Idraulico... een Italiaanse story!

De tijd vliegt... volgende maand is het al een jaar geleden dat we hier met man en paard (om al de rest niet te vergeten) aangekomen zijn.

Kort nadat we geland waren begonnen we al onze droomplannen te bekijken.

We beseften wel dat de verkoop van Meerbeek een conditio sine qua non is voor we hier kunnen aan beginnen, maar ja, sommige zaken zijn dringend en dus kom je al in contact met een aantal vaklui.

En dan begin je te praten over wat, waarom en hoe...

Zo deden we heel in het begin beroep op een idraulico, een loodgieter om onze 'Favorit' aan te sluiten.

Die doet namelijk veel beter de afwas dan wat ikzelf kan/wil doen, hij mort nooit en doet zijn werk in redelijke stilte. Daarom ook dat we beslist hadden om hem mee over te brengen ipv afscheid te nemen en hem aan een volgende Meerbeekbewoner af te staan.

Ik herinner me al niet meer hoe we met hem in contact kwamen, het is ook al zo lang geleden. In elk geval, we hadden Mr. Carrara gebeld en de volgende avond kwam hij al langs om ons uit de nood te helpen.

Dat zat wel snor, dus we praatten een hele tijd over wat we graag wilden doen ivm verwarming. 

Onze plannen werden uitvoerig besproken en we kregen van hem behoorlijk goeie opmerkingen. De week erna kwam hij nog eens terug voor een heel lang gesprek waarbij hij informatie meehad van verwarmingssystemen waarbij je hout, gas en zonneënergie kan combineren voor zowel vloerverwarming als warm water. Dat klonk heel goed in mijn oren!

De man gaf een heel professionele indruk, we waren blij dat we zo'n goede vakman hadden ontdekt.

We namen afscheid met de afspraak dat hij een preventivo, een offerte zou maken en ons die zou bezorgen.  Hij had wel behoorlijk wat werk, dus het kon een paar weken duren.

Geen probleem!

Goeie afspraken maken goeie vrienden...

Weken gingen voorbij en we wachtten braaf op onze offerte.

Maanden gingen voorbij en we kregen een probleem met waterinsijpeling in de muur. Hiervoor hadden we terug een loodgieter nodig en er werd ons door de vorige eigenaar Mr. Boschini aanbevolen. 

Nu ja, Mr. Carrara had toch al zoveel werk, dus laat ons die andere eens proberen...

Volgers van dit blogje kennen intussen de verzekeringsstory al, waarbij er uiteindelijk nog een derde loodgieter werd gecontacteerd omwille van de veel te hoge prijs van Boschini.

Om het verhaal wat in te korten: als twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen! 

Mr. Cattozzi werd de uitverkorene die al een deel kleine loodgieterswerkjes mocht doen.

Ook hij wil uiteraard achteraf graag het grote werk doen, maar moet net als wij wachten op centjes...

De naam Carrara viel wel nog één keer toen we in de nazomer een gesprek hadden met lokale Britten die ons vertelden dat hùn loodgieter ook bij ons geweest was. Hij had over ons verteld, die Belgen op Montecroce. 

Oh ja, ze waren echt wel tevreden van zijn werk! Maar hij had er wel heel veel van...

Blijkbaar téveel om verder nog veel aan Montecroce te denken...

Tot vanochtend.

Ik was nog op mijn kamer mijn arme lijf aan het stretchen en draaien om alle wervels weer op hun plaats te krijgen en de spieren errond wat te verstevigen om hopelijk alles op diezelfde plaats te houden. Ik hoorde mijn gsm.

'Buongiorno signor Carrara. Un attimo, passo la moglie, lei è ancora (een kort moment van stilte)...  Passo la moglie, è più facile per parlare.'

Goeiemorgen, Mr. Carrara. Een ogenblik, ik geef u mijn vrouw, ze is nog...  Ik geef u mijn vrouw, dat is makkelijker praten.

Ikke fier op mijne Jan, hij begint zich al heel goed uit te drukken in het Italiaans!

Ik kreeg de gsm en had even tijd nodig om te beseffen wie Mr. Carrara wel was? 

Na wat uitleg van de man in kwestie viel mijn eurocentje: oh ja, de die!

