Het goeie moment

Indien ik indertijd de zaken goed begrepen heb is er volgens de Ayurvedische astrologen voor elke aktiviteit een ideaal moment om mee te beginnen... of een heel slecht moment. Zij kunnen dat aan de hand van de juiste gegevens berekenen.
Ik kan dat gerust geloven want ik heb zaken weten beginnen waarvan ikzelf al op voorhand kon zeggen dat ze gedoemd waren om mis te lopen. Het ideale moment ervoor uitzoeken kon ik echter niet, maar ik ben dan ook geen astrologe!

Wat ik wél voel is dat nù een ideaal moment is om terug aan mijn blog te schrijven...
Het is intussen meer dan een half jaar geleden dat ik nog iets schreef en de laatste tijd krijg ik af en toe een vraag van vrienden wanneer hier nog iets bijkomt.
Het was nochtans niet dat ik geen inspiratie had, oh nee! Absoluut geen writer's block. In gedachten heb ik ettelijke keren geschreven, hele bladen vol met gevoelens, bedenkingen of hersenspinsels. Ik kwam er enkel niet toe om het uit te typen.

Wat er me weerhield? Zoveel dingen...
Geen mogelijkheid om mijn gedachten neer te pennen op het juiste moment en daarna er gewoon niet meer aan gedacht. Het gevoel dat ik weer maar eens over mijn triestheid of pijn zou schrijven omdat mijn gevoelens en mijn lijf geen betere signalen gaven. Maar vooral de twijfel van het nut van het neerschrijven van wat ik denk of voel: zit hier nu écht iemand op te wachten? Wie ben ik dat ik zou denken dat er hoe dan ook iemand zou geïnteresseerd zijn om te weten wat er met mij gebeurt, hoe ik me voel, wat ik meemaak, hoe ik het leven zie of net nìet meer zie zitten...
Want de laatste 6 maanden zijn weer moeilijk geweest, heel moeilijk om door te maken en vol te houden.

Alhoewel ik kan zeggen dat het mij nu beter afgaat dan pakweg 2 jaar geleden in België, heb ik het met momenten nog altijd heel moeilijk om te overleven.
De hevige pijn die nog altijd op de meest onmogelijke momenten mijn lijf en leden overmant. De 'alledaagse' pijn die niet meer weg te denken is, waar ik mee opsta en ga slapen, er zelfs van wakker word ondanks de slaapmedicatie. De zware vermoeidheid die hierdoor wordt veroorzaakt en die maakt dat ik soms gewoonweg niet uit mijn bed kan, te moe om op mijn benen te staan... Het zijn nog altijd zaken waar ik het moeilijk mee heb. Waar ik het vorige najaar weer verschrikkelijk moeilijk mee had, vooral omdat ik gehoopt had dat het Italiaanse klimaat mijn gezondheid veel spectaculairder zou verbeteren, hetgeen niet het geval is. Toch niet spectaculair...

Maar er ìs verbetering en uiteindelijk moet ik me daaraan optrekken. Er zijn hier meer betere dagen dan in België, de perioden tussen de zware aanvallen zijn dikwijls veel langer en ik ben eindelijk in staat om te accepteren dat ik inderdaad 'invalide' ben... wellicht voor de rest van mijn leven.

Is het dankzij een nieuwe medicatie dat ik het hier nu minder moeilijk mee heb? Een chemische substantie die ergens in mijn hersens een bepaalde prikkel afzwakt waardoor ik minder gevoelig reageer op hetgeen me overkomt?
Is het omdat er toch ook duidelijk een verandering te voelen is in het totaalpakket van mijn leven en wat me overkomt?
Of is het de warmte van de Italiaanse zon en het licht van haar stralen dat stilaan de herinnering aan het grijze koude vochtige België wegvaagt?

Ergens voel ik dat er iets veranderd is, dat het ergste achter de rug is, dat mijn sterren zijn veranderd waardoor een negatieve invloed nu van baan is veranderd en niet langer op mijn weg geprojecteerd wordt.
Een goeie astroloog zou me dat kunnen bevestigen, daar ben ik zeker van...

Vanavond had ik hierdoor eindelijk weer een gevoel van blijdschap, wetende dat de dingen aan het keren zijn voor beter.
Het gaat om kleine en minder kleine dingen, maar ik begin de goeie invloed van Italië te voelen...

Voor het eerst in bijna 30 jaar heb ik mijn haar terug op schouderlengte en ik wil het nog veel langer laten groeien. Indien ik me niet vergis heb ik het een beetje na mijn echtscheiding kort laten knippen en is het al die jaren kort gebleven.
Voor het eerst in meer dan 25 jaar denk ik, heb ik eindelijk terug (zomer)kleedjes gekocht. Een rok durfde ik in het verleden nog wel eens kopen maar een kleedje? En dan nog wel een zomerkleedje met veel bloot? Ikke? No way!
Het was in België toch altijd al te koud om zoiets aan te doen en op vakantie ging ik niet graag, waarom zou ik zoiets gekocht hebben?

Maar het idee dat de Italiaanse zon binnenkort weer volop van de partij zal zijn en dat het hier weer heel warm zal worden, gaf me zin om me terug echte zomerkleedjes aan te schaffen. Die zijn vanmiddag door de koerier afgeleverd.
Alhoewel er hier voor morgen terug sneeuw op het programma staat, ben ìk klaar voor de nieuwe zomer!

Dit goeie gevoel zegt me dat het nù dus een goed moment is om terug te bloggen, zelfs al zit er niemand op mijn berichtjes te wachten...