Voor het eerst in ons Italiaans leven zit ik in wat een echte 'living' kan genoemd worden met een mooi versierde kerstboom, rustig te genieten in de zetel.
Gritzl ligt hier uitgeteld naast me en naast haar ligt Michi genietend-opgerolde poes te wezen.
Gritzl heeft de ganse dag zitten janken en huilen om toch maar naar buiten te mogen gaan... hetgeen ze enkel mocht doen onder strikte surveillance want ze is op haar hoogtepunt van loopsheid!
Dit keer heeft ze er echt geweldig veel last van, in tegenstelling tot alle vorige keren die we vrij rustig konden doormaken zonder al te veel problemen.
Maar toen was Xinshu constant aan haar zijde en al kon hij niks meer doen, toch hielp hij haar om de loopsheid rustiger door te brengen.
Ik vind het zo sneu voor haar dat ze zich zo moet voelen, maar tegelijk wil ik zeker niet riskeren dat een van de reuen van hiernaast in haar buurt kunnen komen!
Wellicht dat we haar bij haar volgende loopsheid toch eindelijk eens laten dekken. Haar 'fidanzata' hebben we al gevonden: Arky, een mooie Sheltiereu, dark sable en vrij goed in agility.
Maar eerst moeten we hier effe door zodat we ons tegen de volgende keer, wellicht in juni, goed kunnen voorbereiden. Want er komt wel weer een heleboel bij kijken als je het goed wil doen... inschrijving in de Italiaanse tegenhanger van de St. Hubertus, check-up voor, tijdens en na de dracht, onderzoeken en inentingen van de pupjes, inschrijven in een stamboek, ...
Maar het moeilijkste is natuurlijk: wat doe je met de pups?
Want eentje wil ik wel graag houden, maar als het er meer zijn dan moeten we voor hen een goeie thuis vinden! En ze zijn dun gezaaid die mijn goedkeuring zouden krijgen... als ik al kan kiezen welke weg moeten!
De enige andere keer dat ik eens een nestje gekweekt heb was nog met Floepje, mijn (als je Punkie die na 10 dagen gestorven is niet mee telt) eerste Keeshond.
Zij kreeg twee pups die ik allebei gehouden heb omdat ik echt niet zou kunnen gekozen hebben welke zou weg moeten... Gelukkig zo want geen volle 4 jaar later stierven op een paar maanden tijd mijn Floepje en Koosje zodat ik enkel nog met Snoetje overbleef.
Haar heb ik wel in totaal 14 jaar mogen houden... achteraf heeft ook Xinshu nog net zijn 14e verjaardag mogen vieren voor we hem moesten afgeven.
Als Gritzl voor hetzelfde gaat mogen we haar nog 9 jaar houden, maar met wat geluk zou het ook nog veel langer kunnen zijn.
Laat ons hopen!
22-12-2012
17-12-2012
eindelijk écht aan het verhuizen...
17 december 2012... een datum om nooit te vergeten!
Na meer dan 2,5 jaar kamperen in ons huis, zijn we vandaag begonnen met écht te verhuizen: naar het appartement boven!
Toen we hier aankwamen hoopten we heel snel ons huis in België voor een goeie prijs te kunnen verkopen... maar dat was net voor de crisis toesloeg!
Het heeft lang, veel te lang geduurd voor we het uiteindelijk met een discount van 20% verkocht kregen!
Intussen had ik mijn ontslag gekregen bij KBC waardoor (emotioneel en) financieel alles zowat op zijn kop gezet werd en het 21 maanden duurde voor er weer een normaal ritme kwam van een maandelijks inkomen.
Hierdoor werden de verbouwingen die we initieel gepland hadden allemaal zo'n twee jaar achteruit geschoven en zijn we pas deze zomer kunnen starten met het grote werk.
In de lente kreeg de garage (voor de tractor) een nieuw dak en die loopt nu mooi door in de stal zodat er ook ruimte is voor een deel hooi en tegelijk een open stal voor de paarden in de winter. Wel handig dat daar nu ook warm water voorradig is zodat we bij felle vorst niet meer met water moeten sleuren!
In het huis zelf werkte GG mijn slaapkamer uiteindelijk helemaal af en begon hij met de vernieuwingen van 'zijn' appartement op het eerste verdiep.
Eén kamer was daar al wat mooi in orde gebracht maar verder is daar nog heel veel te doen, vooral omdat we de ganse tijd daar probeerden te leven in afwachting dat 'den boven' in orde was.
Want 'boven' begonnen we met het uitbreken van de muren op de tweede verdieping teneinde daar een ruime living in L-vorm te maken met aansluitend een aparte (slaap)kamer, dit alles in plaats van de bestaande 4 kleine kamertjes.
De lening die we uiteindelijk dan toch maar zijn aangegaan, moest meteen ook voorzien in het versterken van de funderingen van het 200 jaar oude gedeelte en de vernieuwing van de centrale verwarming.
Dus staat er nu beneden in de uitgebreide 'centrale termica' een spiksplinternieuwe houtbrander met vergassingsverbranding die samen met de zonnepanelen (boven op de stal) moeten zorgen voor warm sanitair water en een warm huis.
Reken daarbij dat de elektriciteit over het ganse huis moe(s)t vernieuwd worden en dat we overal nieuwe ramen met dubbel glas moeten steken om het huidige kaderglas te vervangen. Voor dat laatste komt onze lening trouwens nog te kort, dus dat is nog effe uitgesteld... hopelijk slechts tot half 2013.
Het werden dus zware maanden van stof vreten, continu in het vuil leven en proberen een evenwicht te vinden tussen de opvolging van de verschillende bouwvakkers, loodgieters en elektriekers... want hier in Italië komt men nooit alleen!
Intussen zijn er zowat een half legertje Albanese metsers, vloerders en elektriekers over de vloer gekomen die samen met onze Italiaanse 'termo idraulica' geprobeerd hebben om ons huis beter leefbaar te maken.
Bedoeling was om mijn verjaardag in mijn nieuwe keuken te kunnen vieren, maar daar zijn we niet op tijd geraakt en dus werd Kerstmis de volgende mijlpaal.
'Markeljan', onze Albanese aannemer heeft daar dan toch extra zijn best voor gedaan en zo werd gisteren uiteindelijk de vloer ingevoegd zodat we vandaag konden beginnen verhuizen!
En dus zit ik hier nu in mijn nieuwe living dit blogje te schrijven... en eindelijk voel ik dat we echt verhuisd zijn!
De keuken moet wel nog geïnstalleerd worden maar ik kan al terug in mijn zetel zitten en we hebben al naar een videocassette gekeken (want de DVD speler heeft teveel stof binnengekregen en weigert te lezen).
De living is heel mooi geworden (al moet die nog geschilderd worden), zeker als je weet vanwaar we komen en hoe moeilijk het was om al die verschillende niveaus in muren, plafond en vloer wat te nivelleren...
En, alhoewel ik vorige week nog twijfelde of ik hem wel zou laten leggen, is onze nieuwe vloer toch prachtig geworden!
We gaan hier stilaan nog op onze plooi kunnen komen!
Na meer dan 2,5 jaar kamperen in ons huis, zijn we vandaag begonnen met écht te verhuizen: naar het appartement boven!
Toen we hier aankwamen hoopten we heel snel ons huis in België voor een goeie prijs te kunnen verkopen... maar dat was net voor de crisis toesloeg!
Het heeft lang, veel te lang geduurd voor we het uiteindelijk met een discount van 20% verkocht kregen!
Intussen had ik mijn ontslag gekregen bij KBC waardoor (emotioneel en) financieel alles zowat op zijn kop gezet werd en het 21 maanden duurde voor er weer een normaal ritme kwam van een maandelijks inkomen.
Hierdoor werden de verbouwingen die we initieel gepland hadden allemaal zo'n twee jaar achteruit geschoven en zijn we pas deze zomer kunnen starten met het grote werk.
In de lente kreeg de garage (voor de tractor) een nieuw dak en die loopt nu mooi door in de stal zodat er ook ruimte is voor een deel hooi en tegelijk een open stal voor de paarden in de winter. Wel handig dat daar nu ook warm water voorradig is zodat we bij felle vorst niet meer met water moeten sleuren!
In het huis zelf werkte GG mijn slaapkamer uiteindelijk helemaal af en begon hij met de vernieuwingen van 'zijn' appartement op het eerste verdiep.
Eén kamer was daar al wat mooi in orde gebracht maar verder is daar nog heel veel te doen, vooral omdat we de ganse tijd daar probeerden te leven in afwachting dat 'den boven' in orde was.
Want 'boven' begonnen we met het uitbreken van de muren op de tweede verdieping teneinde daar een ruime living in L-vorm te maken met aansluitend een aparte (slaap)kamer, dit alles in plaats van de bestaande 4 kleine kamertjes.
De lening die we uiteindelijk dan toch maar zijn aangegaan, moest meteen ook voorzien in het versterken van de funderingen van het 200 jaar oude gedeelte en de vernieuwing van de centrale verwarming.
Dus staat er nu beneden in de uitgebreide 'centrale termica' een spiksplinternieuwe houtbrander met vergassingsverbranding die samen met de zonnepanelen (boven op de stal) moeten zorgen voor warm sanitair water en een warm huis.