Na bijna een jaar was zijn takenlijst wellicht afgewerkt en dacht hij terug aan die Belgen op Montecroce die ook nog plannen hadden!

Waarom dus niet opnieuw contact nemen... denkt een Italiaan dan!

Spijtig genoeg moest hij vernemen dat een jaar toch wel nét iets te lang is om op te wachten en dat er intussen al een andere idraulico voet in huis had.

Maar voor alle zekerheid wilde ik de deur niet definitief dichtslaan, dus mocht hij een email sturen met zijn gegevens. Eens Meerbeek afgerond is, mag hij dan zijn preventivo eindelijk afwerken...

Al zal die dan wel héél goed moeten zijn om ons te overtuigen terug op hem te wachten...

Bambi!

Het was nog behoorlijk vroeg vanochtend, nog veel te vroeg voor mijn vege lijf om de dag al aan te kunnen.
Maar Jan is altijd al wakker bij het ochtendgloren en staat dan steevast op met de camera in de aanslag, klaar om nieuwe lichtspeelsels aan de gevoelige pixels toe te vertrouwen.

Zo ook dus vandaag.
Hij zat nog maar net aan de ontbijttafel wanneer hij buiten iets hoorde. Tegelijk zag hij in de straat iets bewegen... bezoek!
Aan de overkant van de straat, rechttegenover ons raam stond een reebok!

Heel snel de camera en... voor eeuwig vastgelegd:

Heel lang duurde de scène niet... na nog een korte blik om te zien of hij niet achtervolgd werd, duikelde deze volwassen Bambi de helling naar beneden en sprong over de afsluiting van de weide.
Vermoedelijk heeft hij de waterbakken van de paarden ontdekt, hetgeen wel handig is voor een dorstige ree wanneer het al een ganse tijd niet geregend heeft.

Wie weet wordt hij een regelmatige bezoeker...
Voor mij ok, zolang hij de omheining niet stuk trekt!

Manegeur en roze schijn...

Ik wil niet klagen, maar naar een vreemd land verhuizen maakt het leven soms verdomd moeilijk...

Ik kan me inmiddels goed inbeelden hoe de pioniers die 'naar den vreemde' trokken, zich moeten gevoeld hebben.
Proberen te overleven met de weinige middelen die je hebt.
Meer onzekerheden dan iets anders, waardoor je constant twijfelt of je wel het goede doet.
Zoeken naar mogelijkheden om in de toekomst te kunnen overleven of, als het hopelijk zou meezitten, goed te kunnen leven.

Maar bij elke twijfel, onenigheid, angst, verdriet of vreugde heb je enkel je partner om alles mee te delen.

Oh ja, er is Skype en email en facebook en al die communicatiemedia.
Maar als het erop aankomt is praten toch zoveel makkelijker wanneer je iemand in de ogen kan kijken, of wanneer je op iemands schouder kan rusten.
Al die virtuele knuffels zijn allemaal heel goed bedoeld, begrijp me niet verkeerd.
Maar soms, en in het buitenland eigenlijk 'regelmatig', zou een echte knuffel toch veel meer effect hebben.

Op dagen zoals vandaag voelt dat heel zwaar aan.
En ik zie het ook erg aan Jan, dat het niet gemakkelijk is om alles gewoon zo met zijn tweetjes te moeten verwerken.
Wij zijn in zoveel opzichten zo totaal verschillend, dat maakt voor sommige zaken de complementariteit perfect.  Maar voor andere dingen is het dan soms toch zo moeilijk om mekaar te begrijpen...
En mijn ziekte maakt de zaken er niet simpeler op. De beperkingen waar ik moet (leren) mee leven zijn voor mij een handicap maar voor de andere dikwijls een niet-begrijpen.
En met geen ander klankbord dan de andere, is het dan soms verdomd moeilijk.

Zelfs al zit je op een mooie berg in Italië, tot spijt van wie 't benijdt...

Hoopvol wachten op regen...

Je kan het niet geloven!

We zijn speciaal naar Italië verhuisd omdat er hier een minder vochtig klimaat is.
Omdat het slechte weer in België een heel slechte invloed heeft op mijn gezondheid, met extra veel pijn en krampen zowel als hoofdpijn en een verdoofd gevoel in het hoofd.
En nu staan Jan en ik hoopvol te wachten op regen...

