Ik weet het, er zullen weer velen mij voor zot verklaren... maar aangezien zot zijn geen zeer doet heb ik het daar niet te moeilijk mee.
Wie me kent weet dat ik altijd graag kinderen had gehad.
Op mijn 15e begonnen de problemen met infecties aan eierstokken en toestanden, een jarenlange historiek van steedsdurende gynaecologische problemen die uiteindelijk resulteerden in een definitieve onvruchtbaarheid na een onderbroken buitenbaarmoederlijke zwangerschap op mijn 30e.
Mijn kinderwens is er nooit minder om geworden, integendeel.
Heel veel van mijn trauma's en problemen zijn het gevolg van een sociaal dysfunctioneren tengevolge van mijn kinderloosheid. Zowel in mijn eigen relaties, binnen de familie alsook naar vrienden toe zijn kinderen een bepalende faktor geweest waardoor ik wel/niet nog met anderen kon omgaan.
Sommigen hebben mij hun kinderen toevertrouwd en mij geholpen in de mogelijkheid om mijn moedergevoel te kunnen uiten door hun kinderen te laten verwennen.
Anderen hebben mij hun kinderen ontzegd en mij daardoor doelbewust uitgesloten van familiale en andere feestelijkheden.
Nog anderen hebben mij tot in het diepste van mijn moederziel gekwetst door de relatie die ik met hun kinderen opgebouwd had af te pakken op de dag van de eerste communie van mijn petekind.
Ik ben getrouwd en gescheiden met het idee van kinderen te hebben.
Elke man die ik daarna leerde kennen en die een relatie wilde, werd bekeken en gewogen in functie daarvan.
Het heeft niet mogen zijn...
Ik heb me altijd moeten sussen met het beetje dat ik mocht geven aan kinderen van iemand anders die me al dan niet werden toegestaan.
Ik heb op zoveel kindjes gepast : Sara was de eerste, het derde dochtertje van een schoolvriendin, die voor een weekje op vakantie kwam toen ze 6 maanden oud was. Ik zal nooit vergeten hoe ik in de stad rondliep met die kleine alsof het mijn eigen was... mijn hart brak toen ik haar na een weekje moest teruggeven! Maar ik hoopte toen nog op mijn eigen kleine meid of zoon, wiens namen al lang uitgekozen waren... Sarah-Louise en Nathanaël om mee te beginnen.
Ik had ook alle gerief dat nodig was voor een baby: een bedje, een buggie, een badje, alles stond klaar voor de dag dat ik er mijn eigen kindje ging mogen inleggen. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat alles heb weggedaan nadat mij duidelijk werd gemaakt dat er nooit een baby uit mijn schoot zou ontspruiten. Die ervaring was wellicht te pijnlijk om in mijn geheugen nog terug te vinden...
Maar kinderen waren er wel altijd in mijn leven, soms voor een namiddag, een avond, een weekeinde, een vakantie.
Al had ik nooit mijn eigen vlees en bloed, zonder kinderen had ik nooit overleefd!
Laurenzo, mijn eerste petekind en Sandro, zijn broertje kwamen gedurende verschillende jaren elk weekeinde en elke vakantie. Zij zijn gedurende jaren mijn beste ervaring geweest en ik ben Patricia nog altijd dankbaar dat ik haar heb mogen helpen en tegelijk mezelf en de kinderen heb mogen verwennen.
Door hen heb ik jaren van verdriet kunnen sublimeren in een pseudomoederschap dat me in staat stelde om verder redelijk normaal te kunnen functioneren in een wereld van ouders en kinderen rondom mij.
Zonder hen was ik wellicht al lang niet meer...
Matthieu en Frieder, ook twee jongens die veel dagen en weekeinds bij mij hebben doorgebracht en waarvan ik hoop dat zij ergens iets positiefs van mij hebben meegekregen in het leven.
Mijn grote trauma, Carolien en Jeroen, mijn tweede petekind, die ik 9 jaar heb liefgehad en opgevangen, telkens opnieuw wanneer hun ouders niet in staat waren om er zelf voor te zorgen... tot ze mij ruw werden ontzegd van de ene dag op de andere. Ik vergeet nooit hoe Jeroentje die voormiddag in zijn eerste communiemis fel naar zijn meter stond te zwaaien van zodra hij ons zag zitten tussen het volk. Ik heb hem niet eens kunnen zoenen om hem te feliciteren en het cadeau dat we samen hadden uitgezocht heb ik maanden later aan iemand anders weggegeven. Waarom was ik opeens niet meer welkom op het communiefeest? Ik weet het nog altijd niet want ik heb nooit enige uitleg gekregen.
Sommige littekens getuigen van zinloos verdriet...
Sophie-Anne en Mattias, de laatste in de Belgische rij die ik spijtig genoeg moest achterlaten wanneer we 2,5 jaar geleden naar Italië verhuisden. Ik was hun Ama aangezien ik geen mama of oma kon zijn... De plant die ik van Sophie-Anne ooit kreeg op moederdag staat nog altijd gekoesterd op mijn slaapkamer.
Zij zijn de enige reden geweest die me heeft doen twijfelen om indertijd die grote stap te nemen. Maar de constante pijn die het mij onmogelijk maakte om nog in het Belgische klimaat te overleven verplichtte mij om ook deze zo geliefde kinderen achter te laten.
Ersatzgevoel...