Reken daarbij dat de elektriciteit over het ganse huis moe(s)t vernieuwd worden en dat we overal nieuwe ramen met dubbel glas moeten steken om het huidige kaderglas te vervangen. Voor dat laatste komt onze lening trouwens nog te kort, dus dat is nog effe uitgesteld... hopelijk slechts tot half 2013.
Het werden dus zware maanden van stof vreten, continu in het vuil leven en proberen een evenwicht te vinden tussen de opvolging van de verschillende bouwvakkers, loodgieters en elektriekers... want hier in Italië komt men nooit alleen!
Intussen zijn er zowat een half legertje Albanese metsers, vloerders en elektriekers over de vloer gekomen die samen met onze Italiaanse 'termo idraulica' geprobeerd hebben om ons huis beter leefbaar te maken.
Bedoeling was om mijn verjaardag in mijn nieuwe keuken te kunnen vieren, maar daar zijn we niet op tijd geraakt en dus werd Kerstmis de volgende mijlpaal.
'Markeljan', onze Albanese aannemer heeft daar dan toch extra zijn best voor gedaan en zo werd gisteren uiteindelijk de vloer ingevoegd zodat we vandaag konden beginnen verhuizen!
En dus zit ik hier nu in mijn nieuwe living dit blogje te schrijven... en eindelijk voel ik dat we echt verhuisd zijn!
De keuken moet wel nog geïnstalleerd worden maar ik kan al terug in mijn zetel zitten en we hebben al naar een videocassette gekeken (want de DVD speler heeft teveel stof binnengekregen en weigert te lezen).
De living is heel mooi geworden (al moet die nog geschilderd worden), zeker als je weet vanwaar we komen en hoe moeilijk het was om al die verschillende niveaus in muren, plafond en vloer wat te nivelleren...
En, alhoewel ik vorige week nog twijfelde of ik hem wel zou laten leggen, is onze nieuwe vloer toch prachtig geworden!
We gaan hier stilaan nog op onze plooi kunnen komen!
02-12-2012
Dankbaar
Dank voor het zonnetje vandaag na het slechte weer van de laatste dagen!
Dank voor het veel minder pijn hebben overdag na een verschrikkelijke nacht!
Dank voor het warme water dat nu zomaar uit de kraan komt!
Dank voor al mijn lieve, mooie beestjes die ik mag hebben!
Dank voor mijn gezinnetje in harmonie!
Dank!
Dank voor het veel minder pijn hebben overdag na een verschrikkelijke nacht!
Dank voor het warme water dat nu zomaar uit de kraan komt!
Dank voor al mijn lieve, mooie beestjes die ik mag hebben!
Dank voor mijn gezinnetje in harmonie!
Dank!
29-11-2012
Sushiko Kaiten
Sinds Tibi bij ons aangekomen is, nu zo'n 10 dagen geleden, heb ik me al de ganse tijd gelukkig gevoeld. Het is ongelooflijk hoe mooi hij mee inpast in ons gezinnetje! Zelfs Gritzl heeft intussen begrepen dat hij haar niet van haar plekje gaat wegjagen en heeft hem nu heel goed geaccepteerd.
Mijn verjaardag was dan ook een echt 'gelukkige' verjaardag.
Ik had de ganse dag een blissgevoel, blij tevreden met mijn leven.
Aangezien de dag zelf nog een werkdag was voor mijn ventje zijn we de dag erna naar Reggio gaan vieren.
Heb je al ooit van Sushiko Kaiten gehoord? Wij vroeger ook niet...
Het is een keten van Chinees/Japanse restaurants waarbij je aan een bar zit met een oneindige carrousel van sushi heerlijkheden. Je neemt gewoon het bordje dat voor je neus passeert en waarvan je vindt dat daar iets lekkers op ligt!
En je eet alles met stokjes!
De klassieke sushi, rijstkommetjes, vis, garnalen, vlees, bami, zelfs frietjes voor wie eigenlijk in het verkeerde restaurant zit!
Typisch Japanse miso soep, vers fruit, beignets, ijskreem, het passeert allemaal de revue en je neemt gewoon wat je op dat ogenblik past.
Of je nu eerst een dessert en dan de soep wil eten, het kan allemaal.
We hebben er alledrie van genoten en Tibi heeft behoorlijk wat geëxperimenteerd met het door elkaar halen van de standaardmenus ;-)
Dit kan ik iedereen aanraden die ons zou komen bezoeken: ga eens een dagje naar Reggio en probeer dit restaurant uit, je zult het je niet beklagen!
Heerlijk!
Mijn verjaardag was dan ook een echt 'gelukkige' verjaardag.
Ik had de ganse dag een blissgevoel, blij tevreden met mijn leven.
Aangezien de dag zelf nog een werkdag was voor mijn ventje zijn we de dag erna naar Reggio gaan vieren.
Heb je al ooit van Sushiko Kaiten gehoord? Wij vroeger ook niet...
Het is een keten van Chinees/Japanse restaurants waarbij je aan een bar zit met een oneindige carrousel van sushi heerlijkheden. Je neemt gewoon het bordje dat voor je neus passeert en waarvan je vindt dat daar iets lekkers op ligt!
En je eet alles met stokjes!
De klassieke sushi, rijstkommetjes, vis, garnalen, vlees, bami, zelfs frietjes voor wie eigenlijk in het verkeerde restaurant zit!
Typisch Japanse miso soep, vers fruit, beignets, ijskreem, het passeert allemaal de revue en je neemt gewoon wat je op dat ogenblik past.
Of je nu eerst een dessert en dan de soep wil eten, het kan allemaal.
We hebben er alledrie van genoten en Tibi heeft behoorlijk wat geëxperimenteerd met het door elkaar halen van de standaardmenus ;-)
Dit kan ik iedereen aanraden die ons zou komen bezoeken: ga eens een dagje naar Reggio en probeer dit restaurant uit, je zult het je niet beklagen!
Heerlijk!
23-11-2012
Tibi en Gritzl, alles komt goed!
Sinds Tibi hier aangekomen is, straks een week geleden, was het uiteraard voor ieder van ons nieuwgevormd gezinnetje aanpassen aan mekaar.
Waar GG en Tibi mekaar gevonden hebben en intussen zelfs al samen zijn gaan klimmen, had Gritzl het wat moeilijker met die vreemde snaak die op haar plaats op het bed ging liggen...
Maar Tibi heeft een zwak voor dieren en probeert dus elke dag opnieuw om Gritzl haar hart te winnen en kijk...
Dit was hoe ver die twee gisteren al gevorderd waren!
Alles komt goed!
Waar GG en Tibi mekaar gevonden hebben en intussen zelfs al samen zijn gaan klimmen, had Gritzl het wat moeilijker met die vreemde snaak die op haar plaats op het bed ging liggen...
Maar Tibi heeft een zwak voor dieren en probeert dus elke dag opnieuw om Gritzl haar hart te winnen en kijk...
Dit was hoe ver die twee gisteren al gevorderd waren!
Alles komt goed!
Vijfenvijftig...
Vijfenvijftig jaar...
Twee vijven na mekaar
Dit is voorzeker midden van 't leven
Als ons al 100+ wordt gegeven
Een jaardag om nooit meer te vergeten
Waar ik me eindelijk 'mama' mag weten
Met twee fantastische mannen in mijn leven
Waar ik al mijn liefde mag aan geven
Een van bijna 50, eentje van 18
Samen vormen wij nu een gezin
Met die twee mannen aan mijn zij
Ben ik toch voor eeuwig blij
****
Dit is mijn mooiste verjaardag die ik me ooit kan herinneren!
19-11-2012
Tibi en Gritzl
Ons nieuwe gezinnetje is inmiddels al 3 dagen onderweg en het valt allemaal heel goed mee tot nu toe.
Want ik moet toegeven het is niet evident om als koppel, dat op zich het al niet gemakkelijk heeft omwille van mijn ziekte, opeens een jongeman mee op te nemen die noch jouw eigen taal, noch de landstaal als moedertaal heeft. Terwijl je zelf die landstaal ook nog maar min of meer beheerst...
Maar so far, so good!
Tibi wordt heel vroeg wakker en rond 21.30 valt hij in slaap, zelfs al is zijn kamer op dit ogenblik ook nog de living en zit ik daar in volle licht nog naar een webinar te luisteren/kijken.
Ik heb dus intussen het licht maar uitgedaan zodat hij beter kan slapen terwijl ik nog een beetje op mijn Apple voortdoe. Want ik moet die nu wel delen met hem en dan is het uiteraard een ideaal moment wanneer hij slaapt.
Hij moet wel beziggehouden worden... hij is echt een bezige bij!
Vanochtend vroeg was hij al naar de paarden vertrokken om te zien of ze nog genoeg water hadden, dat doet hij trouwens een paar keer per dag. Omdat hij de sleutel van de voordeur vergeten was, moest hij me daarna wel wakker bellen om terug binnen te kunnen. Zijn ontbijt was nog maar net binnen en hij wilde al vertrekken om de vroegere carport verder om te bouwen tot een stal voor de paarden. Maar na een dik halfuur afmetingen opnemen en nagaan welk materiaal hij nodig had heeft hij dat toch nog maar effe uitgesteld omdat het begon te regenen.
Dan maar meteen naar de gemeente gegaan om hem bij ons in te schrijven. Nu ja toch al een eerste deel kunnen doen, namelijk aan de politie laten weten dat hij nu bij ons woont. Want de 'anagrafe' waar je je domicilie officieel laat registreren was in vergadering en dus gesloten... Morgen tweede poging?
