In deze paar weken in België is inmiddels al veel gebeurd maar niet allemaal zo'n leuke dingen...
Nonkel Edgard, die ik de eerste week al was gaan bezoeken in het ziekenhuis, was sinds mijn laatste bezoek in januari zo achteruit gegaan dat hij al een tijdje in het ziekenhuis lag en nu daar volledig onder morfine sliep.
Op 25 maart was hij jarig en kreeg hij voor zijn 87e verjaardag nog een 'pateeke' te eten.
Het is het laatste wat hij nog gegeten heeft...
De dag erna ben ik hem met mamy en tante Agnes nog gaan bezoeken maar hij heeft het niet meer bewust geweten.
Misschien heeft hij toch ergens wel gevoeld wanneer ik hem heel zacht over zijn wang aaide en hem een snelle en rustige overgang heb gewenst.
Hij is niet meer ontwaakt en drie dagen later is hij zachtjes weggevlogen.
Dank je wel, nonkel Garreke. Jij hebt ons getoond hoe mooi het kan zijn wanneer je als echtpaar tot het einde met mekaar in harmonie en liefde kan samen zijn.
Zoals jij en tante Miëtte waren, zo wil ik samen met Jan oud worden. Jij altijd blijvend grappend met haar en zij telkens weer een lach en een vonkje in haar ogen wanneer ze naar je opkeek.
De laatste paar jaren ging je wel snel bergaf, maar ik zal je blijven herinneren als die grote statige man die als een echte patriarch voor 'jouw' familie wilde zorgen.
Jij die zo blij was dat je vrouw in een groot gezin geboren was en je daardoor als enig kind toch een grote familie kreeg.
Jouw zorg voor die familie was bovenmatig. Niet enkel binnen je eigen gezin waar je jouw eigen 6 kinderen en hun gezin allemaal een goeie ruggensteun hebt gegeven zodat ze gemakkelijker in het leven konden vooruitkomen. Het verlies van Rosanne was voor jou wellicht de zwaarste beproeving in je leven.
Maar ook voor de schoonbroers en -zussen stond je altijd klaar om hen te helpen.
De onvoorwaardelijke steun en zorg voor onze Nonkel Piet was onwaarschijnlijk.
Als geen ander was jij het altijd die op de minste vingerknip klaarstond om naar Bertem te rijden en voor hem eender wat te verzorgen.
Jij was voor hem als de 'grote broer' waar hij telkens weer op hulp en steun kon rekenen, zelfs wanneer hij knorrig werd door zijn ziekte. Geen enkele van zijn eigen broers heeft ooit zoveel voor hem gedaan als jij!
Spijtig dat op jouw uitvaartplechtigheid de kans gemist is door de lokale pastoor om écht over jou te spreken.
Ik miste een eerbetuiging aan jou en vond dat heel triest, je hebt veel beter verdiend.
Je weet dat wij het wel wisten, al ware het mooi geweest indien iemand het ook eens met zoveel woorden zou gezegd hebben...
Nu ben je over de regenboog waar geen fysieke pijn jou nog kan deren.
Rust nu maar verder, wellicht wachtend op jouw liefste Mariëtte.
Jullie zielen vinden mekaar zeker terug!
In mijn gedachten zijn jullie nog steeds samen, het eeuwigverliefde, lachende koppel.
Ik ben heel blij dat ik jullie samen heb mogen kennen.
Dank!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Dank voor jouw reactie.
Deze wordt eerst gemodereerd en zal, na goedkeuring, gepubliceerd worden.