Beste wensen voor een Zalige Kerst en een Gelukkig 2014 !

Beste

2013... alweer bijna voorbij, tijd om even terug te blikken.

Het jaar begon niet goed en kwam al heel snel met slechte verrassingen...

Na 3 maanden proberen besliste Tibi, de Roemeense jongen die we wilden adopteren, dat hij Italië niet kon gewoon worden en hij vertrok terug naar zijn geboorteland. Einde van mijn laatste poging om mijn levenslang verlangen ooit een ‘eigen’ familietje te hebben, te kunnen vervullen. Het verdriet dat ik nooit mama of oma zal zijn kwam weer zwaar naar boven ...

Heel kort daarna stierf Wilfried, de papa van Jan, in het zorgtehuis waar hij in het najaar van 2012 was opgenomen nadat Gabietje, zijn tweede vrouw, gestorven was.  Wetende hoe hij van zijn gezelschap heeft genoten, hopen we dat hij zich Hierboven nu terug goed voelt tussen de twee vrouwen die hem in zijn leven zo na stonden.

Het weer deelde mee in ons verdriet en we kregen een ellenlange winter met een trieste grijze lente die mijn fibromyalgie in volle hevigheid deed oplaaien. Het was een moeilijke tijd die veel emoties deed opwaaien en ons deed nadenken over ons eigen leven en hoe het nu verder moest. 
Het gevolg was dat we een grote beslissing namen...  

Aangezien onze Belgische wettelijke samenwoning in Italië niet erkend wordt, hebben we beslist dat we uiteindelijk na 10 jaar samenwonen dan toch officieel zouden trouwen!

Na de nodige (nou ja...) administratieve rompslomp, vertalingen over en weer en ettelijke communicaties met de administratie van de Gemeente Kortenberg (waar we vroeger woonden) en Toano (waar we nu wonen), waren we er uiteindelijk klaar voor om op 12 juli 2013 in Kortenberg te gaan trouwen.

In het bijzijn van mamy, Tante Lulu & Frans en Silvia & Pascal werd het een heel mooi intiem gebeuren op die lichtjes-frisse zonnige zomerdag.

Er waren een aantal weken die ik in België moest overbruggen tussen de indiening van de aanvraag tot huwen en D-day terwijl Jan effe voor een weekje terugging om een vriendin bij te staan in het huis-en-beestjes oppassen. In de dagen dat we dan toch samen in België waren konden we wel nog eens met mamy en Tante Miette op uitstap waarbij we zelfs een bezoek mochten brengen aan haar vroeger huis: het kasteeltje in de Av. Ernest Solvay! Het werd een heerlijke dag van herinneringen aan vroeger, lekker eten en veel babbelen en lachen!

Eenmaal terug in Italië hadden we niet veel tijd om te bekomen omdat we druk bezig waren met de aanvragen voor de verbouwing van ons huis met o.a. een volledig nieuw geïsoleerd dak, aangepast aan de meest recente seismische wetgeving!

De Italiaanse administratie zorgde er voor dat het uiteindelijk half oktober was voor we echt aan het eerste deel van de grote werken konden beginnen. 

Het aantal gebedjes en vraag om hulp van alle ‘Engelen en andere Helpers Hierboven’ werd verhoord en de eerste sneeuw heeft gewacht tot de avond waarop uiteindelijk het nieuwe dak nét klaar lag! Hét moment om ‘Thanks Heaven’ te prevelen!

Het is nu hopen dat de nieuwe ramen en de isolatie rondom het ‘nieuwe’ deel van het huis (links op de foto) ook nog snel kunnen afgewerkt worden en dan zullen we de winterkoude al een heel stuk makkelijker kunnen trotseren!

In een tweede fase komt dan het ‘oude’ gedeelte (rechts) aan de beurt maar voor we daaraan beginnen hebben we eerst een tijd absolute rust nodig want we zijn allebei op van de stress die zo’n verbouwingen meebrengen! En, klein detail, eerst moet ook het budget terug aangevuld worden. ;-)

Maar we troosten ons dat alles gaat beter worden...

Ook voor de paardjes zal alles straks een stuk makkelijker worden aangezien Jan zich dit jaar uit de naad gesloofd heeft om verder te werken aan mijn ‘Paddock Paradise’ droom!

De paarden gaan nu ook in de winter droge voeten kunnen hebben en toch bewegen tussen hun open stal en twee gebetonneerde platformen van elk 70m2, waarvan eentje met overkapping.

Vooral voor Tachat, die met zijn hanetred zware bewegingsproblemen heeft in de winter, moet dit veel verbeteren!

En voor mezelf gaat het nu een stuk makkelijker om de paarden te verzorgen en vooral om de mest te scheppen!  Zo hoop ik om, niettegenstaande de fibromyalgie aanvallen, toch nog verder zelf voor mijn paardjes te kunnen zorgen...
Het doemdenken dat ik ze zou moeten weg doen is door al deze aanpassingen weer wat weggeëbd.

Voor Jan is het vooral belangrijk dat hij ooit toch weer terug met een gerust gemoed wat zal kunnen gaan reizen, wetende dat ik blij en gelukkig kan thuis blijven bij mijn beestjes... 

2013, een jaar van vertraging met een inhaalbeweging in het laatste kwartaal, geeft weer nieuwe hoop dat 2014 een beter jaar zal worden...

Wij wensen dat 2014 zowel voor jullie als voor ons een Sùper jaar wordt!

Heel veel liefs uit Italië en Prettige Feesten!

AnneMarie & Jan (Gianni)

Gritzl - Michi - Vosje

Wodan - Billy - Tachat - Gauda

Trevalli o no Trevalli, that's the question...

Vandaag voor de eerste keer de Italiaanse politiek wat meer in detail bekeken.
Nee, niet de nationale politiek, die is met Berlusconi iets te doorzichtig om te volgen, hij zal toch wel zorgen dat hij er zo goed mogelijk uit komt...

Nee, de lokale gemeentepolitiek.
Want zondag is er een referendum.
Het Italiaanse volk van onze gemeente en van onze buurgemeente Villa Minozzo mogen zich uitspreken over een fusie van beide.
En aangezien wij al een paar jaar resident zijn mogen wij ook gaan stemmen.

Nu moet je weten dat ik altijd tegen de stemplicht geweest ben, dat ik in het verleden zelfs 2 keer geweigerd heb om te gaan stemmen en een paar keer met een geldig excuus niet gegaan ben. Omdat ik maar wil gaan stemmen wanneer ik echt een mening heb of wanneer ik echt weet voor wie ik wil stemmen.

