Wie ons persoonlijk kent, weet dat ik sinds begin juni met veel moeite afstand gedaan heb van mijn 2 geliefde paarden, Billy en Gauda.
Nadat op 7/02/2015 mijn allereerste paardje, Wodan, stierf van een zoveelste winterkoliek en exact 3 maanden later Tachat moest ingeslapen worden omdat hij echt niet meer uit de voeten kon met zijn hanetred, bleven Billy en Gauda nog steeds weinig bewegen op hun 2HA land.
In het begin dacht ik dat het was omdat ze treurden over het verlies van hun levenslange makkers, maar dit bleef duren.
Daarenboven waren zij beiden nooit de beste vriendjes en ze stonden meer roerloos met de konten naar mekaar gedraaid dan dat ze eens een knuffeltje kwamen geven aan mekaar...
Wanneer Billy te dicht bij haar kwam, sloeg Gauda naar hem en het menneke mocht echt niet teveel van haar vragen of het was ambras! Het was echt niet leuk meer om te zien en ik heb regelmatig met tranen in de ogen staan kijken, me afvragend wat ik kon doen om die twee terug gelukkig te zien...
Daarenboven werd de zorg over de paardjes voor mij elk najaar/winter/lente zwaarder en moeilijker, zelfs al hadden we in die 7 jaar kosten noch moeite gespaard om alles gemakkelijker en ordelijker te maken.
Maar fibromyalgie eist zijn tol, zelfs al zou je liever anders willen... en ik moest meer en meer mijn ventje komen vragen om hulp, iets wat ik niet graag deed want hij is geen 'paardenman'. Hij kwam dan wel altijd helpen als ik het vroeg, maar als je weet dat het niet echt met veel plezier is, dan wil je daar niet van profiteren...
De enige oplossing voor het probleem, twee andere paardjes zoeken om bij Billy en Gauda te zetten zodat ze terug een kudde konden vormen, was dus geen optie omdat ik dan het werk in het 'slechte seizoen' al helemaal niet meer zou aankunnen.
Ik heb er twee jaar over nagedacht en meer dan een vol jaar over gedaan om mezelf voor te bereiden op een van de zwaarste beslissingen ooit in mijn leven: mijn twee lievelingen, Billy en Gauda zouden op 'pensioen' gaan!
Ik heb verschillende plekken overwogen, een aantal in Italië en 1 in Spanje. Uiteindelijk heeft Spanje gewonnen... want het is niet zòmaar een plek waar paarden kunnen op pensioen gaan! Daarenboven overweeg ik om ook zelf naar een warmere/drogere plek te kunnen verhuizen en dan staat Spanje als eerste op het lijstje.
Los Caballos Luna is een non-profit paarden rescue centrum, geleid door Laura Hoitsema, een Nederlandse dame die gewoon lééft voor de paarden.
Zij wordt gesteund door een ganse groep mensen die samen de 'Stichting Paard in Nood Spanje' hebben opgericht. Hierdoor kunnen mensen in Nederland hun giften fiscaal in mindering brengen, want alles wordt gerund op giften en draait dankzij een continue stroom aan stagiaires en vrijwilligers.
Na een paar keer verhuizen, zijn ze uiteindelijk 5jr geleden neergestreken in de provincie Sevilla, in Almadèn de la Plata, waar ze zich goed geïntegreerd hebben zodat ze op de best mogelijke manier rescue paarden kunnen opvangen.
Maar Laura staat ook toe dat paarden bij haar 'op pensioen' kunnen komen, uiteraard dan tegen betaling, want het blijft jouw eigen paard. Zij heeft voor deze paarden en voor de rescues die het al aankunnen, een aantal plekken waar ze, afhankelijk van het seizoen, kunnen staan.
Traviesa is het grote natuurpark, ongeveer 900HA (ja, je leest goed!) waar de paarden vrij kunnen rondlopen vanaf de lente en de hele zomer door. Daar vormen zich op natuurlijke wijze een aantal verschillende kuddes, die soms wel eens samen komen maar dikwijls hun eigen weg gaan. Er zijn verschillende natuurlijke waadplaatsen, er zijn eikebomen in overvloed waar ze kunnen gaan schuilen voor de zon, er staat langstengelig gras en er groeien heel veel kruiden. De ene kudde staat dan liever aan die drinkplek terwijl een andere kudde liever ergens anders halt houdt.