Maar eens terug thuis liep hij hier binnen verloren en ik moest aan het eten beginnen dus kon ik hem op dat moment niet helpen bij het computeren.
Gelukkig is hier nog behoorlijk wat werk in huis en ging hij GG dan een beetje assisteren die in de andere kamer het plafond aan het afschuren was.
Al snel stond Tibi met het schuurmachien in zijn handen om te leren hoe je een plafond mooi glad schuurt. Om daarna gaatjes te kappen in de muur zodat daar een dun buisje met een of andere draad door kan gestoken worden.
En ongelooflijk maar waar: hij doet de dingen nog fijner en met nog meer precisie dan GG zelf! Zijn gaten in de muur zijn een stuk kleiner dan die tevoren door GG gemaakt werden voor een gelijkaardige job in de gang.
Chapeau voor Tibi!
Die twee gaan nog heel goed overeenkomen als dat zo doorgaat!
De enige waar hij op dit moment nog geen echte doorbraak mee heeft, is met Gritzl... raar maar waar!
Het lijkt alsof ze bang is van hem, ze komt niet naar hem toe, gaat regelmatig blaffen en staat dan intussen met haar staart te zwaaien. Als hij haar wil aaien doet ze alsof ze hem wil bijten, al blijft het bij doen alsof.
Maar toch, dit vind ik niet leuk...
We hebben intussen al clickertraining geprobeerd waarbij zij geklikt en beloond wordt wanneer ze zijn hand aanraakt (waar ze iets lekkers weet zijn) en wanneer ze haar laat strelen door hem. Maar van zodra alle lekkers op is, trekt ze zich weer van hem weg...
Ik vroeg me af waar dat zou aan liggen want hij is niet 'agressief' naar haar toe, het is niet alsof hij met een heel zware pas stapt of ander imponerend gedrag heeft.
Maar nu meen ik te begrijpen waaraan het ligt...
Hij heeft haar territorium ingepikt!
Gritzl heeft namelijk het voorrecht om op het bed te mogen liggen.
Ook wanneer Lynn hier logeert, mag Gritzl bij haar op bed slapen en dus is Gritzl altijd goeie maatjes geweest met Lynn.
Maar tot nu toe nam ik haar altijd mee weg wanneer hij ging slapen.
Ik denk dat dàt is waardoor in haar klein hoofdje, Tibi als indringer wordt gezien en daar zijn we niet vriendelijk tegen natuurlijk!
Want kijk wat er daarnet gebeurde:
Van zodra hij sliep heeft zij zich stilletjes achteraan op bed bijgelegd.
Nu liggen ze daar allebei samen te slapen...
Ik zal haar daar straks laten liggen indien ze niet vanzelf mee naar boven komt en dan ben ik eens curieus hoe zij morgen naar hem zal reageren!
Ik durf bijna te wedden dat zij morgen al veel betere vriendjes met hem zal zijn...
Want ik moet toegeven het is niet evident om als koppel, dat op zich het al niet gemakkelijk heeft omwille van mijn ziekte, opeens een jongeman mee op te nemen die noch jouw eigen taal, noch de landstaal als moedertaal heeft. Terwijl je zelf die landstaal ook nog maar min of meer beheerst...
Maar so far, so good!
Tibi wordt heel vroeg wakker en rond 21.30 valt hij in slaap, zelfs al is zijn kamer op dit ogenblik ook nog de living en zit ik daar in volle licht nog naar een webinar te luisteren/kijken.
Ik heb dus intussen het licht maar uitgedaan zodat hij beter kan slapen terwijl ik nog een beetje op mijn Apple voortdoe. Want ik moet die nu wel delen met hem en dan is het uiteraard een ideaal moment wanneer hij slaapt.
Hij moet wel beziggehouden worden... hij is echt een bezige bij!
Vanochtend vroeg was hij al naar de paarden vertrokken om te zien of ze nog genoeg water hadden, dat doet hij trouwens een paar keer per dag. Omdat hij de sleutel van de voordeur vergeten was, moest hij me daarna wel wakker bellen om terug binnen te kunnen. Zijn ontbijt was nog maar net binnen en hij wilde al vertrekken om de vroegere carport verder om te bouwen tot een stal voor de paarden. Maar na een dik halfuur afmetingen opnemen en nagaan welk materiaal hij nodig had heeft hij dat toch nog maar effe uitgesteld omdat het begon te regenen.
Dan maar meteen naar de gemeente gegaan om hem bij ons in te schrijven. Nu ja toch al een eerste deel kunnen doen, namelijk aan de politie laten weten dat hij nu bij ons woont. Want de 'anagrafe' waar je je domicilie officieel laat registreren was in vergadering en dus gesloten... Morgen tweede poging?
Maar eens terug thuis liep hij hier binnen verloren en ik moest aan het eten beginnen dus kon ik hem op dat moment niet helpen bij het computeren.
Gelukkig is hier nog behoorlijk wat werk in huis en ging hij GG dan een beetje assisteren die in de andere kamer het plafond aan het afschuren was.
Al snel stond Tibi met het schuurmachien in zijn handen om te leren hoe je een plafond mooi glad schuurt. Om daarna gaatjes te kappen in de muur zodat daar een dun buisje met een of andere draad door kan gestoken worden.
En ongelooflijk maar waar: hij doet de dingen nog fijner en met nog meer precisie dan GG zelf! Zijn gaten in de muur zijn een stuk kleiner dan die tevoren door GG gemaakt werden voor een gelijkaardige job in de gang.
Chapeau voor Tibi!
Die twee gaan nog heel goed overeenkomen als dat zo doorgaat!
De enige waar hij op dit moment nog geen echte doorbraak mee heeft, is met Gritzl... raar maar waar!
Het lijkt alsof ze bang is van hem, ze komt niet naar hem toe, gaat regelmatig blaffen en staat dan intussen met haar staart te zwaaien. Als hij haar wil aaien doet ze alsof ze hem wil bijten, al blijft het bij doen alsof.
Maar toch, dit vind ik niet leuk...
We hebben intussen al clickertraining geprobeerd waarbij zij geklikt en beloond wordt wanneer ze zijn hand aanraakt (waar ze iets lekkers weet zijn) en wanneer ze haar laat strelen door hem. Maar van zodra alle lekkers op is, trekt ze zich weer van hem weg...
Ik vroeg me af waar dat zou aan liggen want hij is niet 'agressief' naar haar toe, het is niet alsof hij met een heel zware pas stapt of ander imponerend gedrag heeft.
Maar nu meen ik te begrijpen waaraan het ligt...
Hij heeft haar territorium ingepikt!
Gritzl heeft namelijk het voorrecht om op het bed te mogen liggen.
Ook wanneer Lynn hier logeert, mag Gritzl bij haar op bed slapen en dus is Gritzl altijd goeie maatjes geweest met Lynn.
Maar tot nu toe nam ik haar altijd mee weg wanneer hij ging slapen.
Ik denk dat dàt is waardoor in haar klein hoofdje, Tibi als indringer wordt gezien en daar zijn we niet vriendelijk tegen natuurlijk!
Want kijk wat er daarnet gebeurde:
Van zodra hij sliep heeft zij zich stilletjes achteraan op bed bijgelegd.
Nu liggen ze daar allebei samen te slapen...
Ik zal haar daar straks laten liggen indien ze niet vanzelf mee naar boven komt en dan ben ik eens curieus hoe zij morgen naar hem zal reageren!
Ik durf bijna te wedden dat zij morgen al veel betere vriendjes met hem zal zijn...
17-11-2012
Tibi : de blijde intrede!
Om 02.00 u zou hij aankomen volgens de eerste prognose.
Al snel bleek dat het Roemeense uur ongeveer even stipt is al het Italiaanse... of nog nét iets erger!
Wanneer ik voor alle zekerheid nog eens belde rond 23.30 u werd het tijdstip naar 03.00 u gebracht. Om zeker te spelen belde ik terug rond 01.00 u en dan werd het aankomstuur vastgesteld op 03.30 u.
Na een zware eenzame rit, stond ik dus net op tijd voor het treinstation van Bologna om vast te stellen dat ik daar alleen stond... Busje komt zo?
Een stuk pizza gegeten en een cola om toch te kunnen wakker blijven. Uiteindelijk toch maar de autozetel plat gelegdn om wat te rusten tot wanneer er rond 04.30 u op de venster getikt werd en, ja hoor, daar stond mijn Giorgio te glunderen! Blij dat hij er geraakt was en dat ik hem stond op te wachten!
De terugrit verliep voor mij gemakkelijker dan de heenrit. De cola deed goed zijn werk en de zware momenten van het risico op wegdoezelen waren dit keer onbestaande.
Af en toe praatten we een beetje maar aangezien we allebei eigenlijk doodmoe waren verliep een groot deel van de rit in de stilte. Rustig samen zijn...
Rond 6.00 u kwamen we aan op Montecroce om vrijwel onmiddellijk in bed te kruipen. GG die door het geblaf van Gritzl was wakker geworden stond ongeveer op datzelfde tijdstip al op.
Tegen de middag hoorde ik gebabbel beneden (aangezien mijn slaapkamer nog steeds geen deur heeft, heeft een gesprek in de gang voor mij geen enkel geheim) en besliste ik op te staan.