Hier heb ik nu stemrecht en dus wou ik weten òf ik zou gaan stemmen en zo ja, waarvoor ik zou stemmen. Dus onze avond werd dit keer niet gespendeerd in de goeie compagnie van Dr. Mike Quinn maar we trokken naar het Cavola Forum om daar de uitleg te horen van een aantal politiekers van de Provincie e.a.
Onze eigen Sindaco (Burgemeester) was aanwezig en blonk uit door zijn stilzwijgen.  Ik begrijp dat: een aantal maanden geleden had ik met hem een privégesprek over het onderwerp en alhoewel hij zijn best deed om me te overtuigen dat de subsidies die de nieuwe gemeente gaat krijgen de moeite zijn, toch kreeg ik heel erg het gevoel dat hij niet vanuit zijn hart sprak en dat hij eigenlijk de fusie niet genegen is. Nee, Michele kon me niet overtuigen.

Maakt dat ik in België de gemeentelijke fusies heb meegemaakt en, eerlijk gezegd, heb ik daar als inwoner weinig positiefs van ondervonden... Na een tijdje worden er onder het mom van vooruitgang toch lokale afdelingen gesloten en mag jij als onnozele burger weer eens nog wat verder gaan rijden wanneer je een papier nodig hebt vanuit de administratie.
En de Italiaanse administratie kennende, zal het dan nog eens zoveel erger zijn om het juiste document terug te vinden...

Verder heb ik uiteraard ook de bankenfusie meegemaakt, letterlijk en figuurlijk aangezien ik mee betrokken was in de fusieprojecten waarbij ik zelfs de doden tijdelijk terug levend moest maken in het Lazarusproject. Kwestie van hen vanuit het ene IT-platform naar het andere te kunnen 'overpompen' en dat ging niet met een dode...
Maar de grote ervaring daarbij was dat, eens alle administratieve/IT/technische samenvoegingen een feit waren, konden alle collega's die meegewerkt hadden om van de fusie een succes te maken, maar zorgen dat ze zelf een nieuwe job vonden in dat grote geheel... anders werden ze met de spreekwoordelijke schop onder hun kont bedankt voor de bewezen diensten!

Ik weet dat de fusie voor een aantal personen een hoger inkomen betekent, maar ik weet ook dat het voor velen een ontslag betekende of een job op veel lager niveau waarbij er constant ook geprobeerd werd om het inkomen analoog te verlagen...

Mijn gevoel is dus niet pro-fusie, al weet ik dat mijn verstand zegt dat je dergelijke zaken moeilijk kan tegenhouden...  Onze eigen Banca di Cavola e Sassuolo is onlangs trouwens ook door een fusie gegaan en heet vanaf deze maand officieel Banco Emiliano... was ik ook al niet kapot van!

Enfin, we hebben geprobeerd om alle discours, vragen, opmerkingen en discussies van vanavond te volgen om uiteindelijk rond 23.00 uur doodmoe de vergadering vroegtijdig te verlaten... want mijn rug deed teveel pijn om nog veel langer op die stoelen te blijven zitten. Tegen dan waren we trouwens al overtuigd van wat we moesten doen: we moeten 'nee' stemmen.

Waarom: in de eerste plaats omdat het ons niet duidelijk is wat het echte voordeel gaat zijn van de fusie.  En als je niet weet waarom je 'ja' zou zeggen, dan zeg je beter 'nee'...
Het subsidievoordeel gaat uiteindelijk blijkbaar neerkomen op 20 euro per persoon per jaar?  Als je daarvoor al de ellende van een fusie moet doormaken dan pas ik!
Beide gemeenten zijn blijkbaar ook te verschillend om echt goed samen te gaan en de financiën van beide zijn zo anders dat onze gemeente meer dan waarschijnlijk zou moeten opdraven voor de schulden van de fusiepartner.
Niet echt een goeie 'marriage' dus...

Dus ga ik, die in het verleden zo tegen stemplicht was, morgen speciaal naar de dienst Bevolking van de gemeente om daar een stemcertificaat te gaan halen (het zou Italië niet zijn als je niet nog een extra document nodig zou hebben om te kunnen stemmen) en zondag ga ik naar de stembus om me tegen de fusie uit te spreken.

Wat mij betreft zal 'Trevalli' enkel de titel zijn van de film die mijn ventje wil maken...

HSP - Hoog sensitief persoon

Vandaag in www.jobat.be :

Maar liefst 15 tot 20 procent van de bevolking blijkt hooggevoelig te zijn. Het merendeel van de HSP’s (Hoog Sensitief Personen) weet dit echter niet van zichzelf. Ze voelen zich anders, vaak al sinds hun kindertijd, maar hebben geen idee hoe ze van anderen verschillen. Bijgevolg gaan ze ervan uit dat de mensen in hun omgeving op dezelfde manier denken en voelen zoals zij. En tegelijk vinden ze het maar logisch dat zij kunnen wat anderen kunnen. Maar daardoor komen ze regelmatig in problemen terecht.

“Het kan soms jaren en enkele crisissen (groter risico op bore-out en burn-out) duren vooraleer de link duidelijk wordt met hooggevoeligheid of –begaafdheid”, aldus carrièrecoach Katrin Van de Water, die op haar 28ste ontdekte dat ze zelf ook hoogsensitief is. “Heel wat van mijn klanten zijn hooggevoelig, en weten het vaak zelf niet. Doordat ik zelf HSP ben, heb ik er een speciale sensor voor ontwikkeld.”

Hoog Sensitief Persoon (HSP)

• verontwaardiging over onechtheid en onrecht

• zoeken naar zingeving

• een gevoel van anders zijn, vervreemding en eenzaamheid

• een buitenbeentje zijn, niet in de pas kunnen en willen lopen

• een diep verlangen om met je creativiteit iets bij te dragen aan de wereld

• een aparte kijk op de dingen

• continu nieuwe dingen willen bijleren

• emotioneel intens

• talent voor crisis

Genetisch bepaald

• lange werkdagen

• stress

• drukke werkomgeving

• meer rust nemen

• vaker alleen zijn of de natuur opzoeken

• overprikkeling (zoals drukke, competitieve omgevingen) beperken

• schuld- of minderwaardigheidsgevoelens over hun inherente beperkingen loslaten

• doen HSP's er beter aan niet te trachten zich te conformeren aan het gedrag van niet-HSP's (acceptatie)

Positieve eigenschappen

“Het is zeker niet mijn bedoeling om mensen in hokjes in te delen”, gaat Van de Water verder. “Wel merkte ik bij mezelf dat door me er destijds in te verdiepen, ik bepaalde dingen beter kon plaatsen. Ik kreeg als het ware mijn eigen gebruiksaanwijzing. Plots werd het me duidelijk waarom ik niet 'gewoon' een baan kon hebben, waarom schoonheid belangrijk voor me is, waarom ik grote mensenmassa's en thrillers beter mijd. Sinds die tijd houd ik er rekening mee en focus ik me op de mooie dingen die het me brengt: een intenser leven, mensen beter kunnen aanvoelen etc ...” Kortom: er valt perfect mee te leven, als je je eigen 'gebruiksaanwijzing' maar kent en daarnaar leeft.

