje wou publiceren; of ...
Bij deze wil ik toch proberen om de draad terug op te pikken...
Geen idee of er nog iemand is die deze blog volgt, we zien wel... anders is het gewoon voor mezelf.
Ciao!
Abonneren op:
Reacties (Atom)