Verandering...

Ik mis onze Xinshu regelmatig, maar op een heel berustende manier.
Het doet nog steeds raar dat ik niet meer speciaal moet opletten wanneer ik de trap af ga. Wanneer Gritzl haar rolt in de tuin, besef ik dat er een hele last van mijn schouders gevallen is omdat ik niet meer uiterst voorzichtig plukjes uit zijn pels moet halen. Wanneer Buldo buiten komt blijft het verdacht stil aan onze kant. Ik moet leren om terug veel kleinere porties hondeneten te maken.
Maar ik mis vooral de zovele keren per dag dat hij kwam knuffelen, dat we samen stilletjes fluisterden hoe graag we mekaar wel zagen. De tranen lopen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf... Telkens hij naar me kwam (en dat was heel dikwijls op een dag), veegde ik zijn oogjes uit en kreeg hij een een hele reeks aaikes over zijn bolleke. Wanneer ik dan zijn oortjes masseerde begon hij echt lief te kreunen omdat hij daar zo van genoot! Ik zal hem nooit meer horen kreunen...
Ik ben blij dat ik nog zoveel tijd gemaakt heb om ons deze knuffelmomenten te geven maar net daarom mis ik ze nu zo erg!

Ik word anders heel goed beziggehouden door zoveel dingen.
Er zitten weer constant werklui in huis die boven in het appartement aan het werken zijn. Er wordt geklopt, geslepen, geboord. Er moeten offertes bekeken worden en besproken; keuzes gemaakt, lening bekeken en in orde gebracht enz. Intussen zorgen dat de een aansluitend kan werken aan de ander, dat de geometra (architect) op tijd langs komt. Ook dat iedereen het tuinpoortje goed dicht doet zodat Gritzl niet weg kan en zorgt dat de poezen intussen op hun kamer en balkon blijven!

Allemaal heel stresserend en ik sta ervan versteld dat ik nog niet plat lig van de pijn en vermoeidheid met dit alles. Maar de goeie lange zomer heeft me duidelijk een heel pak energie gegeven waardoor ik dit nu toch aankan. En raar maar sinds Xinshu gestorven is slaap ik beter... misschien dat ik tevoren toch altijd onbewust wou 'waken' en nu niet meer zou moeten wakker worden indien er 's nachts iets zou gebeuren?

Intussen probeer ik zoveel mogelijk aandacht te geven aan Gritzl die er soms wat verweesd bijzit. Het is voor haar ook allemaal heel anders zonder haar 'grote broer' waar ze heel veel bij was en samen in de tuin liep. Ze is haar compagnon kwijt en blijft ook veel meer aan mijn zijde nu, wat ons allebei deugd doet.

Na de werken wordt mijn aandacht ook nog opgeëist door Michi en Vosje, de twee jonge poezen, wiens leefterrein nu stilaan wordt opengetrokken naar de traphal en de eerste verdieping. Ze mogen nog niet naar buiten omdat ze nog niet genoeg gedomesticeerd zijn en het risico is dat ik ze niet terug binnen krijg. Daar moet eerst nog veel meer aan gewerkt worden. Maar Gritzl helpt me wel om ze in huis terug te vinden wanneer ik ze niet vind. En ik hoop dat ze straks ook spontaan terug naar boven zullen gaan...

Zòveel dat hier verandert tegelijkertijd...

RIP Xinzhu du Tienne St. Gilles - 28/08/2012

Mijn lieve chouke,

We hebben er ons sinds lang op voorbereid.
Eigenlijk is het al 5 jaar dat we regelmatig vreesden dat we je zouden moeten afgeven.
Maar Gritzl gaf je een verjongingskuur, je castratie die daarop volgde maakte dat je opeens blijkbaar minder pijn had en de natuurlijke aanpak van het vrouwtje maakte dat je zelfs beter werd dan wat je ooit geweest was.

Maar de laatste zes maanden werd de vrees steeds erger. Regelmatig wist je niet meer waar je stond, wat je zag, wat je rook. Je pootjes lieten je regelmatig in de steek waardoor je van de trap donderde of zomaar ineens viel. Je kon minder en minder verdragen wellicht omdat je inmiddels zo overgevoelig geworden was dat elk gefriemel je pijn deed.

Ik wist dat je me niet beet omdat je agressief of stout was, ik weet dat je excuses door de duizend likjes achteraf gemeend waren en zegden hoeveel je van me hield.
Maar zolang ik je toch nog tenminste mocht helpen door de 1001 takjes en blaadjes uit je pels te halen, of die vervelende eikeltjes van tussen je pootkussentjes te peuteren, was het goed.

De laatste week echter wou je ook dàt niet meer en zelfs je snoet afvegen na het eten werd een gevecht. Een gevecht dat jij niet wilde en ik ook niet, want we zagen ons graag!