Kenmerken van HSP: 

In heel wat gevallen gaat hooggevoeligheid ook samen met hoogbegaafdheid. Belangrijk om dit van jezelf te weten, en jezelf daarin au-serieux te nemen.

“Waarom komen deze mensen vaak bij me terecht? Omdat mensen die hooggevoelig en/of hoogbegaafd zijn er meer last van hebben als 'het niet klopt'. Crisis blijkt dan vaak de weg naar meer authenticiteit”, verklaart Van de Water.

Dankzij het werk van de Amerikaanse psychologe Elaine Aron is hooggevoeligheid sinds 1996 een bekend begrip geworden. Haar boeken openden bij vele mensen de ogen en hebben voor een golf van herkenning gezorgd, haar grote verdienste. Hooggevoeligheid blijkt aangeboren en genetisch bepaald te zijn. Blijkbaar hebben HSP’s een gevoeliger zenuwstelsel en worden hierdoor intern en extern sterker geprikkeld dan de doorsnee mens.

HSP-ers hebben sneller last van: 

In praktische zin is het volgens Aron belangrijk dat HSP's zich bewust worden van die aangeboren eigenschap en dat ze hun levenswijze daaraan aanpassen. Dat wil zeggen: meer rust nemen, vaker alleen zijn of de natuur opzoeken en overprikkeling (zoals drukke, competitieve omgevingen) beperken. Ook dienen zij schuld- of minderwaardigheidsgevoelens over hun inherente beperkingen los te laten en doen HSP's er beter aan niet te trachten zich te conformeren aan het gedrag van niet-HSP's.

Belangrijke gebruiksaanwijzingen voor HSP-ers:

Omdat hun hooggevoeligheid HSP’s in staat stelt informatie onder de juiste omstandigheden (een rustige werkomgeving zonder een overmaat aan druk en kritiek en overdreven toezicht) beter en uitgebreider te verwerken, kunnen zij aanzienlijk aan de samenleving bijdragen, aldus Aron. Door deze positieve waardering van en betere omgang met de aangeboren kwaliteiten zullen veel HSP's daarom een gelukkiger geestelijk leven leiden.

Hooggevoeligheid brengt volgens haar veel waardevolle eigenschappen met zich mee waardoor HSP's bijvoorbeeld vaak de 'ideale werknemer' zijn: consciëntieus, loyaal, gericht op kwaliteit en met een hoog inzicht in mensen en processen. Daarnaast constateert Aron uit onderzoek dat HSP's zich meer dan gemiddeld aangetrokken voelen tot kunst, wetenschappen en adviserende of verzorgende taken. HSP’s zijn in mindere mate geschikt voor allerhande leidinggevende functies en/of competitieve beroepen.

(kvdw/kv) 

Katrin Van de Water is carrièrecoach en oprichter van Passion for Work. Ze begeleidt hoogopgeleide 30- en 40-ers die worstelen met hun loopbaan. Vaak willen ze iets anders, maar weten niet wat. Soms weten ze waar ze van dromen, maar durven de stap niet te zetten. Ze werkt vanuit de filosofie van Personal Branding. 

Op zoek naar meer onderliggende kennis... numerologie

Ons huisnummer :  NUMBER 17

Keywords:
Insight, responsibility, self-discipline, strength, compassion, spiritual consciousness, wisdom, a desire for peace and love for all of humanity.

*
The 17/8 is the Star – it is immortality – a name that lives on after you have left this plane of existence.  It is the ability to see beyond to find the hidden truth.  It is universal healing, truth and understanding.
17/8's may travel often, especially in connection with their work.

Many who come under these energies have extremely high psychic and clairvoyant abilities.
The number 17 is a highly Spiritual number and has been expressed by the Ancient Chaldeans as the 8 Pointed Star of Venus.  It is the Star of Love and Peace and promises a 17 Day person the will to rise superior in Spirit to the trials and difficulties of earlier life.

Number 17 is the God Energy number – the number of immortality.  It indicates that the person’s name will be remembered after he has passed on.

This is an extremely fortunate number, but it must be remembered that it comes down to number 8, the number of Karma and Fate, and needs to be worked with as such.  The combination of the 1 and 7 makes the person very strong, but at the same time they are soft, sympathetic and sentimental.

17 = 1+7 = 8

8 Home
If you are an entrepreneur or are career driven in any way, you’ve found the right place! If you are running your business from your home, even better! 8 is a number of prosperity and abundance, so any financial endeavor will be promoted here. 8 is also a number of passion, therefore you will be encouraged to engage with people  you feel strongly about, and activities that you love. Physical activities that require strength will be energized. If you are wanting to expand your status in the world, position in life,  financial wealth, or size of your family, this is a great home for you!

Challenges: 8 is a number that teaches you about money and abundance, so you can have big gains here as well as big losses. You will find the need to keep expanding, therefore no matter how large your home is, you will always want more – more furniture, more people, more upgrades, and more stuff in general. Make sure not to put too much money into your home, especially if your motivation is to impress other people, or your dream home can become a money pit. Be careful don’t focus too much on your career that you forget to spend time with the wonderful people in your life.

Something good is happening... Things are always working out for me...

We hebben al een tijdje problemen met nachtlawaai van het geblaf van de honden van verschillende buren.  Vorige jaren was dat ook al zo maar minder erg. Het werd nu erger omdat een verdere buur zijn teefje (weer eens) pupjes kreeg dankzij de onverantwoordelijkheid van de eigenaar, die deze keer de 2 jongen behield.
Op zich heb ik daar geen probleem mee, ik heb dat ook ooit gedaan en indien mijn gezondheid beter ware, zou ik ook met onze Gritzl pupjes gehad hebben.

Probleem is dat zijn honden dag en nacht vrij rondlopen en zo overlast veroorzaken. Wandelaars vermijden om hier langs te komen, de postbode durft zijn auto gewoon niet uitkomen om de post af te leveren en enkel waaghalzen als Andrea riskeren het om hier met een motorfiets voorbij te rijden.
's Nachts lopen ze van hot naar her en blaffen ze constant omdat ze steeds van alles horen: herten, een uil, ...

Daarenboven komen meer en meer honden, inclusief hun moeder, onder onze tijdelijke omheining gekropen om in onze tuin hun behoefte te doen en dan staan die twee jongen aan de andere kant te blaffen gelijk zot, waardoor alle andere 3, 4, 5 leuk beginnen meedoen!
Probeer zo eens te slapen!
Zelfs zonder fibro slaap je zo niet meer...

Dus we probeerden met de buren te praten maar kregen enkel geruzie in de plaats. Uiteindelijk naar de Carabinieri die de dierenbescherming (ENPA) verwittigde en ons zei dat we bij de gemeentepolitie moesten zijn ipv bij hen. Om bij die politie te horen dat we bij de Carabinieri moesten zijn...  dit is Italië, weet je!

