Ik wil niet klagen, maar naar een vreemd land verhuizen maakt het leven soms verdomd moeilijk...
Ik kan me inmiddels goed inbeelden hoe de pioniers die 'naar den vreemde' trokken, zich moeten gevoeld hebben.
Proberen te overleven met de weinige middelen die je hebt.
Meer onzekerheden dan iets anders, waardoor je constant twijfelt of je wel het goede doet.
Zoeken naar mogelijkheden om in de toekomst te kunnen overleven of, als het hopelijk zou meezitten, goed te kunnen leven.
Maar bij elke twijfel, onenigheid, angst, verdriet of vreugde heb je enkel je partner om alles mee te delen.
Oh ja, er is Skype en email en facebook en al die communicatiemedia.
Maar als het erop aankomt is praten toch zoveel makkelijker wanneer je iemand in de ogen kan kijken, of wanneer je op iemands schouder kan rusten.
Al die virtuele knuffels zijn allemaal heel goed bedoeld, begrijp me niet verkeerd.
Maar soms, en in het buitenland eigenlijk 'regelmatig', zou een echte knuffel toch veel meer effect hebben.
Op dagen zoals vandaag voelt dat heel zwaar aan.
En ik zie het ook erg aan Jan, dat het niet gemakkelijk is om alles gewoon zo met zijn tweetjes te moeten verwerken.
Wij zijn in zoveel opzichten zo totaal verschillend, dat maakt voor sommige zaken de complementariteit perfect. Maar voor andere dingen is het dan soms toch zo moeilijk om mekaar te begrijpen...
En mijn ziekte maakt de zaken er niet simpeler op. De beperkingen waar ik moet (leren) mee leven zijn voor mij een handicap maar voor de andere dikwijls een niet-begrijpen.
En met geen ander klankbord dan de andere, is het dan soms verdomd moeilijk.
Zelfs al zit je op een mooie berg in Italië, tot spijt van wie 't benijdt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.