Tibi : de blijde intrede!

Om 02.00 u zou hij aankomen volgens de eerste prognose.
Al snel bleek dat het Roemeense uur ongeveer even stipt is al het Italiaanse... of nog nét iets erger!
Wanneer ik voor alle zekerheid nog eens belde rond 23.30 u werd het tijdstip naar 03.00 u gebracht. Om zeker te spelen belde ik terug rond 01.00 u en dan werd het aankomstuur vastgesteld op 03.30 u.
Na een zware eenzame rit, stond ik dus net op tijd voor het treinstation van Bologna om vast te stellen dat ik daar alleen stond... Busje komt zo?

Een stuk pizza gegeten en een cola om toch te kunnen wakker blijven. Uiteindelijk toch maar de autozetel plat gelegdn om wat te rusten tot wanneer er rond 04.30 u op de venster getikt werd en, ja hoor, daar stond mijn Giorgio te glunderen! Blij dat hij er geraakt was en dat ik hem stond op te wachten!

De terugrit verliep voor mij gemakkelijker dan de heenrit. De cola deed goed zijn werk en de zware momenten van het risico op wegdoezelen waren dit keer onbestaande.
Af en toe praatten we een beetje maar aangezien we allebei eigenlijk doodmoe waren verliep een groot deel van de rit in de stilte. Rustig samen zijn...

Rond 6.00 u kwamen we aan op Montecroce om vrijwel onmiddellijk in bed te kruipen. GG die door het geblaf van Gritzl was wakker geworden stond ongeveer op datzelfde tijdstip al op.

Tegen de middag hoorde ik gebabbel beneden (aangezien mijn slaapkamer nog steeds geen deur heeft, heeft een gesprek in de gang voor mij geen enkel geheim) en besliste ik op te staan.
Mijn beide mannen waren inderdaad op en probeerden samen om het mysterie van de verwarmingsketel op te lossen.

The beast, onze nieuwe 'caldaia a legna a fiamma riovescata' gaf weer eens problemen en de temperatuur in huis geraakte weer niet boven de 18°C.
Alberto Albertini, de loodgieter, nog maar eens gebeld. Binnen het half uur stond hij aan de deur. Voor een zaterdagochtend vind je zoiets dan toch wel fantastisch, zelfs al sukkel je met de chauffage!

Het probleem bleek nog steeds te maken hebben met een bepaald stuk dat moet vervangen worden omdat het een maandagochtendproductie betreft... dus toch maar weer een turnaround gevonden om voorlopig verder te kunnen, in afwachting dat het nieuwe stuk aankomt ter vervanging.

Daarna werd er in ons nieuwe gezinnetje afgesproken dat GG voorlopig de enige is die hout in de ketel mag steken en Giorgio en ik zullen zorgen dat er hout in de 'centrale thermica' ligt.

Wat later tijdens het middageten hadden we het over hoe Giorgio graag wil aangesproken worden en blijkt dat hij liefst zijn tweede naam, Tibi, hoort.
Ok, dus vanaf nu noemen we hem Tibi!
Dat klinkt mij ook gemakkelijker en zachter in de oren...

Terwijl ik de keuken in orde bracht stelde Tibi voor om de paarden water te geven en hout bij te vullen. Ok, zolang hij maar niet het gevoel krijgt dat hij het slaafje in huis is maar een werkelijk gezinslid!
Daarom kreeg hij daarna zijn eerste les in computergebruik, nu ja, Apple-gebruik. Voor hem was alles nieuw maar zoals de meeste jongeren was hij snel mee en binnen de kortste tijd had hij een emailadres en facebook account en had hij al met de mama gebeld in Roemenië om hen gerust te stellen dat alles goed verliep.

Op mijn vraag maakte hij ook een aantal fotootjes via de laptop:

Deze vind ik zelf de mooiste, met zijn typisch zachte glimlach rond de lippen:

 Maar hij vond deze beter:

Facebook was duidelijk een hit. Binnen de kortste keren had hij al 6 vrienden en niet minder dan 3 chat conversaties tegelijk open!

Ik was vooral blij dat hij al vanaf zijn eerste dag bij ons ook nog contact kon hebben met zijn familie en een aantal vrienden.
Voor hem was het allemaal heel nieuw en fascinerend...

Tegen de vooravond kwamen al de eerste aanvragen voor vriendschap toe van meisjes die hij duidelijk niet al te goed kende... Begrijpelijk als je de jongen in zijn ogen kijkt! Hij besloot wijselijk te reageren met 'not now'...

Intussen is het weer middernacht door en ligt mijn Tibi na een lekker warm bad al een paar uur in dromenland... na zijn lange reis was hij echt wel aan een 'early night' toe.

Ik ben blij dat deze dag zo goed verlopen is: niettegenstaande de caldaia problemen waren er toch zo goed als geen spanningen en iedereen in mijn gezinnetje voelde zich rustig en fijn.

Zo mag de rest van mijn leven zijn...