Intussen is de Forestale (de bospolitie) langs geweest en hebben die al geprobeerd om met de buren te praten, is de ENPA al geweest maar die kan enkel nakijken of de dieren gechipt en ingeschreven zijn en is de gemeentepolitie eens met de auto komen neuzen en rustig terug weg gereden...
Het lijkt er op dat het enige resultaat zal zijn dat er een paar boetes zullen uitgedeeld worden maar verder kan er precies niemand veel aan doen!

We hebben nadien nog maar eens een poging ondernomen om met de buren te praten. Zoals te verwachten hebben we een heleboel bedreigingen en laster over ons gekregen maar hopelijk hebben ze toch begrepen dat er iets moet gebeuren...

Wij moeten nu heel dringend werk maken van die definitieve omheining. Zelfs al moesten de buren contractueel (al jaren geleden) een omheining zetten, iets wat ze gewoon niet gaan doen tenzij wij zouden beginnen procederen.
Het is dus wellicht goedkoper (alhoewel...) maar vooral sneller als wij daar zelf gaan voor zorgen.
Hoe minder we van hen zien en weten, hoe beter...

Het antiblaf huisje van PetSafe helpt intussen wel om het ergste van het geblaf tegen te gaan en hopelijk willen de buren binnenkort ook wel eens zelf kunnen doorslapen en doen ze er iets aan om hun honden op hun eigen domein te houden...

Mijn lichaam reageert uiteraard op zijn fibro's:  zo goed als niet meer kunnen slapen, doodmoe, zombie, irritable bowel syndrome (zeg maar: het lopend sch...t) en zelfs evenwichtsstoornissen bovenop de pijn van top tot teen, die nu samen met de regen ook terug begint.


Maar ik moet blijven geloven wat mijn Leraar me vroeger zei : 'Something good is happening...'

Intussen kreeg ik via facebook de volgende boodschappen toe, die me moeten helpen om terug wat rustiger te worden. Ik wil ze graag aannemen, maar hoop dat ze snel effect geven...

Things are always working out for me...

Inner peace begins the moment you choose not to allow another person or event control your emotions.

Do not let the behaviours of others destroy your inner peace.  Dalai Lama

Anyone can run away, it's super easy.
Facing problems and working through them, that's what makes you strong.


Ik wil, ik kan...
Romain en allen Hierboven: please help!

Voor de tweede maal...

Trouwen moet je één keer in je leven gedaan hebben, zegt men...

Toen ik nog heel jong was heb ik dat dan ook gedaan.
Maar ik was veel te jong, wist nog niks van het leven en heel weinig over mezelf. Had een jongen ontmoet die al even weinig over hemzelf of het leven wist en dus deden we wat zovelen ons voordeden: met de ogen dicht in het water springen...

Ik heb hem altijd graag gezien en na 5,5 jaar zworen we mekaar een tweede keer trouw, ditmaal als vrienden want als echtgenoten lukte het niet zo goed. Wij verkozen er toen voor om liever apart gelukkig te zijn dan samen ongelukkig.
Af en toe hebben we nog contact en ik zal altijd voor Dirk een apart plaatsje in mijn hart hebben.

Ik ben daarna heel lang alleen gebleven, toen nog op zoek naar de ideale man die de vader van mijn kindjes zou worden.
Maar het leven heeft anders beslist, ik zou die man en die kindjes nooit krijgen.
Daarna hoefde het allemaal niet meer...

Ik ontmoette mannen die me wel wat aanspraken, losse flodders of met een beetje meer tijdspanne, maar geen enkele waarmee ik het langer dan 4 jaar kon uithouden. Ik ben dan ook geen simpele, ik weet het!

Tien jaar geleden zag ik de foto van een mooie man op het intranet van mijn werk. Het was iemand die zou reizen en tegelijk voor kleinschalige weeshuizen geld wou inzamelen.  Deze man moest ik leren kennen.  Ik was toen bezig met financiële adopties voor kansarme kindjes in Bolivië en voelde dat ik het een aan het ander moest koppelen.
Ook daar heeft het leven weer anders over beslist en het enige wat gekoppeld werd waren hij en ik...  

Mijne Jan, Gianni, GG en ik, twee zò verschillende karakters dat je het niet voor mogelijk houdt dat die twee ooit zouden samen komen. We staan er zelf nog altijd verstomd van hoe het komt dat net wìj twee de beste maatjes zijn en samen die 10 moeilijke jaren altijd toch weer zijn door gesparteld.

In België waren we in 2006 al 'wettelijk' gaan samenwonen, onze eerste stap waarbij we officieel bevestigden dat we voor mekaar wilden zorgen.
Op de Kerstmarkt van Manno hadden we anderhalf jaar geleden twee gelijke ringen gekocht en waren we daar 'voor onszelf' met mekaar getrouwd.
Noch het één, noch het ander was echter goed genoeg voor de Italiaanse staat die ons dus beschouwde als twee vreemden die samenwoonden in een huis dat elk de helft toebehoort. Zodat er 70% successie zou kunnen geïnd worden indien een van de twee zou wegvallen ...

Nu mogen we Italië wel goedgezind zijn, 70% van ons eigen vermogen wegschenken op een moment dat het noodlot toeslaat is echt wel wat teveel gevraagd en dus beslisten we uiteindelijk dat we alles wettelijk zouden vastleggen.

We zijn in augustus 10 jaar samen, hebben al veel miserie meegemaakt en zien nu eindelijk stilaan wat verbetering komen. Tien probleemjaren die ons telkens terug probeerden uit mekaar te trekken hebben ervoor gezorgd dat wij nu weten dat we steeds weer op mekaar mogen rekenen, ook wanneer we ons door de rest van de wereld verlaten voelen.

We hebben allebei veel watertjes doorzwommen, het leven heeft ons al veel van zijn mooie en minder mooie geheimen prijs gegeven. We bekijken het leven nu veel realistischer dan 35 jaar geleden. Toch gaan we nu, na 10 jaar samen te zijn, hier een nieuw startpunt maken, dit keer met de oogjes open en bewust wie we zijn, elk apart en tesamen.

En straks is het dus zover: dan gaan we samen voor de tweede keer naar de Gemeente Kortenberg om daar te getuigen dat we in hopelijk heel veel goede en mogelijks toch nog een aantal kwade dagen voor mekaar zullen blijven zorgen. Bij ziekte (dat kennen we al) en hopelijk ooit ook terug gezond, in armere tijden (die we hopelijk al allemaal gehad hebben) en financieel betere (waar we op hopen) tot ooit, laat ons zeggen binnen zo'n 50 jaar, de dood ons zal trachten te scheiden...