Mijn beide mannen waren inderdaad op en probeerden samen om het mysterie van de verwarmingsketel op te lossen.
The beast, onze nieuwe 'caldaia a legna a fiamma riovescata' gaf weer eens problemen en de temperatuur in huis geraakte weer niet boven de 18°C.
Alberto Albertini, de loodgieter, nog maar eens gebeld. Binnen het half uur stond hij aan de deur. Voor een zaterdagochtend vind je zoiets dan toch wel fantastisch, zelfs al sukkel je met de chauffage!
Het probleem bleek nog steeds te maken hebben met een bepaald stuk dat moet vervangen worden omdat het een maandagochtendproductie betreft... dus toch maar weer een turnaround gevonden om voorlopig verder te kunnen, in afwachting dat het nieuwe stuk aankomt ter vervanging.
Daarna werd er in ons nieuwe gezinnetje afgesproken dat GG voorlopig de enige is die hout in de ketel mag steken en Giorgio en ik zullen zorgen dat er hout in de 'centrale thermica' ligt.
Wat later tijdens het middageten hadden we het over hoe Giorgio graag wil aangesproken worden en blijkt dat hij liefst zijn tweede naam, Tibi, hoort.
Ok, dus vanaf nu noemen we hem Tibi!
Dat klinkt mij ook gemakkelijker en zachter in de oren...
Terwijl ik de keuken in orde bracht stelde Tibi voor om de paarden water te geven en hout bij te vullen. Ok, zolang hij maar niet het gevoel krijgt dat hij het slaafje in huis is maar een werkelijk gezinslid!
Daarom kreeg hij daarna zijn eerste les in computergebruik, nu ja, Apple-gebruik. Voor hem was alles nieuw maar zoals de meeste jongeren was hij snel mee en binnen de kortste tijd had hij een emailadres en facebook account en had hij al met de mama gebeld in Roemenië om hen gerust te stellen dat alles goed verliep.
Op mijn vraag maakte hij ook een aantal fotootjes via de laptop:
Deze vind ik zelf de mooiste, met zijn typisch zachte glimlach rond de lippen:
Maar hij vond deze beter:
Facebook was duidelijk een hit. Binnen de kortste keren had hij al 6 vrienden en niet minder dan 3 chat conversaties tegelijk open!
Ik was vooral blij dat hij al vanaf zijn eerste dag bij ons ook nog contact kon hebben met zijn familie en een aantal vrienden.
Voor hem was het allemaal heel nieuw en fascinerend...
Tegen de vooravond kwamen al de eerste aanvragen voor vriendschap toe van meisjes die hij duidelijk niet al te goed kende... Begrijpelijk als je de jongen in zijn ogen kijkt! Hij besloot wijselijk te reageren met 'not now'...
Intussen is het weer middernacht door en ligt mijn Tibi na een lekker warm bad al een paar uur in dromenland... na zijn lange reis was hij echt wel aan een 'early night' toe.
Ik ben blij dat deze dag zo goed verlopen is: niettegenstaande de caldaia problemen waren er toch zo goed als geen spanningen en iedereen in mijn gezinnetje voelde zich rustig en fijn.
Zo mag de rest van mijn leven zijn...
Al snel bleek dat het Roemeense uur ongeveer even stipt is al het Italiaanse... of nog nét iets erger!
Wanneer ik voor alle zekerheid nog eens belde rond 23.30 u werd het tijdstip naar 03.00 u gebracht. Om zeker te spelen belde ik terug rond 01.00 u en dan werd het aankomstuur vastgesteld op 03.30 u.
Na een zware eenzame rit, stond ik dus net op tijd voor het treinstation van Bologna om vast te stellen dat ik daar alleen stond... Busje komt zo?
Een stuk pizza gegeten en een cola om toch te kunnen wakker blijven. Uiteindelijk toch maar de autozetel plat gelegdn om wat te rusten tot wanneer er rond 04.30 u op de venster getikt werd en, ja hoor, daar stond mijn Giorgio te glunderen! Blij dat hij er geraakt was en dat ik hem stond op te wachten!
De terugrit verliep voor mij gemakkelijker dan de heenrit. De cola deed goed zijn werk en de zware momenten van het risico op wegdoezelen waren dit keer onbestaande.
Af en toe praatten we een beetje maar aangezien we allebei eigenlijk doodmoe waren verliep een groot deel van de rit in de stilte. Rustig samen zijn...
Rond 6.00 u kwamen we aan op Montecroce om vrijwel onmiddellijk in bed te kruipen. GG die door het geblaf van Gritzl was wakker geworden stond ongeveer op datzelfde tijdstip al op.
Tegen de middag hoorde ik gebabbel beneden (aangezien mijn slaapkamer nog steeds geen deur heeft, heeft een gesprek in de gang voor mij geen enkel geheim) en besliste ik op te staan.
Mijn beide mannen waren inderdaad op en probeerden samen om het mysterie van de verwarmingsketel op te lossen.
The beast, onze nieuwe 'caldaia a legna a fiamma riovescata' gaf weer eens problemen en de temperatuur in huis geraakte weer niet boven de 18°C.
Alberto Albertini, de loodgieter, nog maar eens gebeld. Binnen het half uur stond hij aan de deur. Voor een zaterdagochtend vind je zoiets dan toch wel fantastisch, zelfs al sukkel je met de chauffage!
Het probleem bleek nog steeds te maken hebben met een bepaald stuk dat moet vervangen worden omdat het een maandagochtendproductie betreft... dus toch maar weer een turnaround gevonden om voorlopig verder te kunnen, in afwachting dat het nieuwe stuk aankomt ter vervanging.
Daarna werd er in ons nieuwe gezinnetje afgesproken dat GG voorlopig de enige is die hout in de ketel mag steken en Giorgio en ik zullen zorgen dat er hout in de 'centrale thermica' ligt.
Wat later tijdens het middageten hadden we het over hoe Giorgio graag wil aangesproken worden en blijkt dat hij liefst zijn tweede naam, Tibi, hoort.
Ok, dus vanaf nu noemen we hem Tibi!
Dat klinkt mij ook gemakkelijker en zachter in de oren...
Terwijl ik de keuken in orde bracht stelde Tibi voor om de paarden water te geven en hout bij te vullen. Ok, zolang hij maar niet het gevoel krijgt dat hij het slaafje in huis is maar een werkelijk gezinslid!
Daarom kreeg hij daarna zijn eerste les in computergebruik, nu ja, Apple-gebruik. Voor hem was alles nieuw maar zoals de meeste jongeren was hij snel mee en binnen de kortste tijd had hij een emailadres en facebook account en had hij al met de mama gebeld in Roemenië om hen gerust te stellen dat alles goed verliep.
Op mijn vraag maakte hij ook een aantal fotootjes via de laptop:
Deze vind ik zelf de mooiste, met zijn typisch zachte glimlach rond de lippen:
Maar hij vond deze beter:
Facebook was duidelijk een hit. Binnen de kortste keren had hij al 6 vrienden en niet minder dan 3 chat conversaties tegelijk open!
Ik was vooral blij dat hij al vanaf zijn eerste dag bij ons ook nog contact kon hebben met zijn familie en een aantal vrienden.
Voor hem was het allemaal heel nieuw en fascinerend...
Tegen de vooravond kwamen al de eerste aanvragen voor vriendschap toe van meisjes die hij duidelijk niet al te goed kende... Begrijpelijk als je de jongen in zijn ogen kijkt! Hij besloot wijselijk te reageren met 'not now'...
Intussen is het weer middernacht door en ligt mijn Tibi na een lekker warm bad al een paar uur in dromenland... na zijn lange reis was hij echt wel aan een 'early night' toe.
Ik ben blij dat deze dag zo goed verlopen is: niettegenstaande de caldaia problemen waren er toch zo goed als geen spanningen en iedereen in mijn gezinnetje voelde zich rustig en fijn.
Zo mag de rest van mijn leven zijn...
16-11-2012
Giorgio
Straks, straks is hij daar
Een verlegen jonge man
Met een hart
Waar weinig aan tippen kan
Straks stapt hij in ons leven
Wat onwennig, wat verlegen
Onzeker, niet goed weten
Hoe hem dit nu overkwam
Een toekomst samen op den vreemde
Voor ons, voor hem een avontuur
Maar samen willen we door 't leven
Je broer is er als jouw gebuur
Zo lang heb ik 'r moeten op wachten
Om eindelijk (m)ama te mogen zijn
Of zal ik niet teveel verwachten...
Wat bang voor toch weer hartepijn?
Ik wil mijn armen open spreiden
Je dankbaar opnemen in mijn hart
De toekomst zal het wel uitwijzen
Maar nu is er een nieuwe start
Voor jou, voor mij een gans nieuw leven
Van dag tot dag bouwen we het op
Laat ons mekaar het mooie geven
Van het leven genieten, gewoon, 'full stop'!
Een verlegen jonge man
Met een hart
Waar weinig aan tippen kan
Straks stapt hij in ons leven
Wat onwennig, wat verlegen
Onzeker, niet goed weten
Hoe hem dit nu overkwam
Een toekomst samen op den vreemde
Voor ons, voor hem een avontuur
Maar samen willen we door 't leven
Je broer is er als jouw gebuur
Zo lang heb ik 'r moeten op wachten
Om eindelijk (m)ama te mogen zijn
Of zal ik niet teveel verwachten...