In het najaar moeten de paarden daar weg wanneer de eikels gaan vallen want die zouden een bedreiging kunnen vormen voor zware koliek. Op dat moment ruilen zij hun plek voor een aantal varkens die hun buikje mogen rondeten aan alle eikels. Die ruimen dan zo het natuurpark wat op.
In die periode gaan de paarden naar een of andere finca (een landerij) van doorgaans toch ook nog 100 à 200HA.
Daar worden ze wel bijgevoerd omdat er na een lange hete en droge zomer niet echt veel meer groeit op het land. Maar wanneer ze hun verschillende soorten hooi op hebben, gaan ze wel terug het land op, op zoek naar toch nog de lekkerste kruiden die er zijn blijven staan.
(hopelijk lukt het om dit filmpje te zien...)
In de lente, na de regens, begint het gras weer te groeien en dan kunnen ze terug naar hun grote natuurpark, waar ze zo goed als wild kunnen leven.
De groep hengsten staat uiteraard apart van de merries en de ruinen, want het is niet de bedoeling om te gaan kweken... dus die staan op een ander afgezet deel van het park.
Er is dagelijkse controle op de paarden, ook in het natuurpark. Met de 4x4 uiteraard, zelfs al zijn er redelijk goed aangelegde paden waar kan gereden worden.
We zijn zelf in augustus zo meegegaan op controle! En soms wordt een bepaalde groep paarden niet zo snel teruggevonden... Zo waren wij getuige van een zoektocht naar de hengsten, nadat er blijkbaar een deel van de omheining was doorgeknipt door ene of andere onverlaat! Kun je je inbeelden: de omheining stuk en de hengsten nergens te vinden! Alle hens aan dek, ook andere opzichters verwittigd enz. Toen we twee dagen later dan ook nog eens een hek van dat stuk land open vonden, was het bijna complete paniek... gelukkig vonden we toen binnen het half uur eindelijk de groep met hengsten (gezond en wel) terug, op het land zelf!
Oef! Grote opluchting voor ons allemaal!
Paarden die een probleem zouden hebben of zich verwond hebben, worden indien nodig terug meegenomen naar de Stichting waar ze dan gedurende de nodige tijd verzorgd en opgevolgd worden. Dit is ook waar de (nieuwe) rescue paarden staan die nog niet genoeg op krachten gekomen zijn of die speciale aandacht of medische verzorging nodig hebben. Er loopt ook een ezelinnetje met haar veulen rond, tot deze ook groot en sterk genoeg zijn om mee naar het grote land te trekken.
Daar vind je ook altijd wel een deel honden en poezen (zelfs een schaap) die men her en der heeft gevonden of opgeraapt nadat ze door een paar hartelozen als groot vuil werden gedumpt. Die worden met evenveel liefde opgevangen en verzorgd en er is een andere Nederlandse dame,
Angelique, die telkens opnieuw vanuit Nederland probeert om ook voor deze dieren een 'forever gouden mandje' te vinden. Terwijl ze intussen ook telkens weer zoekt naar de nodige fondsen teneinde de situatie van de paarden, honden of poezen te verbeteren...
In deze liefdevolle en natuurlijke omgeving heb ik mijn twee schatten laten onderbrengen. Ik ben ze in augustus al voor de eerste maal gaan opzoeken en ik zag dat ze daar terug veel beter werden naar mekaar toe! Nu zijn ze mekaars steun en toeverlaat tussen al die andere paarden, terwijl ze toch de vrijheid hebben om terug andere vriendjes te kiezen in de groep van 44 paarden!
Hoe moeilijk het ook voor mij was om ze te laten gaan en om daarna te leren leven met het zicht op een lege weide en paddock, alle foto's en filmpjes die ik vanuit Almadèn toekrijg geven me telkens weer de geruststelling dat ik de juiste beslissing genomen heb, voor hen maar wellicht ook voor mezelf.
Want die weide en paddock zouden niet voor eeuwig leeg blijven staan, al mag het dan voor mij geen zware taak meer inhouden.
Maar daarover een volgende keer meer...