Ik denk dat het zo'n 25 jaar geleden is dat ik mijn Boeddhaatje vroeg voor een liefdevolle huwelijksrelatie in een volle levensduur... ik heb er zo lang moeten op wachten maar ik denk dat ik nu wel mijn cadeautje krijg.

Twee beste maatjes, het mag voor eeuwig duren ...

Tachat, uitstel van executie...

Zoals jullie weten heeft Tachat last van zware hanetred.
Dat heeft hij al gehad van toen ik hem kocht en ik heb ongeveer alles geprobeerd wat ik kon te weten komen dat hem hierbij (misschien) zou kunnen helpen.

Maar hij is en blijft een invalide paard wiens hersenen niet de juiste signalen doorgeven naar zijn achterbenen waardoor hij vooral het linker been heel hoog optrekt en niet goed weet waar het neer te zetten.

De laatste paar dagen was het zo erg dat hij constant op 3 benen stond en gisteren wou hij zelfs niet meer van zijn plaats bewegen, zelfs niet om naar de eet- of drinkbak te gaan.
Hij hield ook de 3 anderen gevangen want zij blijven bij de baas van de kudde.

Ik had hem de laatste paar dagen al een pijnstiller ingespoten, hopende dat hij toch terug zou gaan bewegen als de pijn weg zou zijn. Gisteren hem ook zijn eten en drinken letterlijk voorgeschoteld want hij is al zo vreselijk mager...

Tegelijk vreesde ik het ergste en nam contact met de veearts om te zien of we hem zouden moeten laten inslapen. Maar zoiets gaat in Italië niet zomaar, dus moest ik ook nog een officiële veearts laten komen die mij eindelijk mijn 'codice aziendale' moet bezorgen: een code van mijn 'paardenbedrijf' waarbij de 4 paarden in een register moeten ingeschreven worden en een ander register moet bijgehouden worden waar alle medicatie moet opgeschreven worden.
Italië houdt nu eenmaal van een complexe administratie, zelfs al duurt het nu al 3 jaar om mij die code te bezorgen!

Om een lang verhaal kort te maken: van namiddag stonden hier dus twee veeartsen + een inderhaast bijgeroepen ex-hoefsmid omdat Tachat zijn hoeven volgens mij veel te lang zijn en dat zou kunnen extra pijn geven.
Wat zagen ze?  Een paard dat een ongelooflijke verbetering te zien gaf ten opzichte van gisteren, die met veel smaak de grasjes en onkruid in de tuin aan het afknabbelen was.

Hij kan weliswaar niet normaal stappen en hinkelt op 3 benen verder, omdraaien is echt een probleem omdat hij dan zijn rechter achterbeen constant op de grond houdt om rond zijn as te draaien, waarbij ik ver genoeg moet staan omdat er altijd het risico is dat hij zou omvallen.

Maar vergeleken met gisteren is het een dag-nacht! Vooral als je dan beseft dat zijn pijnstiller moet uitgewerkt zijn! Wie kan daar nu aan uit?

Stond ik daar mooi voor schut na de paniekoproep die ik gisteren deed... 

De veeartsen besloten dus samen dat Tachat dus wel degelijk een neuromusculair probleem heeft en als ik de ganse Italiaanse uitleg iets of wat begrepen heb is er geen flexibiliteit meer in het onderste gedeelte van zijn linker achterbeen. Maar alle functies zitten goed: hij eet en drinkt, hij ademt normaal.
Dus is het een ethische kwestie en gezien ik zo aan hem gehecht ben stelden zij voor om gewoon verder af te wachten.

De ex-hoefsmid die me kwam helpen (een beer van een vent) wist me te vertellen : dat die hoeven niet eens zo lang waren  en dat ze moeten een beetje een rand hebben om op te lopen     Dat is dus wel net het tegenovergestelde van wat ik geleerd heb in de cursus natuurlijk hoef bekappen...

Hij heeft van 3 voeten een stukje kunnen afknippen. Zijn rechter achtervoet wou hij niet geven (uiteraard niet want die linker hangt in de lucht), dus daar heeft hij niks aan gedaan: want die was toch niet lang...

Bottom line: 
- Tachat pinkelt hier nog steeds rond, zijn wonde is terug verzorgd en ik kan enkel hopen dat hij straks misschien toch weer wat beter dat been kan neerzetten
- ik ben nog altijd op de sukkel om de hoeven te doen omdat er hier niemand is die vindt dat die zo kort moeten
- ik ben blij dat hij er nog is maar ben bang voor de toekomst...

Weer een droom aan diggelen... fibromyalgie sucks!

Vandaag was een trieste dag...

Toen we 5,5 jaar geleden beslisten om een Sheltie pupje te kopen, was het van in het begin met het idee om er een paar shows mee te doen en er een dag zelf ook een nestje mee te hebben. Met die bedoeling is Gritzl in ons leven gekomen.

De shows heb ik gedaan, twee keer. Telkens was ze het beste teefje in haar klasse, de eerste maal was ze zelfs de beste pup in haar klasse (nog beter dan haar broer die de beste reu was).
Zo'n mooi beestje, zo'n goed karakter, ze was voorbestemd om minstens één keer een nestje te hebben.

Ik had alles stilletjesaan goed voorbereid. Vond Arky, een mooie dark sable reu waar ze fantastische pupjes zou van hebben.
Opgezocht hoe ik de kleintjes op de juiste manier kon socialiseren vanaf het prille begin. Want ze zou wellicht 1 tot 3 babies hebben en ik zou ze niet allemaal kunnen houden.
Ik wist nog niet wie goed genoeg zou zijn om er eentje te mogen hebben, maar ik zou ze alleszins heel goed voorbereiden en clicker trainen zodat ze zonder problemen in hun nieuwe thuis konden opgroeien.
Haar zoontje wou ik graag houden... terug een reutje na het verlies van Xinshu vorig jaar.

Aangezien Gritzl in december 5 jaar geworden is, zou het 'nu' of 'nooit' worden...

Maar Mr. Fibro heeft beslist...
De laatste 9 maanden (symbolisch?) zijn fysiek zo vreselijk moeilijk geweest door de aanhoudende pijn, zowel overdag als 's nachts waardoor ik altijd vreselijk moe ben.
Meer en meer begon ik te beseffen dat ik niet de kracht zou hebben om voor de pups te zorgen zoals ik dat zou willen doen, ze de aandacht te geven die ze nodig zouden hebben, mij ermee bezig te houden zoals ik het gehoopt had. Zelfs indien er geen complicaties zouden zijn, zou het toch nog allemaal veel tijd en energie vragen, energie die ik niet heb.
Uiteindelijk heb ik moeten toegeven dat ik het niet zou aankunnen... het zou 'nooit' worden!