Waarom?
Neen, niet omdat ik pijnloos en fit in het hoofd ben!
Wel omdat we de weide achter ons huis terug hebben laten inzaaien en nu hebben die zaadjes vocht nodig om te kiemen en dan regelmatig een goeie plets water om te kunnen groeien.

Het stuk land achter ons huis was vorig jaar omgeploegd maar toen was er geen tijd om het verder klaar te maken om te zaaien. Spijtig want we hebben heel wat extra hooi moeten bijkopen terwijl er toch behoorlijk wat uit zelfproductie had kunnen komen.

Dus nu heeft Jan zijn renovatiewerken in de kamers een tijdje afgebroken om eerst al het land gelijk te trekken. Dat had de nodige grondverplaatsingswerken nodig waarbij ons Landinietje heel goed zijn best heeft moeten doen.  Zo goed dat op een bepaald ogenblik het contragewicht vooraan afbrak door al dat gesleur en gewiebel achteraan.
Maar dankzij dit voorval heeft Jan hier nu ook een MacGyver ontmoet die voor 10 euro vrij snel het ding heeft kunnen lassen.

Nadat de putten en 'zoenken' in het land zo goed als mogelijk waren aangevuld met grond van hoger gelegen delen, probeerde Jan alles al mooi glad te trekken. Helemaal perfect ging dat niet, maar het resultaat was toch al goed.

Dan moest hij al de 'sassi' uit het land halen...
Sassi zijn rotsstukken in grote en kleinere maten die hier overal naar boven komen op het land. Elke keer dat er geploegd wordt opnieuw!
Het is met dat soort stenen dat hier de huizen gebouwd worden en je ziet ze overal aan de rand van de weilanden liggen.

Het was een gigantisch werk en 'gelukkig' is dat stuk land maar ongeveer 1ha groot!
Duizenden kilo's van die rotsblokken en stenen heeft hij opgeraapt, of tenminste: op de laadbak van de tractor geduwd of gehesen om dan verder weer op een hoop te leggen.
In afwachting van verder gebruik.

Niet zozeer dat we voorzien om nog een extra huis te bouwen, we hopen ooit eerst dit huis in orde te krijgen.
Wél omdat hij de inrit van de garage wat wil verbreden.
En de ingang van de andere weide wil hij draineren en verharden zodat er rond de hooiruif een droge plaats voor de paarden komt.

Nadat buurman Bruno, een boer en een goed raadgever, een soort hark had geleend om op de tractor te zetten, kreeg Jan het land steeds mooier glad.
Daarna moesten de kleinere stenen er nog uit. Alles groter dan een vuist moest weg zodat de hooimachines geen risico lopen om stuk te lopen.

Vorig jaar was dat namelijk wel het geval op nog een ander stukje land verderop.
Toen Bruno het gras daar kwam maaien is hij op een vrij grote steen gebotst en er waren een paar schijven stuk.

We kenden hem toen nog maar pas en hadden alle moeite van de wereld om hem in ons beste Italiaans uit te leggen dat wij die steen daar niet gelegd hadden. Hij dacht namelijk dat we die als markering van het einde van ons land hadden gelegd... en dan waren wij verantwoordelijk voor de kosten natuurlijk!
Gelukkig is een andere buur, Carlo, toen bijgesprongen om uit te leggen dat we net probeerden om dergelijke sassi ùit het land te halen en dat hij ons daarbij geholpen had.

Je snapt dat Jan dit stuk land dus bijna met een kam heeft geïnspecteerd op dergelijke spelbrekers! Zijn rugspieren zullen het zich nog lang herinneren...
Een week geleden was het dan zover: het land lag er picobello bij en het zaaien kon beginnen!

Davide, de boer die dit zou komen doen met zijn gigantisch grote tractor en frees-zaaier liet uiteraard een paar dagen op zich wachten. Maar dat is wellicht gewoon om te testen of wij de Italiaanse gewoonten al een beetje kennen...