Wat bang voor toch weer hartepijn?
Ik wil mijn armen open spreiden
Je dankbaar opnemen in mijn hart
De toekomst zal het wel uitwijzen
Maar nu is er een nieuwe start
Voor jou, voor mij een gans nieuw leven
Van dag tot dag bouwen we het op
Laat ons mekaar het mooie geven
Van het leven genieten, gewoon, 'full stop'!
Krak!
Krak! zeggen mijn schouders
Krak! zegt dan mijn rug
Wij zitten hier niet lekker
'k wil op mijn plaatsje t'rug...
Krak! zegt dan mijn rug
Wij zitten hier niet lekker
'k wil op mijn plaatsje t'rug...
Gewrichten die gaan kraken
Botjes springen mee
Spieren zouden willen
Maar pezen zeggen 'Nee'!
Botjes springen mee
Spieren zouden willen
Maar pezen zeggen 'Nee'!
Kon ik me nu ontspannen
In een relax gevoel
De pijn was zò verbannen
Dat ware effe 'cool'!
In een relax gevoel
De pijn was zò verbannen
Dat ware effe 'cool'!
Maar koel is 't vooral buiten
in voeten, enkels, kuiten
Handen, neus en billen
Hoe zou ik dan nog willen
Dat 't lijfje rustig zacht zou zijn
Mijn leven eindelijk zonder pijn...
in voeten, enkels, kuiten
Handen, neus en billen
Hoe zou ik dan nog willen
Dat 't lijfje rustig zacht zou zijn
Mijn leven eindelijk zonder pijn...
Dus vraag ik aan de wolken
Verdwijn toch voor die zon
Gun mij toch terug haar warmte
Dat die pijn verdwijnen kon!
Verdwijn toch voor die zon
Gun mij toch terug haar warmte
Dat die pijn verdwijnen kon!
11-11-2012
Prettig gestoord...
Ik weet het, er zullen weer velen mij voor zot verklaren... maar aangezien zot zijn geen zeer doet heb ik het daar niet te moeilijk mee.
Wie me kent weet dat ik altijd graag kinderen had gehad.
Op mijn 15e begonnen de problemen met infecties aan eierstokken en toestanden, een jarenlange historiek van steedsdurende gynaecologische problemen die uiteindelijk resulteerden in een definitieve onvruchtbaarheid na een onderbroken buitenbaarmoederlijke zwangerschap op mijn 30e.
Mijn kinderwens is er nooit minder om geworden, integendeel.
Heel veel van mijn trauma's en problemen zijn het gevolg van een sociaal dysfunctioneren tengevolge van mijn kinderloosheid. Zowel in mijn eigen relaties, binnen de familie alsook naar vrienden toe zijn kinderen een bepalende faktor geweest waardoor ik wel/niet nog met anderen kon omgaan.
Sommigen hebben mij hun kinderen toevertrouwd en mij geholpen in de mogelijkheid om mijn moedergevoel te kunnen uiten door hun kinderen te laten verwennen.
Anderen hebben mij hun kinderen ontzegd en mij daardoor doelbewust uitgesloten van familiale en andere feestelijkheden.
Nog anderen hebben mij tot in het diepste van mijn moederziel gekwetst door de relatie die ik met hun kinderen opgebouwd had af te pakken op de dag van de eerste communie van mijn petekind.
Ik ben getrouwd en gescheiden met het idee van kinderen te hebben.
Elke man die ik daarna leerde kennen en die een relatie wilde, werd bekeken en gewogen in functie daarvan.
Het heeft niet mogen zijn...
Ik heb me altijd moeten sussen met het beetje dat ik mocht geven aan kinderen van iemand anders die me al dan niet werden toegestaan.
Ik heb op zoveel kindjes gepast : Sara was de eerste, het derde dochtertje van een schoolvriendin, die voor een weekje op vakantie kwam toen ze 6 maanden oud was. Ik zal nooit vergeten hoe ik in de stad rondliep met die kleine alsof het mijn eigen was... mijn hart brak toen ik haar na een weekje moest teruggeven! Maar ik hoopte toen nog op mijn eigen kleine meid of zoon, wiens namen al lang uitgekozen waren... Sarah-Louise en Nathanaël om mee te beginnen.
Ik had ook alle gerief dat nodig was voor een baby: een bedje, een buggie, een badje, alles stond klaar voor de dag dat ik er mijn eigen kindje ging mogen inleggen. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat alles heb weggedaan nadat mij duidelijk werd gemaakt dat er nooit een baby uit mijn schoot zou ontspruiten. Die ervaring was wellicht te pijnlijk om in mijn geheugen nog terug te vinden...
Maar kinderen waren er wel altijd in mijn leven, soms voor een namiddag, een avond, een weekeinde, een vakantie.
Al had ik nooit mijn eigen vlees en bloed, zonder kinderen had ik nooit overleefd!
Laurenzo, mijn eerste petekind en Sandro, zijn broertje kwamen gedurende verschillende jaren elk weekeinde en elke vakantie. Zij zijn gedurende jaren mijn beste ervaring geweest en ik ben Patricia nog altijd dankbaar dat ik haar heb mogen helpen en tegelijk mezelf en de kinderen heb mogen verwennen.
Door hen heb ik jaren van verdriet kunnen sublimeren in een pseudomoederschap dat me in staat stelde om verder redelijk normaal te kunnen functioneren in een wereld van ouders en kinderen rondom mij.
Zonder hen was ik wellicht al lang niet meer...
Matthieu en Frieder, ook twee jongens die veel dagen en weekeinds bij mij hebben doorgebracht en waarvan ik hoop dat zij ergens iets positiefs van mij hebben meegekregen in het leven.
Mijn grote trauma, Carolien en Jeroen, mijn tweede petekind, die ik 9 jaar heb liefgehad en opgevangen, telkens opnieuw wanneer hun ouders niet in staat waren om er zelf voor te zorgen... tot ze mij ruw werden ontzegd van de ene dag op de andere. Ik vergeet nooit hoe Jeroentje die voormiddag in zijn eerste communiemis fel naar zijn meter stond te zwaaien van zodra hij ons zag zitten tussen het volk. Ik heb hem niet eens kunnen zoenen om hem te feliciteren en het cadeau dat we samen hadden uitgezocht heb ik maanden later aan iemand anders weggegeven. Waarom was ik opeens niet meer welkom op het communiefeest? Ik weet het nog altijd niet want ik heb nooit enige uitleg gekregen.
Sommige littekens getuigen van zinloos verdriet...
Sophie-Anne en Mattias, de laatste in de Belgische rij die ik spijtig genoeg moest achterlaten wanneer we 2,5 jaar geleden naar Italië verhuisden. Ik was hun Ama aangezien ik geen mama of oma kon zijn... De plant die ik van Sophie-Anne ooit kreeg op moederdag staat nog altijd gekoesterd op mijn slaapkamer.
Zij zijn de enige reden geweest die me heeft doen twijfelen om indertijd die grote stap te nemen. Maar de constante pijn die het mij onmogelijk maakte om nog in het Belgische klimaat te overleven verplichtte mij om ook deze zo geliefde kinderen achter te laten.
Ersatzgevoel...
In mijn streven naar bevrediging van mijn moedergevoel, heb ik in het verleden verschillende financiële adopties gehad van kinderen in Bolivië, via Nino Feliz.
Het was mijn eigen kleine bijdrage aan een betere kinderwereld door kansarme kindjes te helpen om binnen hun eigen omgeving een betere levenskans te hebben en een mogelijkheid om een toekomst te kunnen opbouwen, uit de armoede weg.
Ik heb zo 3 kinderen gehad waarvan er toch zeker 2 een goeie toekomst hebben gekregen. Rosmery was een meisje dat zoveel jaren later zelf ook een kindje kreeg dat ik prompt ook geadopteerd heb. Een paar jaar geleden is de adoptie van haar dochtertje kunnen stoppen omdat de mama zelf intussen haar weg gemaakt heeft in het leven en geen hulp meer nodig had.
Via facebook heb ik nog een link met haar maar daar is ook alles mee gezegd.
Maar ik weet dat ik goed gedaan heb.
De derde adoptie werd op een bepaald moment onderbroken omdat de ouders van de jongen vertrokken zijn uit de parochie en niemand wist waar ze naartoe gegaan zijn. Van hem heb ik nooit meer iets gehoord en zijn naam is gewist van mijn geheugen. Wellicht is alle steun naar hem toe zo goed als voor niks geweest als hij daarna niet meer heeft kunnen verder studeren.
Ik denk nog regelmatig aan deze intussen jongeman en hoop dat hij toch een betere weg in het leven heeft kunnen vinden.
Sinds ons nieuwe leven in Italië zie ik enkel de twee kindjes van ons jonge buurkoppeltje. Bryan en Mattia zijn twee kleine spruitjes die mijn (groot)moedergevoel aanspreken. Maar ik beperk me tot vooral kijken en luisteren naar het jonge leven aan de andere kant van de omheining.
Want ik wil me niet meer hechten aan de kinderen van iemand anders aangezien dat je zo kwetsbaar maakt op de meest gevoelige plek van je ganse ziel.
