RIP Xinzhu du Tienne St. Gilles - 28/08/2012

Mijn lieve chouke,

We hebben er ons sinds lang op voorbereid.
Eigenlijk is het al 5 jaar dat we regelmatig vreesden dat we je zouden moeten afgeven.
Maar Gritzl gaf je een verjongingskuur, je castratie die daarop volgde maakte dat je opeens blijkbaar minder pijn had en de natuurlijke aanpak van het vrouwtje maakte dat je zelfs beter werd dan wat je ooit geweest was.

Maar de laatste zes maanden werd de vrees steeds erger. Regelmatig wist je niet meer waar je stond, wat je zag, wat je rook. Je pootjes lieten je regelmatig in de steek waardoor je van de trap donderde of zomaar ineens viel. Je kon minder en minder verdragen wellicht omdat je inmiddels zo overgevoelig geworden was dat elk gefriemel je pijn deed.

Ik wist dat je me niet beet omdat je agressief of stout was, ik weet dat je excuses door de duizend likjes achteraf gemeend waren en zegden hoeveel je van me hield.
Maar zolang ik je toch nog tenminste mocht helpen door de 1001 takjes en blaadjes uit je pels te halen, of die vervelende eikeltjes van tussen je pootkussentjes te peuteren, was het goed.

De laatste week echter wou je ook dàt niet meer en zelfs je snoet afvegen na het eten werd een gevecht. Een gevecht dat jij niet wilde en ik ook niet, want we zagen ons graag!

Eten deed je enkel nog indien het gourmet diner was, en dan nog rook je niet waar je moest zijn als ik het je niet goed voorschotelde.

Mijn lieve chouke, samen hebben we beslist dat je niet langer meer moest afzien. We hebben mekaars liefde gerespecteerd.

Je hebt nog van je laatste uren genoten : nog eens naar de paardjes wandelen, een laatste keer blaffen naar Buldo, de tuin nog eens inspecteren, drinken en plassen, ja zelfs op straat nog eens markeren... Je was de dominante reu op Montecroce en dat heb je nog bevestigd, zelfs nog toen je de slaappilletjes al binnen had die moesten zorgen dat die laatste prik niet nog een gevecht moest betekenen!
Het was moeilijk afscheid nemen, voor ons allebei...

Je weet dat ik niet wil triest zijn, maar blij omdat ik je 9 jaar lang in mijn leven heb mogen hebben. Maar mijn hart voelt zo zwaar en mijn tranen blijven toch komen.
De eerste keer dat ik je rustig in mijn armen kon nemen was wanneer ik jou in je grafje heb gelegd... eindelijk ben je rustig, niet meer bang om pijn te hebben.
Mijn verdriet is omdat je zoveel hebt moeten afzien in jouw 14 jaar. Het is niet eerlijk om als hooggevoelige petit Berger des Pyrenées, kleine Pyrenese Herder, geboren te worden, dat betekent teveel pijn!

Je bent nu over de regenboog, bij Miekepoes en Snoetie, Koosje en Floepje.
Ik weet dat je terug bij me zal komen, dat hebben we afgesproken.
Ik zal op je wachten, omdat wij, wij zien ons graag!

Dank je mijn kleine jongen, mijn lieve schat, ik zal je nooit vergeten!