Uiteindelijk kwam hij 4 dagen later dan afgesproken maar eens hij er was heeft hij wel super werk verricht!
Het land ligt er nu mooi heuvelachtig bij en het zaad ligt te wachten om te beginnen kiemen.

En dus kijken Jan en ik nu hoopvol uit naar voldoende regen, zodat we dit jaar hopelijk veel hooi van ons land zullen kunnen halen...

Zalig Pasen!

Ik ben wel net even te laat om jullie een leuke Paasdag te wensen, maar dan wens ik jullie maar een leuke Paasmaandag!

's Ochtends een heel fijn ontbijt gehad met nog een deel heerlijke koffiekoeken uit het Delhaizeke in Bertem, die we 's avonds uit de diepvries gehaald hadden.
Italië heeft heel veel moois te bieden en ook wel lekkere dingen maar wat brood en koffiekoeken betreft vind je toch niet veel deftigs hier... Het heeft me er al toe aangezet om, behalve het zelfgemaakte brood, ook nog met gekochte bladerdeeg aan de slag te gaan en zelf koeken te maken.
Tja, sommige dingen mis je gewoon wanneer je naar een ander land trekt, dat is de prijs die je moet betalen.

Normaliter zouden we een bbq gehad hebben met Raffa, een van de buren.
Maar die moest onverwacht weg om een vriend-kaasmaker te depanneren nadat die een gebroken been had opgelopen.

Dus maar zelf aan de slag in de keuken...

Eerst een kleine Jura als aperitief.
Deze single malt whisky leerde ik kennen bij Roger & Annemie en toevallig vond ik hem de week erop in aanbieding in de Engelse winkel in Everberg.
Het is een heel zachte whisky maar toch met behoorlijk wat smaak. Ik kwam meteen in stemming om een speciaal paasmenu te prepareren!

Het begon met een marinade voor de lammetjeslende. Behalve een aantal kruiden en een pikante olijfolie (ik begin hier zowaar de verschillen in olijfolie te ontdekken), uiteraard look en... een scheutje whisky om het geheel goed te mengen.
Ik smeerde de lammetjes hier overal mee in en gaf het mengsel de tijd om in te trekken.

Intussen stoofde ik de laatste grondwitloof die ik uit België had meegebracht (met dank aan Roger die ervoor zorgde dat ik zo laat op het seizoen nog plukverse witloof kon krijgen).
Ja, dat is nog zo een delicatesse die je hier niet vindt...

Je kan hier wel van die watertoestanden kopen, ze komen doorgaans uit Nederland of Frankrijk en hebben eigenlijk met witloof niet veel meer te maken dan dat ze er uiterlijk op lijken.
Al moet ik zeggen dat mijn vorige witloofleverancier in Bertem sinds vorig jaar ook al witloof leverde zonder smaak en met een dikke stok middenin. Ik verdenk hem er stiekem van om waterwitloof te verkopen ipv de echte grondwitloof...

Enfin, deze witloof was nog goed bitter, je proefde nog écht witloof!

Om de Belgo-Italiaanse marriage compleet te maken, smeerde ik fijne plakjes polenta in met wat mosterdhoning en bakte deze dan even lichtjes op.

In de cursus huishoudkunde die ik op mijn 13e levensjaar meekreeg op school zou de juf gezegd hebben: 'vingerkommetjes* noodzakelijk'!

Als dessert nog een gemengd ijsje en uiteraard, een paar paaseitjes bij de koffie!
Het enige wat ons ontbrak was wat (extra) leuke compagnie...


_______
* Bij sommige gerechten geeft de etiquette weer dat het eten met de vingers mag genomen worden maar ... dan zijn vingerkommetjes noodzakelijk.

Een ongelooflijk Paasgeschenk van Gauda!

Het is ongeloofllijk wat ik vandaag ervaren heb!
Al was de dag niet goed begonnen, hij heeft een fantastisch einde gekregen!

Ik voelde me de ganse dag zo moe en had zoveel hoofdpijn dat ik bijna niks kon doen.
Sinds gisteren staan de paarden op een nieuw stukje weide waar wat hoger gras staat en daarom voelde ik me niet zo schuldig wanneer ik telkens maar opnieuw uitstelde om wat hooi te gaan geven, wetende dat zij dat nu wellicht totaal zouden negeren.