En toen kwam Giorgio, broer van papa Jon, ook vanuit het verre Roemenië naar Italië in de hoop hier in de zomer wat werk te vinden. Want ginder leven ze in zo'n barslechte omstandigheden en is er bovendien geen betalend werk zodat hij, naast babysitter voor zijn twee neefjes, op een job en wat inkomen hoopte.
Vorige zomer en deze zomer opnieuw.
Aangezien wij wel een helpende hand konden gebruiken, kwam hij regelmatig over de draad om GG of mezelf te helpen met allerhande kleine zaken, goed genoeg voor wat zakgeld en om mekaar beter te leren kennen.
Giorgio heeft een hart van goud, houdt van dieren net als ik en straalt een zachtheid uit die mijn hart doet week worden. Zo'n zoon had ik kunnen hebben indien... zo'n zoon had ik gewild!
Waarom wordt zo'n kind geboren als zesde van zeven in een arm land, in een gezin dat leeft in een krot? Waarom mag zo'n kind enkel dromen van een toekomst waar in het beste geval een paar eigen schapen en een koe moeten instaan voor zijn toekomstig gezin? Welke toekomst is hem beschoren en daarna zijn kinderen?
Heeft hij dan geen geboorterecht op een gelukkig leven?
Waarom is hij niet uit mijn vrucht ontsproten?
Waarom... er is geen afdoende antwoord.
Dan is er mijn moederinstinct dat zich torenhoog opsmijt en manifesteert. Het idee wordt eerst al grappend gezegd maar al snel kan ik er niet meer omheen...
Ik wil dit kind helpen, ik wil deze jongen zien opgroeien tot een sterke jonge man die gelooft in het leven en in zijn toekomst. Een toekomst waar ik mee wil voor zorgen.
Als God mij geen eigen kinderen heeft willen geven dan is dat heel spijtig. Maar het zal mij niet tegenhouden om andere kinderen te helpen opgroeien en een betere kans in het leven te geven!
De kogel is door de kerk! Vrijdag komt hij opnieuw naar Italië, dit keer om bij ons te komen wonen.
We gaan samen werken aan zijn toekomst en dit keer zal ik het voorrecht hebben om mijn pleegzoon in mijn eigen huis te hebben in plaats van ergens in een ver land te weten opgroeien.
Hij wil zijn studies terug oppikken, in het Italiaans dit keer dus het zal niet gemakkelijk zijn, ook al omdat hij al 18 is en een aantal jaar moet ophalen.
Maar waar een wil is, is een weg!
We gaan samen uitvissen wat hij graag zou worden in het leven en ik zal alles doen om hem daarbij te helpen.
Het zal niet evident zijn, niet voor hem of niet voor ons: twee verschillende culturen die in een derde gaan samensmelten. Een nieuwe toekomst opbouwen voor ons samen op een moment dat men over gans Europa twijfelt aan enige hoop op verbetering.
Maar ik geloof erin dat dit een goeie beslissing is voor elk van ons op voorwaarde dat we mekaar de ruimte laten om zichzelf te zijn en tegelijk openstaan voor de complementariteit die we voorzeker hebben.
Ben ik gek? De categorie 'prettig gestoord' is alleszins aan mij besteed.
Maar ik ben blij met deze wending in mijn leven die nieuwe poorten opent en mij terug de mogelijkheid biedt om mijn (pleeg)moederschap vorm te geven!
Ik wil, ik kan!
Wie me kent weet dat ik altijd graag kinderen had gehad.
Op mijn 15e begonnen de problemen met infecties aan eierstokken en toestanden, een jarenlange historiek van steedsdurende gynaecologische problemen die uiteindelijk resulteerden in een definitieve onvruchtbaarheid na een onderbroken buitenbaarmoederlijke zwangerschap op mijn 30e.
Mijn kinderwens is er nooit minder om geworden, integendeel.
Heel veel van mijn trauma's en problemen zijn het gevolg van een sociaal dysfunctioneren tengevolge van mijn kinderloosheid. Zowel in mijn eigen relaties, binnen de familie alsook naar vrienden toe zijn kinderen een bepalende faktor geweest waardoor ik wel/niet nog met anderen kon omgaan.
Sommigen hebben mij hun kinderen toevertrouwd en mij geholpen in de mogelijkheid om mijn moedergevoel te kunnen uiten door hun kinderen te laten verwennen.
Anderen hebben mij hun kinderen ontzegd en mij daardoor doelbewust uitgesloten van familiale en andere feestelijkheden.
Nog anderen hebben mij tot in het diepste van mijn moederziel gekwetst door de relatie die ik met hun kinderen opgebouwd had af te pakken op de dag van de eerste communie van mijn petekind.
Ik ben getrouwd en gescheiden met het idee van kinderen te hebben.
Elke man die ik daarna leerde kennen en die een relatie wilde, werd bekeken en gewogen in functie daarvan.
Het heeft niet mogen zijn...
Ik heb me altijd moeten sussen met het beetje dat ik mocht geven aan kinderen van iemand anders die me al dan niet werden toegestaan.
Ik heb op zoveel kindjes gepast : Sara was de eerste, het derde dochtertje van een schoolvriendin, die voor een weekje op vakantie kwam toen ze 6 maanden oud was. Ik zal nooit vergeten hoe ik in de stad rondliep met die kleine alsof het mijn eigen was... mijn hart brak toen ik haar na een weekje moest teruggeven! Maar ik hoopte toen nog op mijn eigen kleine meid of zoon, wiens namen al lang uitgekozen waren... Sarah-Louise en Nathanaël om mee te beginnen.
Ik had ook alle gerief dat nodig was voor een baby: een bedje, een buggie, een badje, alles stond klaar voor de dag dat ik er mijn eigen kindje ging mogen inleggen. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat alles heb weggedaan nadat mij duidelijk werd gemaakt dat er nooit een baby uit mijn schoot zou ontspruiten. Die ervaring was wellicht te pijnlijk om in mijn geheugen nog terug te vinden...
Maar kinderen waren er wel altijd in mijn leven, soms voor een namiddag, een avond, een weekeinde, een vakantie.
Al had ik nooit mijn eigen vlees en bloed, zonder kinderen had ik nooit overleefd!
Laurenzo, mijn eerste petekind en Sandro, zijn broertje kwamen gedurende verschillende jaren elk weekeinde en elke vakantie. Zij zijn gedurende jaren mijn beste ervaring geweest en ik ben Patricia nog altijd dankbaar dat ik haar heb mogen helpen en tegelijk mezelf en de kinderen heb mogen verwennen.
Door hen heb ik jaren van verdriet kunnen sublimeren in een pseudomoederschap dat me in staat stelde om verder redelijk normaal te kunnen functioneren in een wereld van ouders en kinderen rondom mij.
Zonder hen was ik wellicht al lang niet meer...
Matthieu en Frieder, ook twee jongens die veel dagen en weekeinds bij mij hebben doorgebracht en waarvan ik hoop dat zij ergens iets positiefs van mij hebben meegekregen in het leven.
Mijn grote trauma, Carolien en Jeroen, mijn tweede petekind, die ik 9 jaar heb liefgehad en opgevangen, telkens opnieuw wanneer hun ouders niet in staat waren om er zelf voor te zorgen... tot ze mij ruw werden ontzegd van de ene dag op de andere. Ik vergeet nooit hoe Jeroentje die voormiddag in zijn eerste communiemis fel naar zijn meter stond te zwaaien van zodra hij ons zag zitten tussen het volk. Ik heb hem niet eens kunnen zoenen om hem te feliciteren en het cadeau dat we samen hadden uitgezocht heb ik maanden later aan iemand anders weggegeven. Waarom was ik opeens niet meer welkom op het communiefeest? Ik weet het nog altijd niet want ik heb nooit enige uitleg gekregen.
Sommige littekens getuigen van zinloos verdriet...
Sophie-Anne en Mattias, de laatste in de Belgische rij die ik spijtig genoeg moest achterlaten wanneer we 2,5 jaar geleden naar Italië verhuisden. Ik was hun Ama aangezien ik geen mama of oma kon zijn... De plant die ik van Sophie-Anne ooit kreeg op moederdag staat nog altijd gekoesterd op mijn slaapkamer.
Zij zijn de enige reden geweest die me heeft doen twijfelen om indertijd die grote stap te nemen. Maar de constante pijn die het mij onmogelijk maakte om nog in het Belgische klimaat te overleven verplichtte mij om ook deze zo geliefde kinderen achter te laten.
Ersatzgevoel...
In mijn streven naar bevrediging van mijn moedergevoel, heb ik in het verleden verschillende financiële adopties gehad van kinderen in Bolivië, via Nino Feliz.
Het was mijn eigen kleine bijdrage aan een betere kinderwereld door kansarme kindjes te helpen om binnen hun eigen omgeving een betere levenskans te hebben en een mogelijkheid om een toekomst te kunnen opbouwen, uit de armoede weg.
Ik heb zo 3 kinderen gehad waarvan er toch zeker 2 een goeie toekomst hebben gekregen. Rosmery was een meisje dat zoveel jaren later zelf ook een kindje kreeg dat ik prompt ook geadopteerd heb. Een paar jaar geleden is de adoptie van haar dochtertje kunnen stoppen omdat de mama zelf intussen haar weg gemaakt heeft in het leven en geen hulp meer nodig had.
Via facebook heb ik nog een link met haar maar daar is ook alles mee gezegd.
Maar ik weet dat ik goed gedaan heb.