Eten deed je enkel nog indien het gourmet diner was, en dan nog rook je niet waar je moest zijn als ik het je niet goed voorschotelde.

Mijn lieve chouke, samen hebben we beslist dat je niet langer meer moest afzien. We hebben mekaars liefde gerespecteerd.

Je hebt nog van je laatste uren genoten : nog eens naar de paardjes wandelen, een laatste keer blaffen naar Buldo, de tuin nog eens inspecteren, drinken en plassen, ja zelfs op straat nog eens markeren... Je was de dominante reu op Montecroce en dat heb je nog bevestigd, zelfs nog toen je de slaappilletjes al binnen had die moesten zorgen dat die laatste prik niet nog een gevecht moest betekenen!
Het was moeilijk afscheid nemen, voor ons allebei...

Je weet dat ik niet wil triest zijn, maar blij omdat ik je 9 jaar lang in mijn leven heb mogen hebben. Maar mijn hart voelt zo zwaar en mijn tranen blijven toch komen.
De eerste keer dat ik je rustig in mijn armen kon nemen was wanneer ik jou in je grafje heb gelegd... eindelijk ben je rustig, niet meer bang om pijn te hebben.
Mijn verdriet is omdat je zoveel hebt moeten afzien in jouw 14 jaar. Het is niet eerlijk om als hooggevoelige petit Berger des Pyrenées, kleine Pyrenese Herder, geboren te worden, dat betekent teveel pijn!

Je bent nu over de regenboog, bij Miekepoes en Snoetie, Koosje en Floepje.
Ik weet dat je terug bij me zal komen, dat hebben we afgesproken.
Ik zal op je wachten, omdat wij, wij zien ons graag!

Dank je mijn kleine jongen, mijn lieve schat, ik zal je nooit vergeten!

relativeren... carpe diem

Vandaag zag ik op facebook een foto waarbij stond:
"When life puts you in tough situations, don't say : why me?"
Just say : "Try me!"

Waarop ik als commentaar schreef: "maar op zo'n moment is dat niet gemakkelijk zenne!"

en toch...

wanneer je dan effe rond je heen kijkt en je vergelijkt jezelf met anderen, dan kan je uiteraard steeds mensen vinden die het beter hebben dan jij.
Mensen die niet sukkelen met hun gezondheid, die een goeie job hebben, een goeie thuis, een lieve partner, fijne kindjes, geen geldzorgen, ... ze hebben het allemaal!

Maar als je iets verder kijkt dan zie je zovelen rondom jou waarvan je weet (of later te weten komt) dat ook zìj het moeilijk hebben, nog veel moeilijker dan jij.
De ene heeft zijn partner verloren aan een slepende ziekte, de andere heeft zelf kanker en weet nog niet of die kan overwonnen worden. Die heeft een kind en/of een kleinkind verloren. De andere krijgt net een verschrikkelijke diagnose te verwerken en zit daarenboven zonder job en zonder partner terwijl zijn kindjes bij de ex zich tegen hem keren ...

Het is op zulke momenten dat je beseft dat je eigenlijk steeds jouw eigen problemen moet leren relativeren. Je zal altijd mensen vinden die het beter hebben dan jij, maar eens zoveel anderen die het minstens even moeilijk, zoniet nog moeilijker hebben!

Het "why me?" is niet zozeer 'me' meer.

Je kan je natuurlijk nog altijd de vraag stellen : "why?"
Maar dan kom je op de existentiële vraag uit over de zin van het leven...

en daarover ben ik nog altijd niet verder geraakt dan : wij zijn in een mensenlichaam geboren om zo te kunnen genieten van het materieel-schone van de schepping, iets wat de engelen en de goden niet kunnen omdat die in een andere dimensie zitten.

Misschien moeten we daar toch wel terug meer aandacht aan geven, aan al die mooie dingen die het leven ons biedt... want zelfs al heb je pijn, fysieke of emotionele, zelfs al heb je geen job of geen geld, dan kan je nog altijd beter naar het mooie in het leven kijken. Want er is zoveel moois rondom ons, ook al wordt er zo graag de aandacht gegeven aan het lelijke. Er zijn nog altijd meer mooie en lieve mensen en beestjes, er is nog altijd meer zon dan regen (alhoewel we hier wel wat regen zouden kunnen gebruiken), er is nog altijd meer liefde dan haat, gelukkig!
Maar we worden teveel, steeds opnieuw, met onze neus op het negatieve gedrukt en daardoor gaan ook onze eigen problemen immense proporties aannemen.

Eigenlijk komt 'goed leven' enkel neer op het relativeren van je eigen problemen, jouw eigen ongeluk, je beperkingen...

Carpe Diem, pluk de dag, ten volle, zoals die zich voor jou toont...