Zoals zo dikwijls begon ik me naar de avond toe beter te voelen en uiteindelijk besloot ik toch maar om in het donker richting stal te gaan om tenminste het water bij te vullen.
Jan wou naar de Tros TV-show kijken via de satelliet, iets wat voor hem pure nostalgie en voor mij een totaal onbekende is. Toch maar liever bij mijn paardjes zijn dus...

Eens in de stal merkte ik op dat ze daar sinds gisteren amper geweest waren. Er lagen geen nieuwe drolletjes en er was nog heel veel water in de bakken.
Ik besloot de bakken toch maar bij te vullen.

Daarna ging ik naar de weide om mijn paardjes wat te knuffelen.
Wodan, Tachat en Gauda stonden samen op het nieuwe gras.
'Stonden' is niet het juiste woord want Gauda lag wat te slapen terwijl Tachat stond te soezen en Wodan links en rechts wat knabbelde.
Billy stond een heel eind verder op zijn eentje, de blik op oneindig.

De hiërarchie indachtig ging ik eerst Tachat 'dag' zeggen en kroezelde hem overal waardoor ik meteen zijn fysiek kan checken. Zijn grote wonde van einde vorig jaar is intussen een heel stuk kleiner geworden, al is ze nog niet helemaal genezen.
Maar nu heeft hij weer veel last van vliegenbeten, de sukkelaar!
Zodra het hier ook terug wat warmer is, moet ik hem eens wassen en ga ik een speciale shampoo maken met een kiezelmineraal als afweersysteem.

Nadat ik ook Wodan 'dag' gezegd had ging ik naar Gauda toe.
Zij lag rustig te doezelen. Ik hurkte zachtjes naast haar neer en wreef haar hoofdje en nek. Langzaam streelde ik haar hals en verplaatste me, naar haar rug toe.
Daar zat ik, op mijn hurkje, mijn armen rond haar heengeslagen als waren het mijn benen indien ik op haar zou zitten.  Ik streelde haar zachtjes en sprak haar de ganse tijd toe.
Ik legde mijn hoofd op haar hals. Haar warmte voelde heel verleidelijk en samen zaten/lagen we daar, rustig genieten.
Het was een heel intiem moment!

Tot zij besliste om recht te staan.
Ik gaf haar nog een knuffeltje en stapte richting Billy.

Mijn 'Billy-baby' stond daar eenzaam aan de andere kant, maar van zodra ik hem naderde kwam hij mij toe.  Ook hij kreeg een grote knuffel en werd overal gekroezeld.
De paarden houden daar van en ik krijg meteen een goed 'zicht' op eventuele wondjes, beten e.d.
Wanneer ik Billy uitnodigde om richting de anderen terug te stappen, volgde hij mij mooi.
Wanneer ik stopte, stopte hij ook waarvoor hij prompt beloond werd met nog meer knuffels!

Ook al heb ik me door mijn ziekte heel weinig beziggehouden met mijn paarden, de basisoefeningen zijn zij toch nog niet vergeten!  Wanneer ik met een van hen bezig ben, krijg ik toch nog steeds een mooi-synchrone reactie.
We stapten samen verder richting de anderen en ik ging terug naar Tachat toe.
Hij had de meeste nood aan krabbeltjes, gezien al zijn wondjes en beten.

Terwijl we daarmee bezig waren, kwam Gauda in onze richting en bleef vlak voor hem staan knabbelen aan het jonge gras.
Tachat was door de massage in een rustige knuffelslaap, hetgeen je duidelijk kon merken aan zijn ademhaling.
Daar in het donker gaf dit alles een rustgevend-vertrouwde omgeving.  Ik merkte het aan de paarden en ik merkte het bij mezelf. Ook Gauda voelde dit aan en ging terug liggen om  eerst zo nog wat te knabbelen en dan wat te soezen.

Net als de vorige keer, knielde ik bij haar neer en begon eerst terug haar hoofd en hals te strelen om dan weer mijn armen om haar rug te slaan. Nog meer dan tevoren, wilde ik een breder fysisch contact hebben en ik zette me schrijlings op haar rug waarbij ik er initieel voor zorgde niet teveel druk te geven.
Gauda is een groen paardje en ik ben eigenlijk nog niet echt begonnen om haar zadelmak te maken...