De derde adoptie werd op een bepaald moment onderbroken omdat de ouders van de jongen vertrokken zijn uit de parochie en niemand wist waar ze naartoe gegaan zijn. Van hem heb ik nooit meer iets gehoord en zijn naam is gewist van mijn geheugen. Wellicht is alle steun naar hem toe zo goed als voor niks geweest als hij daarna niet meer heeft kunnen verder studeren.
Ik denk nog regelmatig aan deze intussen jongeman en hoop dat hij toch een betere weg in het leven heeft kunnen vinden.
Sinds ons nieuwe leven in Italië zie ik enkel de twee kindjes van ons jonge buurkoppeltje. Bryan en Mattia zijn twee kleine spruitjes die mijn (groot)moedergevoel aanspreken. Maar ik beperk me tot vooral kijken en luisteren naar het jonge leven aan de andere kant van de omheining.
Want ik wil me niet meer hechten aan de kinderen van iemand anders aangezien dat je zo kwetsbaar maakt op de meest gevoelige plek van je ganse ziel.
En toen kwam Giorgio, broer van papa Jon, ook vanuit het verre Roemenië naar Italië in de hoop hier in de zomer wat werk te vinden. Want ginder leven ze in zo'n barslechte omstandigheden en is er bovendien geen betalend werk zodat hij, naast babysitter voor zijn twee neefjes, op een job en wat inkomen hoopte.
Vorige zomer en deze zomer opnieuw.
Aangezien wij wel een helpende hand konden gebruiken, kwam hij regelmatig over de draad om GG of mezelf te helpen met allerhande kleine zaken, goed genoeg voor wat zakgeld en om mekaar beter te leren kennen.
Giorgio heeft een hart van goud, houdt van dieren net als ik en straalt een zachtheid uit die mijn hart doet week worden. Zo'n zoon had ik kunnen hebben indien... zo'n zoon had ik gewild!
Waarom wordt zo'n kind geboren als zesde van zeven in een arm land, in een gezin dat leeft in een krot? Waarom mag zo'n kind enkel dromen van een toekomst waar in het beste geval een paar eigen schapen en een koe moeten instaan voor zijn toekomstig gezin? Welke toekomst is hem beschoren en daarna zijn kinderen?
Heeft hij dan geen geboorterecht op een gelukkig leven?
Waarom is hij niet uit mijn vrucht ontsproten?
Waarom... er is geen afdoende antwoord.
Dan is er mijn moederinstinct dat zich torenhoog opsmijt en manifesteert. Het idee wordt eerst al grappend gezegd maar al snel kan ik er niet meer omheen...
Ik wil dit kind helpen, ik wil deze jongen zien opgroeien tot een sterke jonge man die gelooft in het leven en in zijn toekomst. Een toekomst waar ik mee wil voor zorgen.
Als God mij geen eigen kinderen heeft willen geven dan is dat heel spijtig. Maar het zal mij niet tegenhouden om andere kinderen te helpen opgroeien en een betere kans in het leven te geven!
De kogel is door de kerk! Vrijdag komt hij opnieuw naar Italië, dit keer om bij ons te komen wonen.
We gaan samen werken aan zijn toekomst en dit keer zal ik het voorrecht hebben om mijn pleegzoon in mijn eigen huis te hebben in plaats van ergens in een ver land te weten opgroeien.
Hij wil zijn studies terug oppikken, in het Italiaans dit keer dus het zal niet gemakkelijk zijn, ook al omdat hij al 18 is en een aantal jaar moet ophalen.
Maar waar een wil is, is een weg!
We gaan samen uitvissen wat hij graag zou worden in het leven en ik zal alles doen om hem daarbij te helpen.
Het zal niet evident zijn, niet voor hem of niet voor ons: twee verschillende culturen die in een derde gaan samensmelten. Een nieuwe toekomst opbouwen voor ons samen op een moment dat men over gans Europa twijfelt aan enige hoop op verbetering.
Maar ik geloof erin dat dit een goeie beslissing is voor elk van ons op voorwaarde dat we mekaar de ruimte laten om zichzelf te zijn en tegelijk openstaan voor de complementariteit die we voorzeker hebben.
Ben ik gek? De categorie 'prettig gestoord' is alleszins aan mij besteed.
Maar ik ben blij met deze wending in mijn leven die nieuwe poorten opent en mij terug de mogelijkheid biedt om mijn (pleeg)moederschap vorm te geven!
Ik wil, ik kan!
09-11-2012
Mooi weer en toch...
Het is heerlijk zonnetje al vanochtend, wat wolkensluiers aan de hemel maar het belooft een redelijk warme herfstdag te worden.
Waarom voel ik me dan alsof ik vannacht door een vrachtwagen ben aangereden?
Gisteravond toen ik de faktuur van de chauffagist nakeek kwam er zo'n zware spanning vanuit mijn lage rug over gans mijn torso en ongeveer mijn ganse lijf ging in kramp staan.
OK, hij heeft 440 euro teveel aangerekend voor zover ik kan zien, maar dat is toch geen reden om zoveel stress te geven dat ik mij weer maar eens tot pijnstillers moet wenden!
Vannacht ben ik weer verschillende keren wakker geworden van de pijn en nu voel ik mij uiteraard weer een zombie...
Maar ik ben niet alleen vandaag.
Marco, onze hoofdwerkman, kwam alleen opdagen omdat Marius zich niet goed voelde. Hij zelf kloeg ook van overal pijn, waarop ik hem zei dat hij dan toch beter thuis gebleven was!
Dus er zal wel iets in de lucht hangen zeker...
Waarom voel ik me dan alsof ik vannacht door een vrachtwagen ben aangereden?
Gisteravond toen ik de faktuur van de chauffagist nakeek kwam er zo'n zware spanning vanuit mijn lage rug over gans mijn torso en ongeveer mijn ganse lijf ging in kramp staan.
OK, hij heeft 440 euro teveel aangerekend voor zover ik kan zien, maar dat is toch geen reden om zoveel stress te geven dat ik mij weer maar eens tot pijnstillers moet wenden!
Vannacht ben ik weer verschillende keren wakker geworden van de pijn en nu voel ik mij uiteraard weer een zombie...
Maar ik ben niet alleen vandaag.
Marco, onze hoofdwerkman, kwam alleen opdagen omdat Marius zich niet goed voelde. Hij zelf kloeg ook van overal pijn, waarop ik hem zei dat hij dan toch beter thuis gebleven was!
Dus er zal wel iets in de lucht hangen zeker...
06-11-2012
Receptjes...
Aangezien ik op een facebook groep 'Kookjuffertje' af en toe iets lekkers post, dacht ik dat ik het meteen ook hier kan plaatsen.
Al was het maar om Johnny mee te laten genieten, want die wil niet op FB... ;-)
Receptje van vandaag was weer inspiratie van het moment... Ik had niet veel zin in koken maar stilaan kreeg ik meer en meer goesting en uiteindelijk is het een heel origineel eenpansgerecht geworden.
- kippeblokjes opgebakken met de nodige peper erop gemalen
- potje Amatriciana saus erbij
Toen dacht ik, dat is het... moet goed genoeg zijn.
Maar dan begon het te kriebelen:
- gember, curcuma en Worcestersaus erbij
- een heel deel kappertjes toegevoegd
- selderijstengel in blokjes erbij
Alles goed laten stoven en op het einde nog een overschotje broccoli toegevoegd en gnocchi di patate erop gelegd om mee te warmen.
GG vond dat het 'lekker' rook wanneer hij binnenkwam en het smaakte zoals het rook...
Het ging een beetje in de richting van wat hij gisteren kreeg, vond hij. Alhoewel dat iets totaals anders was!
Gisteren vroeg hij of hij Thais kon krijgen.
Dus kreeg GG Thais!
Soepje: Thaise kippesoep met Galangal
Omdat ik geen korianderblaadjes heb, is ze versierd met wat bieslook...
Was heel lekker!
Al was het maar om Johnny mee te laten genieten, want die wil niet op FB... ;-)
Receptje van vandaag was weer inspiratie van het moment... Ik had niet veel zin in koken maar stilaan kreeg ik meer en meer goesting en uiteindelijk is het een heel origineel eenpansgerecht geworden.
- kippeblokjes opgebakken met de nodige peper erop gemalen
- potje Amatriciana saus erbij
Toen dacht ik, dat is het... moet goed genoeg zijn.
Maar dan begon het te kriebelen:
- gember, curcuma en Worcestersaus erbij
- een heel deel kappertjes toegevoegd
- selderijstengel in blokjes erbij
Alles goed laten stoven en op het einde nog een overschotje broccoli toegevoegd en gnocchi di patate erop gelegd om mee te warmen.
GG vond dat het 'lekker' rook wanneer hij binnenkwam en het smaakte zoals het rook...
Het ging een beetje in de richting van wat hij gisteren kreeg, vond hij. Alhoewel dat iets totaals anders was!
Gisteren vroeg hij of hij Thais kon krijgen.
Dus kreeg GG Thais!
Soepje: Thaise kippesoep met Galangal
Omdat ik geen korianderblaadjes heb, is ze versierd met wat bieslook...
Was heel lekker!
Hoe ik ze gemaakt heb?
kippebouillon, 400cl kokosmelk, citroensap, gember, peper, gemalen koriander, citroengras en galanga samen opkoken. Wat champignons en kippefilet in blokjes erbij doen.
