Xinshu bijna 14 jaar...

Voor het eerst in de 10 dagen dat GG weg is, werd ik vanochtend al om 9 uur wakker en voelde ik me goed: geen nachtmerries gehad, geen zwaar hoofd en enkel maar een lichte pijn in de spieren, hetgeen te verwaarlozen is tegenover wat ik 'gewoon' ben.

De zon scheen mooi aan een blauwe hemel met enkel wat stapelwolkjes.
Gritzl was bij me komen liggen en we waren net aan het knuffelen geslagen wanneer de grote kast begon te kraken... niet heel erg, eerder precies of ze wou graag zelf haar deur open doen. Het duurde zo'n goeie halve minuut, denk ik.
Gritzl keek naar mij, moet ik nu bang zijn mama? Nee schatje, het is ok, enkel weer een aardbeving in de pianura, wij zitten hier veilig op onze berg.

Inderdaad, toen ik later op internet keek bleek er weer een 5,8 beving geweest te zijn in de vlakte tussen Reggio en Modena.
In de voormiddag kwamen er nog een aantal naschokken die ik enkel via internet ontdekte omdat we daar niks van gevoeld hebben, zelfs al waren er twee bij van 4,2.
Ik hoop maar dat de ravage bij de mensen ginder beneden niet te erg is. Maar ik vermoed dat alle huizen die niet stevig genoeg gebouwd zijn, zichzelf nu wel stilaan allemaal verraden...

Op zo'n momenten besef je dat de nieuwe antiseismische wetgeving toch wel wat streng mag zijn (dat is ze ook hoor) want je kan geen betere verzekering hebben dan wanneer je goed voorbereid bent op een aarde die beeft.
Bij de verbouwingen die we plannen moeten we dan ook telkens afwegen welke maatregelen de beste zijn om ons te voorzien op eventuele schokken.

In de loop van de voormiddag wilde ik Xinshu mooi kammen zodat hij morgen, voor zijn 14e verjaardag, een mooie vacht zou hebben zonder knopen. Onlangs vond ik een speciale kam voor haar zoals het zijne, dat zo makkelijk klit. Het heeft een aantal tanden die eigenlijk mesjes zijn en die de knopen dus ontwarren ipv uit te trekken.
Tegelijk dunt het de ondervacht uit zodat de pels mooi dik komt te staan.
Het is de beste kam voor een 'Petit Berger des Pyrénees' die je kan wensen.

Maar de ene Petit Berger is de andere niet en om Xinshu te kammen moet je nog altijd erg beducht zijn. Hij is zò overgevoelig dat hij al jankt op voorhand... zelfs al is hij in de loop der 9 jaren dat hij bij ons is, al heel fel gebeterd!
In het begin ging het dan ook redelijk goed, hij bleef mooi zitten op de tafel terwijl ik heel voorzichtig door zijn lokken ging. Maar hij weet de knopen zo verdòmd goed zitten en wanneer ik in de buurt kwam, hapte hij toch weer telkens naar de kam of mijn hand. Heel voorzichtig maar, om te zeggen: pas op het gaat daar pijn doen! Direct daarna likte hij mijn hand als om toe te voegen: ik weet dat je het goed bedoelt, ik ook...

Maar wanneer ik na een tijdje op de moeilijkere plaatsen weer wat knopen wou uitdunnen werd hij moeilijker en sprong van de tafel. Aangezien die tafel buiten staat, deed hij zich natuurlijk pijn op de steentjes van de inrit waar hij met zijn volle gewicht op neerkwam! Nog meer gejank!

Ik ging er naartoe en zette hem terug op de tafel. Pootjes checken of er niets ernstigs aan de hand was? Nee dus. Ok, dan doe ik toch nog effe verder, besloot ik.
Slecht besluit... want alhoewel ik hem écht geen pijn deed, werd hij toch meer en meer hyper en op een bepaald moment begon hij door te bijten! Zo niet hé vriendje!

Ik stopte met kammen en hield hem gewoon rustig vast terwijl ik hem sussend probeerde te strelen. Maar in zijn hoofdje stond alles op alarm, hij besefte niet meer wat er aan de hand was en zelfs strelen werd voor pijn aanzien... Ik probeerde me nog te beschermen maar werd aan beide handen goed overbeten waardoor ik hem uiteraard moest lossen.
Hij sprong weer terug van de tafel en deed zich uiteraard terug pijn, de grote dommie!
Ik heb hem voor straf naar binnen, in zijn mand, gestuurd.

Maar ik vrees dat de straf niks gaat uithalen... de laatste paar maanden merken we meer en meer op dat hij precies dement aan het worden is. Dan weet hij precies niet meer waar hij is, staat zo dom te kijken en begrijpt niet wat hij vroeger wel zou begrijpen. Of hij staat aan de hoekkant van de deur te wachten tot je ze open doet. Zo van die rare dingen waaraan je merkt dat er iets niet meer klopt.

Ook fysiek gaat hij achteruit en soms zakt hij al eens door zijn pootjes. Of hij heeft de vallende ziekte en ligt dan op de grond te spartelen met zijn pootjes. Op zo'n moment moet ik ook altijd oppassen dat hij me niet bijt wanneer ik hem probeer te kalmeren...

Het maakt me triest omdat het meer en meer symptomen zijn die duiden dat we hem wellicht een dag zullen moeten laten inslapen.
Mijn Snoetje is op haar 14e rustig en vredevol in mijn armen gestorven maar ik vrees dat dit met Xinshu niet zal kunnen omdat er in zijn hoofdje dingen beginnen verkeerd te gaan.
Daar heb ik het moeilijk mee...