Stilaan zette ik mezelf wat confortabeler neer, al bleef het in amazone.
Ik voelde de warmte van haar rug in mijn benen en billen. Ook haar ademhaling kon ik voelen en ik bleef haar zachtjes strelen op haar flanken en nek terwijl ik lieve woordjes toesprak.

Heel eventjes schrok ze een beetje en hief haar hoofd op waardoor ik mijn evenwicht moest houden, maar ik sprak haar rustig toe en bleef haar strelen waardoor ze onmiddellijk terug in rust ging.

Wat is het toch heerlijk om dit mooie jonge wezen zo vertrouwd te weten!
Van het doodsbange veulen dat ik zag op onze eerste ontmoeting drie jaar geleden, bleef hier nu enkel een rustige merrie die mij, meer dan eender welke mens, vertrouwt!
Het voelde heerlijk!  Dit is leven!

Naarmate de tijd vorderde verzette ik me een beetje en probeerde uit hoever ik kon gaan met het verplaatsen van mijn gewicht. Uiteindelijk was ik zo ver dat ik mijn rechterbeen over haar schouder schoof zodat ik 'echt' op haar rug zat!

Heel eventjes probeerde een kwelduiveltje mij te vertellen dat ik wel eens zou kunnen vallen wanneer ze zou beslissen om op te staan. Maar ik hoorde hem niet en bleef gewoon rustig verder genieten van ons samen zijn.
Puur wederzijds vertrouwen!

Toen besloot Gauda dat het tijd werd om op te staan...
Ik greep me goed vast aan haar lange manen en bleef rustig zitten terwijl zij zich rechtzette! Geen moment van aarzeling bij haar of bij mij!
Wellicht had het donker er ook wel iets mee te maken, waardoor ik geen gevaar kon zien...

Zij deed een paar stapjes en ging terug dichter bij Tachat staan, die inmiddels wat verder stond te grazen. Ik zat rustig op haar rug alsof ik daar al altijd had gezeten!

Dit was een uniek moment: voor de eerste keer in ons leven zat er iemand op haar rug en die iemand was IK!
Geen van beiden voelde enige angst, al was er wel wat verbazing dat onze relatie nu opeens in een ander perspectief stond...

Gauda draaide haar hoofd naar links en keek naar mijn linkervoet. Ik zei haar dat het mijn voet was en dat alles OK was terwijl ik haar streelde.  Een beetje later deed ze hetzelfde naar de andere richting, terwijl ik bleef strelen en haar zacht bleef toespreken.

Ze besliste dat het voor haar ook 'ok' was dat ik daar zat en ze begon wat gras te knabbelen. Dit was een duidelijk teken dat ik daar mocht zijn, geen enkel teken van weerstand!
Ik voelde me ongelooflijk happy maar bleef tegelijkertijd heel rustig. Ik gaf wat aandacht aan een goeie zit terwijl ik intussen genoot van deze unieke ervaring.
Gauda mocht kiezen wat we zouden doen. Ik was heel blij dat ik op haar rug mocht zitten en erbij mocht zijn.

Wat later wandelde ze naar een ander stukje van de weide.
Ook al had ik in 3 jaar niet meer op een paard gezeten (en had ik ook daarvoor niet echt veel rijervaring opgedaan), toch voelde ik me heel rustig gedurende het ganse proces.

Nadat ze nog een tijdje gras geknabbeld had, liet ik me zachtjes van haar rug glijden.
Ook hier reageerde ze heel rustig op en ze genoot van de vele knuffels die ze daarna nog kreeg als afsluiter.

Wanneer ik onze berg terug omhoogklom, richting huis, liep ik op wolkjes!
Dank je wel mijn Gauda, mijn meisje!

Edgard Claeys, de derde man die dit jaar uit mijn leven verdwijnt

In deze paar weken in België is inmiddels al veel gebeurd maar niet allemaal zo'n leuke dingen...

Nonkel Edgard, die ik de eerste week al was gaan bezoeken in het ziekenhuis, was sinds mijn laatste bezoek in januari zo achteruit gegaan dat hij al een tijdje in het ziekenhuis lag en nu daar volledig onder morfine sliep. 

