Terwijl mijn lieve man hier al 6 weken aan een stuk zich gratis en voor niks uit de naad werkt om te proberen een memorial op te richten voor een jonge Vlaming die zich 'sportief' de dood inreed, was er in Noorwegen een andere jonge kerel die heel zorgvuldig uitstippelde hoe hij zoveel mogelijk jonge landgenoten in zo kort mogelijke tijd kon de dood injagen...
Je mag raden wie als eerste de voorpagina haalde...
Intussen zijn er nog op vele plaatsen anderen die in naam van 'HUN' god kinderen opleiden om zichzelf te laten opblazen, of ze ophangen als het kind niet uit eigen rangen komt.
Een kind, een vrouw, een ouderling, een dier, een zieke, iemand met een andere kleur, een ander idee, een ander gevoel, niks wordt nog gerespecteerd!
Links of rechts, katholiek of islam, zwart, wit, geel of rood, het maakt niet uit: als ze maar een excuus hebben om anderen te haten, te misbruiken, te doden!
Altijd wijzen ze de vinger naar de andere: kijk wat die doen!
Met als enig antwoord: zie eens wat jij doet of gedaan hebt... VERGELDING!
In Palestina doen ze dat al 2000 jaar aan een stuk en ze zijn er nog altijd niet uit. Ze zullen er nooit uit geraken!
Is er dan nog hoop voor deze wereld?
Vlamingen en Walen: zullen zij er ooit nog uit geraken, of staat België een gelijkaardige toekomst te wachten?
Onze maatschappij verrechts zegt de ene; nee, verlinkst zegt de andere?
Nee, ze wordt gewoon extremer, onverdraagzamer, fundamentalistischer, zeg maar in één woord: SLECHTER!
Zelfs hier boven op onze berg kan ik me nog niet verbergen voor dat kwaad tenzij ik geen internet meer neem, geen radio of TV meer toesta, en zelfs ook liefst met niemand meer praat en niet verder kom dan voor mijn eigen voordeur...
Enkel puur isolement en geen enkel contact met de rest van de wereld kan voorkomen dat ik hiermee geconfronteerd wordt. En dan nog is het niet zeker.
Dàt maakt voor mij het leven zo moeilijk, soms zo moeilijk dat eruit stappen de enige oplossing lijkt.
Ben IK dan gek? Omdat ik niet tegen het kwaad kan? Of zijn het die anderen?
Ben IK gestoord? Omdat ik het zo moeilijk heb met dergelijke verhalen?
Hoe ongevoelig moet ik worden om de maatschappij nog aan te kunnen?
Welk nut heeft het om mezelf terug proberen zin te geven in het leven wanneer je ziet hoe het in de wereld aan toegaat? Zou je daar nog zin voor hebben?
Is er dan nog een reden om terug zin te krijgen?
Gelukkig heb ik nu al een tijdje een nieuwe medicatie die maakt dat ik door dit 'nieuws' tenminste niet terug voor de afgrond sta met de ogen al dicht, klaar voor de sprong.
Maar de mist is er wel weer, de hoofdpijn, mijn lichaam komt weer in kramp en het immense verdriet komt weer naar boven... het verdriet om het leven dat ik zo graag mooi zou zien!
Het zal weer moeilijk zijn om niet terug weg te glijden...
Hoeveel druppeltjes ga ik straks moeten nemen om dit leven nog vol te houden?
meisje, er zijn echt wel nog lichtpuntjes in de wereld
BeantwoordenVerwijderenlaat je niet klein krijgen door het slechte in de wereld
tegenover zoveel slechts staat echt wel nog veel goeds
ik maak mij ook kwaad in al het onrecht in de wereld, en zo'n gebeurtenissen maken je zo machteloos, maar het mag je nooit zo ver krijgen dat je weg wlt van de wereld, want dan hebben de 'slechten' nog maar eens gewonnen, en dat gunnen we ze toch niet hé, komaan hoor, je kan echt wel nog positieve dingen vinden
dikke knuffel