Hoopvol wachten op regen...

Je kan het niet geloven!

We zijn speciaal naar Italië verhuisd omdat er hier een minder vochtig klimaat is.
Omdat het slechte weer in België een heel slechte invloed heeft op mijn gezondheid, met extra veel pijn en krampen zowel als hoofdpijn en een verdoofd gevoel in het hoofd.
En nu staan Jan en ik hoopvol te wachten op regen...

Waarom?
Neen, niet omdat ik pijnloos en fit in het hoofd ben!
Wel omdat we de weide achter ons huis terug hebben laten inzaaien en nu hebben die zaadjes vocht nodig om te kiemen en dan regelmatig een goeie plets water om te kunnen groeien.

Het stuk land achter ons huis was vorig jaar omgeploegd maar toen was er geen tijd om het verder klaar te maken om te zaaien. Spijtig want we hebben heel wat extra hooi moeten bijkopen terwijl er toch behoorlijk wat uit zelfproductie had kunnen komen.

Dus nu heeft Jan zijn renovatiewerken in de kamers een tijdje afgebroken om eerst al het land gelijk te trekken. Dat had de nodige grondverplaatsingswerken nodig waarbij ons Landinietje heel goed zijn best heeft moeten doen.  Zo goed dat op een bepaald ogenblik het contragewicht vooraan afbrak door al dat gesleur en gewiebel achteraan.
Maar dankzij dit voorval heeft Jan hier nu ook een MacGyver ontmoet die voor 10 euro vrij snel het ding heeft kunnen lassen.

Nadat de putten en 'zoenken' in het land zo goed als mogelijk waren aangevuld met grond van hoger gelegen delen, probeerde Jan alles al mooi glad te trekken. Helemaal perfect ging dat niet, maar het resultaat was toch al goed.

Dan moest hij al de 'sassi' uit het land halen...
Sassi zijn rotsstukken in grote en kleinere maten die hier overal naar boven komen op het land. Elke keer dat er geploegd wordt opnieuw!
Het is met dat soort stenen dat hier de huizen gebouwd worden en je ziet ze overal aan de rand van de weilanden liggen.

Het was een gigantisch werk en 'gelukkig' is dat stuk land maar ongeveer 1ha groot!
Duizenden kilo's van die rotsblokken en stenen heeft hij opgeraapt, of tenminste: op de laadbak van de tractor geduwd of gehesen om dan verder weer op een hoop te leggen.
In afwachting van verder gebruik.

Niet zozeer dat we voorzien om nog een extra huis te bouwen, we hopen ooit eerst dit huis in orde te krijgen.
Wél omdat hij de inrit van de garage wat wil verbreden.
En de ingang van de andere weide wil hij draineren en verharden zodat er rond de hooiruif een droge plaats voor de paarden komt.

Nadat buurman Bruno, een boer en een goed raadgever, een soort hark had geleend om op de tractor te zetten, kreeg Jan het land steeds mooier glad.
Daarna moesten de kleinere stenen er nog uit. Alles groter dan een vuist moest weg zodat de hooimachines geen risico lopen om stuk te lopen.

Vorig jaar was dat namelijk wel het geval op nog een ander stukje land verderop.
Toen Bruno het gras daar kwam maaien is hij op een vrij grote steen gebotst en er waren een paar schijven stuk.

We kenden hem toen nog maar pas en hadden alle moeite van de wereld om hem in ons beste Italiaans uit te leggen dat wij die steen daar niet gelegd hadden. Hij dacht namelijk dat we die als markering van het einde van ons land hadden gelegd... en dan waren wij verantwoordelijk voor de kosten natuurlijk!
Gelukkig is een andere buur, Carlo, toen bijgesprongen om uit te leggen dat we net probeerden om dergelijke sassi ùit het land te halen en dat hij ons daarbij geholpen had.

Je snapt dat Jan dit stuk land dus bijna met een kam heeft geïnspecteerd op dergelijke spelbrekers! Zijn rugspieren zullen het zich nog lang herinneren...
Een week geleden was het dan zover: het land lag er picobello bij en het zaaien kon beginnen!

Davide, de boer die dit zou komen doen met zijn gigantisch grote tractor en frees-zaaier liet uiteraard een paar dagen op zich wachten. Maar dat is wellicht gewoon om te testen of wij de Italiaanse gewoonten al een beetje kennen...

Uiteindelijk kwam hij 4 dagen later dan afgesproken maar eens hij er was heeft hij wel super werk verricht!
Het land ligt er nu mooi heuvelachtig bij en het zaad ligt te wachten om te beginnen kiemen.

En dus kijken Jan en ik nu hoopvol uit naar voldoende regen, zodat we dit jaar hopelijk veel hooi van ons land zullen kunnen halen...