Op 25 maart was hij jarig en kreeg hij voor zijn 87e verjaardag nog een 'pateeke' te eten.

Het is het laatste wat hij nog gegeten heeft... 

De dag erna ben ik hem met mamy en tante Agnes nog gaan bezoeken maar hij heeft het niet meer bewust geweten.

Misschien heeft hij toch ergens wel gevoeld wanneer ik hem heel zacht over zijn wang aaide en hem een snelle en rustige overgang heb gewenst.

Hij is niet meer ontwaakt en drie dagen later is hij zachtjes weggevlogen.

Dank je wel, nonkel Garreke. Jij hebt ons getoond hoe mooi het kan zijn wanneer je als echtpaar tot het einde met mekaar in harmonie en liefde kan samen zijn.

Zoals jij en tante Miëtte waren, zo wil ik samen met Jan oud worden. Jij altijd blijvend grappend met haar en zij telkens weer een lach en een vonkje in haar ogen wanneer ze naar je opkeek.

De laatste paar jaren ging je wel snel bergaf, maar ik zal je blijven herinneren als die grote statige man die als een echte patriarch voor 'jouw' familie wilde zorgen.

Jij die zo blij was dat je vrouw in een groot gezin geboren was en je daardoor als enig kind toch een grote familie kreeg.

Jouw zorg voor die familie was bovenmatig. Niet enkel binnen je eigen gezin waar je jouw eigen 6 kinderen en hun gezin allemaal een goeie ruggensteun hebt gegeven zodat ze gemakkelijker in het leven konden vooruitkomen. Het verlies van Rosanne was voor jou wellicht de zwaarste beproeving in je leven. 

Maar ook voor de schoonbroers en -zussen stond je altijd klaar om hen te helpen.

De onvoorwaardelijke steun en zorg voor onze Nonkel Piet was onwaarschijnlijk. 

Als geen ander was jij het altijd die op de minste vingerknip klaarstond om naar Bertem te rijden en voor hem eender wat te verzorgen. 

Jij was voor hem als de 'grote broer' waar hij telkens weer op hulp en steun kon rekenen, zelfs wanneer hij knorrig werd door zijn ziekte. Geen enkele van zijn eigen broers heeft ooit zoveel voor hem gedaan als jij!

Spijtig dat op jouw uitvaartplechtigheid de kans gemist is door de lokale pastoor om écht over jou te spreken. 

Ik miste een eerbetuiging aan jou en vond dat heel triest, je hebt veel beter verdiend.

Je weet dat wij het wel wisten, al ware het mooi geweest indien iemand het ook eens met zoveel woorden zou gezegd hebben...

Nu ben je over de regenboog waar geen fysieke pijn jou nog kan deren.

Rust nu maar verder, wellicht wachtend op jouw liefste Mariëtte.

Jullie zielen vinden mekaar zeker terug!

In mijn gedachten zijn jullie nog steeds samen, het eeuwigverliefde, lachende koppel.

Ik ben heel blij dat ik jullie samen heb mogen kennen.

Dank!

Sorry, al veel te lang geleden...

is het dat ik hier nog geschreven heb!  Shame on me!

Drie weken geleden is het al dat ik naar België vertrok om onze 'nieuwe' tweedehands auto te gaan ophalen.
Ik had op de heenweg heel veel neergeschreven op papieren servetjes om zeker niet te vergeten het achteraf in mijn blogje te schrijven.
Maar... de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens!
Het is er dus nog niet van gekomen...

Maar ik heb wel een aantal valabele excuses:
- ik logeer grotendeels bij mamy en die heeft geen internet;
- de andere dagen slaap ik in Meerbeek maar daar is ook geen internet meer;
- wanneer Silvia en Pascal thuis zijn mag ik wel hun internet mee gebruiken. Op mijn eigen laptopje is dat best makkelijk met wireless, maar de batterij gaat ook geen ùren mee. En ik moet altijd eerst prioriteit geven aan de dringende of belangrijke zaken via mail of Skype om af te handelen. En dan zijn 2 uur zo om!

Dus heb ik mijn blogje echt wel wat verwaarloosd.
Mea culpa!