Gritzl had altijd wel last van haar loopsheid, was dan 6 weken veel minder speels en zelfs lusteloos. Daarenboven zitten wij hier met het probleem van zo'n 6-tal bastaardreuen die de buren los laten rondlopen waardoor wij haar die ganse periode niet alleen in de tuin durfden laten en ze dan veel meer moest binnen blijven, alsof ze gestraft werd terwijl ze niks verkeerd deed.
Dat wilde ik ook niet meer, die stress voor haar en voor ons, zo'n 12 weken per jaar...  daarom werd ze vandaag geopereerd.

Het verstand heeft gezegevierd over het gevoel.
Maar mijn hart bloedt... hoeveel dromen ga ik nog moeten opgeven door mijn ziekte. Wat gaat er uiteindelijk nog overblijven?

Fibromyalgie sucks!

Gelei van paardebloemen

De tuin (of wat er moet voor doorgaan) kleurde helemaal geel van de paardebloemen. Dus vooraleer ik Tachat en Wodan zou toestaan om binnen de omheining het gras te komen 'afdoen', besloot ik eindelijk een gelei van paardebloemen te maken.

Eerst zo'n 400 bloempjes geplukt, enkel die mooi openstonden en waar duidelijk al veel stuifmeel op zat, want het is datgene wat de smaak zal bepalen.
Wassen mag dus niet of je bent al dat stuifmeel meteen weer kwijt maar gezien de regen van de vorige dagen waren ze wellicht al genoeg gewassen...

De bloempjes met kleine beetjes in een zeef geschud, kwestie van de kleine beestjes eruit te krijgen zodat het toch een vegetarische gelei wordt! ;-)

Allemaal samen in een kookpot gedaan, daar 1,5 liter warm water bij en ook mijn eerste citroen van eigen kweek, puur bio! De citroen heb ik in fijne schijfjes gesneden en dus met pel en al mee de pot in.
Alles aan de kook gebracht en zo'n half uurtje laten koken.
Dan gewoon weggezet tot de volgende dag.

Vandaag dan alles door de neteldoek gegoten en terug de kookpot in.
Een volledige kilo suiker erbij (volgende keer doe ik wat minder) en nog het sap van een tweede citroen om wat meer pectine te hebben.

Ik had geen pecsuiker in huis, dus met gewone suiker gewerkt en dat heb ik geweten: ik heb bijna 2 uur in de pot staan roeren om de gelei te doen indikken!
Aan de prijs van de gas (LPG hier in de bergen) te weten is dit dus niet echt een goedkope bezigheid maar ja, waar ga je in de winkel biologische paardebloemgelei vinden hé...

Intussen bleef er maar iets meer dan 1/3 over, maar die smaakt wel lekker al is die heel zoet!
Direct heet overgegoten in de (5) propere potjes waar ik ook een klein takje rozemarijn heb ingelegd et voila!

Intussen heeft er al 1 potje 'geklikt', dus ik verwacht nog 3 klikjes te horen en dan ben ik gerust.
Heb 4 potjes in voorraad en nog een halfje om zo al te proeven.

Ben ik vandaag toch weer wat fier op mezelf...

Vergist?

Ik heb de laatste maanden al zo verschrikkelijk veel pijn gehad dat ik me afvraag of we ons niet vergist hebben door naar Italië te verhuizen...
Ik had gehoopt dat ik hier, dankzij het veel betere weer en de warmte, op vrij korte tijd zou 'genezen'(*) van mijn fibromyalgie. Dat ik terug zou kunnen gaan werken, zelfs al zou het eventueel maar halftime zijn eventueel zelfs terug in België, nadat mijn gezondheid zich zo goed zou hebben opgekrikt dat ik er weer voor een aantal jaar zou tegen kunnen.
Niks is minder waar...

Ik ben inmiddels al meer dan 5 jaar thuis, straks wonen wij al 3 jaar in Italië en zoals het er nu voorstaat vrees ik dat ik nooit meer ga kunnen 'functioneren', laat staan 'werken' als een gewone sterveling.

Het weer is hier in de lente/zomer periode inderdaad véél beter dan in België en vorige zomer kon ik me bij wijlen zelfs terug 'normaal' voelen, al was het zelden voor een volledige dag.
Maar er is hier ook een herfst en winter... en dit jaar duurt die wel verschrikkelijk lang!

Ik weet het, eigenlijk mag ik niet klagen: in België is de winter nog erger dan hier. Maar wij zijn naar hier gekomen voor het goeie weer, net om die Belgische weertoestanden te vermijden! Omdat die zo'n nefaste invloed hebben op mijn lichaam en ik daardoor constante pijn heb en oververmoeid was!
En nu is het precies of het weer hier is wat het vroeger in België was... Of ben ìk het die dat weer aantrekt?

Het is al van september geleden, ongeveer een half jaar dus, dat ik nog eens een nacht heb kunnen gewoon doorslapen. Al die tijd word ik elke nacht zo'n 3-4 keer wakker van de pijn in handen, armen, knieën, heupen... en dan duurt het telkens weer een hele tijd om terug in slaap te vallen. Ik ben fitter in het midden van de nacht dan wanneer ik moet opstaan. Ik zie er tegen op om te gaan slapen, wetende dat de nacht mij geen soelaas brengt maar eerder een pijnlijk wachten op de ochtend die dan doodvermoeid een nieuwe dag aankondigt.
Mijn 'ochtend' rekt zich doorgaans tot ongeveer 11u, tegen die tijd probeer ik mijn vermoeide en pijnlijke leden uit het bed te hijsen en mezelf te dwingen om toch weer een nieuwe dag te beginnen. Zombie...
De pijn is de ganse tijd altijd aanwezig, constant is er wel ergens een zeurende pijn die dan regelmatig aangevuld wordt met pieken her en der die me uiteindelijk tot de wanhoop zouden leiden!

Het is al een paar keer zo ver gekomen deze winter, dat ik eraan dacht om de paarden weg te doen omdat ik dan meer vrijheid zou hebben om zelf er ook de brui aan te geven... een idee dat me op de eerstvolgende zonnig-droge dag absurd lijkt, terwijl het tevoren zo aantrekkelijk werd!
Het is bijna onmogelijk om aan een gezonde persoon uit te leggen wat het betekent om chronisch pijn te hebben... net zoals het voor ons met momenten bijna onmogelijk wordt om nog verder vol te houden.

Meer en meer begin ik me dus de vraag te stellen of Italië wel het goeie land was om naartoe te verhuizen. Maar waar anders? Turkije misschien? Afrika? Dubai?
Dat ligt allemaal buiten Europa vrees ik...

De Nederlandse Caraïben misschien? Heb ik net gelezen dat er daar 3 eilanden als Nederlandse provincie bestaan... Wie weet moeten we op termijn misschien toch overwegen om die piste te bekijken.
Al zou ik mijn berg hier wel heel erg missen!



