relativeren... carpe diem

Vandaag zag ik op facebook een foto waarbij stond:
"When life puts you in tough situations, don't say : why me?"
Just say : "Try me!"

Waarop ik als commentaar schreef: "maar op zo'n moment is dat niet gemakkelijk zenne!"

en toch...

wanneer je dan effe rond je heen kijkt en je vergelijkt jezelf met anderen, dan kan je uiteraard steeds mensen vinden die het beter hebben dan jij.
Mensen die niet sukkelen met hun gezondheid, die een goeie job hebben, een goeie thuis, een lieve partner, fijne kindjes, geen geldzorgen, ... ze hebben het allemaal!

Maar als je iets verder kijkt dan zie je zovelen rondom jou waarvan je weet (of later te weten komt) dat ook zìj het moeilijk hebben, nog veel moeilijker dan jij.
De ene heeft zijn partner verloren aan een slepende ziekte, de andere heeft zelf kanker en weet nog niet of die kan overwonnen worden. Die heeft een kind en/of een kleinkind verloren. De andere krijgt net een verschrikkelijke diagnose te verwerken en zit daarenboven zonder job en zonder partner terwijl zijn kindjes bij de ex zich tegen hem keren ...

Het is op zulke momenten dat je beseft dat je eigenlijk steeds jouw eigen problemen moet leren relativeren. Je zal altijd mensen vinden die het beter hebben dan jij, maar eens zoveel anderen die het minstens even moeilijk, zoniet nog moeilijker hebben!

Het "why me?" is niet zozeer 'me' meer.

Je kan je natuurlijk nog altijd de vraag stellen : "why?"
Maar dan kom je op de existentiële vraag uit over de zin van het leven...

en daarover ben ik nog altijd niet verder geraakt dan : wij zijn in een mensenlichaam geboren om zo te kunnen genieten van het materieel-schone van de schepping, iets wat de engelen en de goden niet kunnen omdat die in een andere dimensie zitten.

Misschien moeten we daar toch wel terug meer aandacht aan geven, aan al die mooie dingen die het leven ons biedt... want zelfs al heb je pijn, fysieke of emotionele, zelfs al heb je geen job of geen geld, dan kan je nog altijd beter naar het mooie in het leven kijken. Want er is zoveel moois rondom ons, ook al wordt er zo graag de aandacht gegeven aan het lelijke. Er zijn nog altijd meer mooie en lieve mensen en beestjes, er is nog altijd meer zon dan regen (alhoewel we hier wel wat regen zouden kunnen gebruiken), er is nog altijd meer liefde dan haat, gelukkig!
Maar we worden teveel, steeds opnieuw, met onze neus op het negatieve gedrukt en daardoor gaan ook onze eigen problemen immense proporties aannemen.

Eigenlijk komt 'goed leven' enkel neer op het relativeren van je eigen problemen, jouw eigen ongeluk, je beperkingen...

Carpe Diem, pluk de dag, ten volle, zoals die zich voor jou toont...