In mijn streven naar bevrediging van mijn moedergevoel, heb ik in het verleden verschillende financiële adopties gehad van kinderen in Bolivië, via Nino Feliz.
Het was mijn eigen kleine bijdrage aan een betere kinderwereld door kansarme kindjes te helpen om binnen hun eigen omgeving een betere levenskans te hebben en een mogelijkheid om een toekomst te kunnen opbouwen, uit de armoede weg.
Ik heb zo 3 kinderen gehad waarvan er toch zeker 2 een goeie toekomst hebben gekregen. Rosmery was een meisje dat zoveel jaren later zelf ook een kindje kreeg dat ik prompt ook geadopteerd heb. Een paar jaar geleden is de adoptie van haar dochtertje kunnen stoppen omdat de mama zelf intussen haar weg gemaakt heeft in het leven en geen hulp meer nodig had.
Via facebook heb ik nog een link met haar maar daar is ook alles mee gezegd.
Maar ik weet dat ik goed gedaan heb.
De derde adoptie werd op een bepaald moment onderbroken omdat de ouders van de jongen vertrokken zijn uit de parochie en niemand wist waar ze naartoe gegaan zijn. Van hem heb ik nooit meer iets gehoord en zijn naam is gewist van mijn geheugen. Wellicht is alle steun naar hem toe zo goed als voor niks geweest als hij daarna niet meer heeft kunnen verder studeren.
Ik denk nog regelmatig aan deze intussen jongeman en hoop dat hij toch een betere weg in het leven heeft kunnen vinden.
Sinds ons nieuwe leven in Italië zie ik enkel de twee kindjes van ons jonge buurkoppeltje. Bryan en Mattia zijn twee kleine spruitjes die mijn (groot)moedergevoel aanspreken. Maar ik beperk me tot vooral kijken en luisteren naar het jonge leven aan de andere kant van de omheining.
Want ik wil me niet meer hechten aan de kinderen van iemand anders aangezien dat je zo kwetsbaar maakt op de meest gevoelige plek van je ganse ziel.
En toen kwam Giorgio, broer van papa Jon, ook vanuit het verre Roemenië naar Italië in de hoop hier in de zomer wat werk te vinden. Want ginder leven ze in zo'n barslechte omstandigheden en is er bovendien geen betalend werk zodat hij, naast babysitter voor zijn twee neefjes, op een job en wat inkomen hoopte.
Vorige zomer en deze zomer opnieuw.
Aangezien wij wel een helpende hand konden gebruiken, kwam hij regelmatig over de draad om GG of mezelf te helpen met allerhande kleine zaken, goed genoeg voor wat zakgeld en om mekaar beter te leren kennen.
Giorgio heeft een hart van goud, houdt van dieren net als ik en straalt een zachtheid uit die mijn hart doet week worden. Zo'n zoon had ik kunnen hebben indien... zo'n zoon had ik gewild!
Waarom wordt zo'n kind geboren als zesde van zeven in een arm land, in een gezin dat leeft in een krot? Waarom mag zo'n kind enkel dromen van een toekomst waar in het beste geval een paar eigen schapen en een koe moeten instaan voor zijn toekomstig gezin? Welke toekomst is hem beschoren en daarna zijn kinderen?
Heeft hij dan geen geboorterecht op een gelukkig leven?
Waarom is hij niet uit mijn vrucht ontsproten?
Waarom... er is geen afdoende antwoord.
Dan is er mijn moederinstinct dat zich torenhoog opsmijt en manifesteert. Het idee wordt eerst al grappend gezegd maar al snel kan ik er niet meer omheen...
Ik wil dit kind helpen, ik wil deze jongen zien opgroeien tot een sterke jonge man die gelooft in het leven en in zijn toekomst. Een toekomst waar ik mee wil voor zorgen.
Als God mij geen eigen kinderen heeft willen geven dan is dat heel spijtig. Maar het zal mij niet tegenhouden om andere kinderen te helpen opgroeien en een betere kans in het leven te geven!
De kogel is door de kerk! Vrijdag komt hij opnieuw naar Italië, dit keer om bij ons te komen wonen.
We gaan samen werken aan zijn toekomst en dit keer zal ik het voorrecht hebben om mijn pleegzoon in mijn eigen huis te hebben in plaats van ergens in een ver land te weten opgroeien.
Hij wil zijn studies terug oppikken, in het Italiaans dit keer dus het zal niet gemakkelijk zijn, ook al omdat hij al 18 is en een aantal jaar moet ophalen.
Maar waar een wil is, is een weg!
We gaan samen uitvissen wat hij graag zou worden in het leven en ik zal alles doen om hem daarbij te helpen.
Het zal niet evident zijn, niet voor hem of niet voor ons: twee verschillende culturen die in een derde gaan samensmelten. Een nieuwe toekomst opbouwen voor ons samen op een moment dat men over gans Europa twijfelt aan enige hoop op verbetering.
Maar ik geloof erin dat dit een goeie beslissing is voor elk van ons op voorwaarde dat we mekaar de ruimte laten om zichzelf te zijn en tegelijk openstaan voor de complementariteit die we voorzeker hebben.
Ben ik gek? De categorie 'prettig gestoord' is alleszins aan mij besteed.
Maar ik ben blij met deze wending in mijn leven die nieuwe poorten opent en mij terug de mogelijkheid biedt om mijn (pleeg)moederschap vorm te geven!
Ik wil, ik kan!