(*) Fibromyalgie valt onder de ongeneeslijke ziekten. Al ben ik er persoonlijk van overtuigd dat je de symptomen ervan zou moeten kunnen in de hand hebben indien men je toestaat om een ritme te volgen dat je lichaam aangeeft.
Ik vrees voor mezelf dat ik te lang roofbouw gepleegd heb om mijn lichaam waardoor de fibro-symptomen niet lijken weg te willen uit mijn lijf...

Carnevale in Toano

We hadden er in de Italiaanse les al een aantal keer over geleerd: karnaval is in Italië een feest dat begint in de week van vastenavond en dat ongeveer doorgaat tot met Pasen...  Vasten? Dat is aan de Italianen niet besteed, dat laten ze aan hun Papa over! En aangezien die nu op pensioen is, zal er dit jaar wellicht niemand meer vasten...

Wij hadden ons wél voorgenomen om in de vasten een beetje een zuiveringsperiode door te voeren. Niet te drastisch maar toch wel met een impact: in gans die periode koop ik principieel geen wijn/bier/alcohol en geen koekjes/snoepjes.
Dit wil niet zeggen dat we 40 dagen 'teatotallers' zijn. Want wat er nog in huis is en open is, mag nog opgegeten en gedronken worden. We gaan niet een heel deel eten laten over datum komen.
Maar geen (alcoholisch) bier of wijn kopen, dan ben je toch al wel snel door je voorraad heen... dus drinken wij nu al een tijdje alcoholvrij bier en ik moet zeggen dat er hier wel een aantal merken zijn die zich best laten drinken en verfrissend zijn!

Maar ok, carneval dus...
Vorige zondag was het hier in Toano zover: dan zou de stoet uitgaan en was er van alles lekkers te krijgen. Die dag mochten wij dus wel zondigen want je moet de lokale aktiviteiten toch een beetje sponseren hé!

Het was de eerste echte zonnige lentedag, het weer nodigde zeker uit om buiten te komen, dus had ik geen enkel excuus om me toch maar op te sluiten...
Al waren we daarmee nog niet bij het feest!

Aangezien GG nog zijn zware veterschoenen moest aandoen ging ik de auto al draaien... Mis poes!  Ik reed tot aan onze 'cul de sac' waar ik me op het kleine stukje moest manoeuvreren tussen de hopen sneeuw die daar nog liggen. Gaf niet genoeg gas, motor valt stil en... weigert nog terug te starten!
Ja, ik weet het de auto's moeten allebei naar de garage voor een goeie onderhoudsbeurt, voor de technische controle en al dat soort dingen maar ik heb een paar goeie excuses waarom dat nog altijd niet gebeurd is. Het zou me te ver leiden die hier uit de doeken te doen...

Andrea, de buurjongen die mechanieker is, erbij gehaald omdat we een foutcode kregen ivm de antidiefstal... Wij wisten niet eens dat er antidiefstal op die auto zat!
Uiteindelijk bleek het gewoon een platte batterij te zijn, dus in mijn mooie kleren de traktor uit de garage gehaald en de kabels verbonden. Bingo! Grazie Andrea!

Met een goed halfuur vertraging dus toch maar vertrokken naar Toano, met eigenlijk weinig verwachtingen... Wat kan je in zo'n godverloren bergdorpje in de Italiaanse Appenijnen nu gaan verwachten van een karnavalsstoet?
Wel, wij werden blij verrast!

Niet dat het een heel grote stoet was, kan ook niet met 4541 inwoners...
Er waren toch 5 grote praalwagens en die waren heel mooi en degelijk versierd! Ze waren zelfs voorzien dat de stukken die te hoog uitstaken naar beneden konden gehaald worden, kwestie van de elektriciteitskabels niet naar beneden te halen.

Er was een heus piratenschip, een French can-can, Pippi Langkous, Grease, Pulcino Pio (een kuikentje, met alle kleuters van de lokale school).
Er was een goochelaar die je toch met verstomming kon doen staan en een paar jonge muzikanten die mooie gitaarmuziek brachten.
AppenninoTV webtv was aanwezig, er waren lekkere hapjes en drankjes en er was zon!

Uiteindelijk voor zo'n klein dorp een massa volk op de been, waarvan een heel groot deel verkleed!
Voor wie niet de moeite genomen had om zich te verkleden stond er een stand waar je een gekke hoed, pruik, bril of masker kon kopen.

                                  En dat leidt dan tot zoiets:

Wie graag nog meer foto's wil bekijken:
Carnevale Toano

Tibi... when the dream is gone

Life is a moment in space

When the dream is gone
Its a lonelier place
I kiss the morning goodbye
But down inside you know
We never know why
The road is narrow and long
When eyes meet eyes
And the feeling is strong
I turn away from the wall
I stumble and fall
But I give you it all...

Chorus:
I am a woman in love
And I do anything
To get you into my world
And hold you within
Its a right I defend
Over and over again
What do I do? 

With you eternally mine
In love there is
No measure of time
We planned it all at the start
That you and i
Would live in each others hearts
We may be oceans away
You feel my love
I hear what you say
No truth is ever a lie
I stumble and fall
But I give you it all

Repeat chorus
I am a woman in love
And Im talking to you
Do you know how it feels? 
What a woman can do
Its a right
That I defend over and over again......

Woman In Love lyrics © Universal Music Publishing Group, Ultra Tunes, Warner/Chappell Music, Inc.

De droom definitief en onherroepelijk stukgeslagen

Het is allemaal nogal pijnlijk om erover te schrijven...

Een Roemeense jongen van 18 uit een heel arm gezin, zou onze pleegzoon worden. We zouden samen hem leren lezen, schrijven, rekenen, een diploma behalen om dan een kleine bioboerderij te beginnen zodat hij een mooie toekomst zou verzekerd hebben.

Mijn droom was om dan ooit toch ook 'oma' te kunnen worden... het blijft vreselijk pijn doen!

Maar het cultuurverschil België-Roemenië-Italië was te groot en te moeilijk. Hij miste zijn vrienden, zijn taal, zijn land.

Bleek ook nog dyslexie te hebben en leerproblemen waardoor hij de moed begon te verliezen om te studeren. Werd rusteloos, boos, verdrietig. Teveel heimwee om hier ooit gelukkig te worden.

We hebben dan samen beslist dat het belangrijker was dat hij gelukkig zou zijn. Hij heeft voor de armoede gekozen in zijn eigen land, boven een rustig en comfortabel leven in een land waar hij niet van hield.
Gisteren heeft hij dan, bij zijn vertrek, nog iets gedaan waar ik niet over in detail wil gaan maar waardoor hij de banden definitief heeft gebroken.

Ik heb geprobeerd, een zoveelste keer, om toch ooit het geluk te krijgen dat voor de meeste mensen zo vanzelfsprekend is dat ze niet eens mijn verdriet kunnen begrijpen. Voor de zoveelste keer blijf ik met lege handen en een leeg hart over...

