Verandering...

Ik mis onze Xinshu regelmatig, maar op een heel berustende manier.
Het doet nog steeds raar dat ik niet meer speciaal moet opletten wanneer ik de trap af ga. Wanneer Gritzl haar rolt in de tuin, besef ik dat er een hele last van mijn schouders gevallen is omdat ik niet meer uiterst voorzichtig plukjes uit zijn pels moet halen. Wanneer Buldo buiten komt blijft het verdacht stil aan onze kant. Ik moet leren om terug veel kleinere porties hondeneten te maken.
Maar ik mis vooral de zovele keren per dag dat hij kwam knuffelen, dat we samen stilletjes fluisterden hoe graag we mekaar wel zagen. De tranen lopen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf... Telkens hij naar me kwam (en dat was heel dikwijls op een dag), veegde ik zijn oogjes uit en kreeg hij een een hele reeks aaikes over zijn bolleke. Wanneer ik dan zijn oortjes masseerde begon hij echt lief te kreunen omdat hij daar zo van genoot! Ik zal hem nooit meer horen kreunen...
Ik ben blij dat ik nog zoveel tijd gemaakt heb om ons deze knuffelmomenten te geven maar net daarom mis ik ze nu zo erg!

Ik word anders heel goed beziggehouden door zoveel dingen.
Er zitten weer constant werklui in huis die boven in het appartement aan het werken zijn. Er wordt geklopt, geslepen, geboord. Er moeten offertes bekeken worden en besproken; keuzes gemaakt, lening bekeken en in orde gebracht enz. Intussen zorgen dat de een aansluitend kan werken aan de ander, dat de geometra (architect) op tijd langs komt. Ook dat iedereen het tuinpoortje goed dicht doet zodat Gritzl niet weg kan en zorgt dat de poezen intussen op hun kamer en balkon blijven!

Allemaal heel stresserend en ik sta ervan versteld dat ik nog niet plat lig van de pijn en vermoeidheid met dit alles. Maar de goeie lange zomer heeft me duidelijk een heel pak energie gegeven waardoor ik dit nu toch aankan. En raar maar sinds Xinshu gestorven is slaap ik beter... misschien dat ik tevoren toch altijd onbewust wou 'waken' en nu niet meer zou moeten wakker worden indien er 's nachts iets zou gebeuren?

Intussen probeer ik zoveel mogelijk aandacht te geven aan Gritzl die er soms wat verweesd bijzit. Het is voor haar ook allemaal heel anders zonder haar 'grote broer' waar ze heel veel bij was en samen in de tuin liep. Ze is haar compagnon kwijt en blijft ook veel meer aan mijn zijde nu, wat ons allebei deugd doet.

Na de werken wordt mijn aandacht ook nog opgeëist door Michi en Vosje, de twee jonge poezen, wiens leefterrein nu stilaan wordt opengetrokken naar de traphal en de eerste verdieping. Ze mogen nog niet naar buiten omdat ze nog niet genoeg gedomesticeerd zijn en het risico is dat ik ze niet terug binnen krijg. Daar moet eerst nog veel meer aan gewerkt worden. Maar Gritzl helpt me wel om ze in huis terug te vinden wanneer ik ze niet vind. En ik hoop dat ze straks ook spontaan terug naar boven zullen gaan...

Zòveel dat hier verandert tegelijkertijd...