Dit was mijn laatste poging, ik geef het op. Voor de één of andere reden is het mij niet gegund om kindjes in mijn leven te hebben, niet als mama, niet als oma...

Ik blijf weer eens achter met een grote teleurstelling en een verdriet dat ik voor de rest van mijn leven moet meesleuren...

Waarom?

2013... goed begonnen is half gewonnen!

I want to make the rest of my life, the best of my life!

Dit zinnetje speelt al een ganse tijd in mijn hoofd en vandaag heb ik dit ook in de praktijk kunnen brengen...
Het was hier mooi zonnig weer en het nieuwe jaar kondigde zich goed aan met weinig pijn. Ik voelde me deze voormiddag dan ook zo goed, dat ik aan de ontbijttafel voorstelde om naar de Pietra di Bismantova te trekken en tot boven te klimmen om daar een picknick te houden.
Geef toe, een interessante manier om 1 januari te vieren!

Nadat alles een beetje opgeruimd was heb ik dus wat broodjes klaargemaakt, een paar met een heerlijke gemengde omelet en een paar met surimisalade.
In een rugzak 2 blikjes cola, 2 mooie bierglazen (Tibi drinkt geen bier) en een fles blonde Leffe. Een paar bananen, een stuk chocolade met noten en mijn documenten, want ik wou zeker geen handtas moeten meesleuren.

Tibi merkte op dat we ook een dekentje nodig hadden om op te zitten en dus ook nog een plastic zak tegen het vocht en wat blaasjesplastiek om de koude te breken... Twee rugzakjes dus, maar met mijn twee mannen is dat tegenwoordig geen probleem meer! ;-)

Ik wist niet of ik het zou kunnen... Vorig jaar in november ging ik samen met mamy een stuk naar boven maar we zijn toen niet boven geraakt.
Al de andere keren dat GG naar de Pietra ging durfde ik niet eens mee te vertrekken omdat ik me zo slap en moe voelde...

Het begin was moeilijk: er zijn al meteen een heleboel trappen die je moet nemen en tegen wanneer ik die gedaan had was ik al serieus uit de adem... zo zou ik het niet halen!
Door de neus blijven ademen en vooral zorgen dat ik niet begon te hyperventileren want dan is het feest uit!

Maar Tibi gaf me zijn arm en was overtuigd dat ik het samen met hem zou halen! 'Komaan Anna, je bent nog jong, we halen samen de top wel!'
Wat een schat is die jongen toch!

Dus rustig aan, arm in arm, stapten we verder naar boven.
Regelmatig kwamen er mensen terug naar beneden en daar waren dames bij die een stuk ouder waren dan ik... als dìe het kunnen, moet ik dat toch ook kunnen!
En inderdaad, na een heel stuk 'klefferen' geraakten we uiteindelijk tot op het hoogste deel van de plateau! Wat een kick!

Hier heb ik 3 miljard jaar geleden geleefd met mijn paarden en schaapjes, op deze weide aan de zee... fantasy dreams!

Intussen was GG al lang boven aangekomen en had hij al foto's zat getrokken... waardoor we ook kennis maakten met Rimpi en haar man, een heel fijn koppel Indiërs die in Reggio wonen.

Samen onze picknick opgegeten en gedronken, de Leffe werd gesmaakt!
Meteen ook gegevens uitgewisseld om mekaar later nog eens terug te kunnen ontmoeten... weer iets om nog eens naar uit te kijken!

Nog effe een sfeerbeeld van vandaag, kwestie van jullie ook zin te doen krijgen om eens naar hier te komen:

Kerst- en Nieuwjaarswensen!

2012...

Een jaar van vele veranderingen, sommige goeie, sommige minder goeie…

Een moeilijk jaar met behoorlijk wat turbulentie ten huize ArkAmA, maar we zijn er zonder kleerscheuren door geraakt.

Met mijn gezondheid gaat het nog steeds op-en-af al geef ik graag toe dat ik hier in Italië minder pijn heb dan in België... maar de fibromyalgie heeft me wel veroordeeld tot chronische pijnpatiënt.

Behoorlijk wat stress door de verbouwingen maar we hebben dit jaar eindelijk Kerstmis gevierd in onze nieuwe living met keuken in L op de tweede verdieping! Zelfs al hangen de kasten nog niet omhoog en moet er nog veel verhuisd worden, is dit toch een ongelooflijke verbetering!

Op de foto zie je de werkmannen aan het werk om onze nieuwe living in orde te brengen...

We hebben nu een uitgebreide 'thermische centrale' waar een nieuwe houtbrander met vergassing het huis nu eindelijk lekker warm krijgt, al moeten we nog goed leren om hem optimaal te benutten en niet teveel hout te verstoken. De aangesloten zonnepanelen (zie foto) gaan hierbij helpen, al kunnen die nu in de winter enkel het water wat voorverwarmen.

Eén douchekamer op de eerste verdieping is al mooi afgewerkt, er moet enkel nog een grote spiegel op maat in komen.

De elektriciteit is over een groot deel van het huis al vernieuwd hetgeen een verademing betekent omdat we niet telkens opnieuw een tussenstuk moeten vinden om van de Belgische naar de Italiaanse stekkers over te schakelen!

De garage kreeg een nieuw dak dat nu mooi aansluit op de stal. Daardoor hebben we wat kunnen aanpassen en kunnen we nu ook een deel hooi binnen stapelen terwijl de paarden toch ook nog hun open stal hebben. 

Alhoewel Tachat dit jaar behoorlijk veel last gehad heeft van zijn chronische hoest gaat het met hem, Wodan, Billy en Gauda vrij goed.

Gelukkig maar want dit jaar hebben we Xinshu moeten afgeven nadat hij op zijn 14 jaar te dement geworden was waardoor het niet meer mogelijk was om hem nog op een goeie manier te kunnen verzorgen. Het was hard om hem te laten gaan en mijn ogen worden nog regelmatig nat wanneer ik aan hem denk.

Gritzl heeft er ook moeten aan wennen om zonder haar 'grote broer' voort te leven die haar toch steeds beschermde. 

Ze heeft nu wel regelmatig het gezelschap van onze twee jonge poezen: Michi en Vosje, die sinds de zomer proberen onze huiskatten te worden in plaats van in het wild te moeten groot worden. Voor Michi lukt dat vrij aardig maar Vosje vertrouwt voorlopig enkel Gritzl en mezelf in zijn buurt.

En dan is er Tibi… onze Roemeense pleegzoon van 18 die sinds november bij ons is komen wonen en waar we samen een mooie toekomst hopen mee op te bouwen die beter is voor ons allemaal. Hij is een schat van een jongen die niet enkel een grote hulp is maar tevens jong leven in huis brengt. 

Jan (alias Gianni Gaudo), Tibi, Gritzl en ikzelf wensen jullie een heel fijne feestperiode en al het beste voor het nieuwe jaar 2013!