Ik moest eigenlijk het sap van 2 citroenen hebben maar ik had er maar 1 over, dus heb ik er wat citroenaroma bijgedaan (zoals je in cakes gebruikt) en dat gaf een heerlijke toets!
Oh ja, ik had nog een overschotje rijst in de frigo en die heb ik er ook bijgedaan!
Intussen is alle soep al op...
en als hoofdgerecht:
Garnalen met exotisch fruit op een bedje van pasta
zoet-pikant
Zo dus:
De garnalen laten stoven, mogen behoorlijk wat vocht hebben.
Het fruit kwam in blik, dus de lichte siroop bij de garnalen voegen.
Gember, citroengras, pikante paprika.
De saus mag goed pikant zijn, dus regelmatig proeven.
Heb er wat mangopoeder bij gedaan zodat het wat chutney-achtig wordt.
Opgedikt met arrow root.
Dat was dus ook allemaal direct op...
Oh ja, sommige van mijn kruiden bestel ik bij www.gekruid.be!
Maar dan moeten die wel bij mamy aankomen om daarna naar hier te geraken...
kippebouillon, 400cl kokosmelk, citroensap, gember, peper, gemalen koriander, citroengras en galanga samen opkoken. Wat champignons en kippefilet in blokjes erbij doen.
Ik moest eigenlijk het sap van 2 citroenen hebben maar ik had er maar 1 over, dus heb ik er wat citroenaroma bijgedaan (zoals je in cakes gebruikt) en dat gaf een heerlijke toets!
Oh ja, ik had nog een overschotje rijst in de frigo en die heb ik er ook bijgedaan!
Intussen is alle soep al op...
en als hoofdgerecht:
Garnalen met exotisch fruit op een bedje van pasta
zoet-pikant
Zo dus:
De garnalen laten stoven, mogen behoorlijk wat vocht hebben.
Het fruit kwam in blik, dus de lichte siroop bij de garnalen voegen.
Gember, citroengras, pikante paprika.
De saus mag goed pikant zijn, dus regelmatig proeven.
Heb er wat mangopoeder bij gedaan zodat het wat chutney-achtig wordt.
Opgedikt met arrow root.
Dat was dus ook allemaal direct op...
Oh ja, sommige van mijn kruiden bestel ik bij www.gekruid.be!
Maar dan moeten die wel bij mamy aankomen om daarna naar hier te geraken...
04-11-2012
Festa del Tartufo : Rosetti met truffels!
Truffels...
Vroeger kende ik maar één soort: heerlijke chocoladetruffels waarvan de beste altijd die van eigen (of mamy's) hand waren...
Maar wanneer je in de Appenijnen woont leer je al snel dat er ook nog andere truffels bestaan: deze die in de grond groeien en waar de cingiali, de everzwijnen dus, dol op zijn! Waar speciaal afgerichte honden naar op zoek gaan en die soms een klein fortuin waard zijn.
Vooral de witte truffels zijn behoorlijk duur, de kleinere zwarte zijn eventueel nog te betalen...
Maar wie zichzelf eens met deze specialiteit wil laten verwennen moet in november naar Flemish Italy komen!
Vorige week was ongeveer de volledige week een truffelweek in het Modenese en vandaag én volgende zondag is het Festa del Tartufo in ons eigenste Cavola Forum.
Inmiddels zijn ook GG en ikzelf dol op truffels en dus waren we vanmiddag van de partij aan de feestdis van onze Pro Loco.
Risotto met truffels en Rosetti met truffels... ze waren weer allebei de moeite waard! Vooral de laatste waren weer zò lekker, ik zou me er ziek kunnen aan eten (indien ze meer dan twee keer zouden bedienen)...
Nu zijn de Rosetti van onze Loris Ceccati, hoofdkok en President van de Pro Loco van Toano, altijd de lekkerste die ik tot nu toe gegeten heb, het blijft me telkens opnieuw verbazen hoe lekker ik deze soort pasta vind! En dat speciale extra truffelparfum maakt ze nog heerlijker!
Vroeger kende ik maar één soort: heerlijke chocoladetruffels waarvan de beste altijd die van eigen (of mamy's) hand waren...
Maar wanneer je in de Appenijnen woont leer je al snel dat er ook nog andere truffels bestaan: deze die in de grond groeien en waar de cingiali, de everzwijnen dus, dol op zijn! Waar speciaal afgerichte honden naar op zoek gaan en die soms een klein fortuin waard zijn.
Vooral de witte truffels zijn behoorlijk duur, de kleinere zwarte zijn eventueel nog te betalen...
Maar wie zichzelf eens met deze specialiteit wil laten verwennen moet in november naar Flemish Italy komen!
Vorige week was ongeveer de volledige week een truffelweek in het Modenese en vandaag én volgende zondag is het Festa del Tartufo in ons eigenste Cavola Forum.
Inmiddels zijn ook GG en ikzelf dol op truffels en dus waren we vanmiddag van de partij aan de feestdis van onze Pro Loco.
Risotto met truffels en Rosetti met truffels... ze waren weer allebei de moeite waard! Vooral de laatste waren weer zò lekker, ik zou me er ziek kunnen aan eten (indien ze meer dan twee keer zouden bedienen)...
Nu zijn de Rosetti van onze Loris Ceccati, hoofdkok en President van de Pro Loco van Toano, altijd de lekkerste die ik tot nu toe gegeten heb, het blijft me telkens opnieuw verbazen hoe lekker ik deze soort pasta vind! En dat speciale extra truffelparfum maakt ze nog heerlijker!
01-11-2012
Warmte, ik wil warmte!
Het weer kondigde het al vroeger aan, de donkerste maanden zijn begonnen...
Gisteren was het een echt allerheiligenweer : mist, tussen de 3° - 5°C, regen...
Een ideaal moment om de nieuwe verwarmingsketel te testen!
Niet zo leuk natuurlijk als dan blijkt dat er ergens een kraan niet goed werkt zodat het warme water van de houtbrander niet tot in de boiler geraakt... op een moment dat de zonnepanelen al een dag of 3 geen zon gezien hebben en er dus van die kant ook geen warmte kan binnengestuurd worden.
Het leek ons al zo raar. We staken regelmatig hout bij in de ketel maar die gaf dan 'sovratemperatura' aan... oververwarming dus.
Maar de radiatoren bleven slechts flauwlauw tot koud en ik verging van de kou en het vocht dat tot in mijn binnenste botten doordrong.
Eerst beweerde de chauffagist dat het was omdat de elektrieker inmiddels de afstandsbediening geplaatst had en deze nog niet gecodeerd was.
Maar dat kon die overtemperatuur niet verklaren!
Uiteindelijk hebben ze dus de oorzaak gevonden: een geblokkeerde kraan die de doorgang van de ketel van/naar de boiler tegenhield.
Eens die gedeblokkeerd was, zijn de radiatoren terug goed warm geworden... en is mijn pijn terug draaglijker!
Gisteravond dan pannekoeken gebakken en met zelfgemaakte chocolademelk ons een lekker verwend!
Vanochtend waren de radiatoren terug lekker warm en de zon scheen ook terug!
Het ergste is dus wellicht weer eens achter de rug!
(al zal ik seffens toch nog maar eens gaan checken of er geen hout moet bijgegooid worden...)
Gisteren was het een echt allerheiligenweer : mist, tussen de 3° - 5°C, regen...
Een ideaal moment om de nieuwe verwarmingsketel te testen!
Niet zo leuk natuurlijk als dan blijkt dat er ergens een kraan niet goed werkt zodat het warme water van de houtbrander niet tot in de boiler geraakt... op een moment dat de zonnepanelen al een dag of 3 geen zon gezien hebben en er dus van die kant ook geen warmte kan binnengestuurd worden.
Het leek ons al zo raar. We staken regelmatig hout bij in de ketel maar die gaf dan 'sovratemperatura' aan... oververwarming dus.
Maar de radiatoren bleven slechts flauwlauw tot koud en ik verging van de kou en het vocht dat tot in mijn binnenste botten doordrong.
Eerst beweerde de chauffagist dat het was omdat de elektrieker inmiddels de afstandsbediening geplaatst had en deze nog niet gecodeerd was.
Maar dat kon die overtemperatuur niet verklaren!
Uiteindelijk hebben ze dus de oorzaak gevonden: een geblokkeerde kraan die de doorgang van de ketel van/naar de boiler tegenhield.
Eens die gedeblokkeerd was, zijn de radiatoren terug goed warm geworden... en is mijn pijn terug draaglijker!
Gisteravond dan pannekoeken gebakken en met zelfgemaakte chocolademelk ons een lekker verwend!
Vanochtend waren de radiatoren terug lekker warm en de zon scheen ook terug!
Het ergste is dus wellicht weer eens achter de rug!
(al zal ik seffens toch nog maar eens gaan checken of er geen hout moet bijgegooid worden...)
25-10-2012
Rationeel-emotieve verwerking, een nieuw dessertje wordt geboren: Tiramisul Montecroce!
Met dank aan Nancy.
Een paardenvriendin stuurde me een artikel over een studie die gedaan werd bij fibromyalgiepatiënten die een tijdlang telefonisch cognitieve gedragstherapie kregen.
Spreek es normaal, zou Tante Silvia dan zeggen...
Effe vertaald dus: deze mensen kregen telefonische begeleiding waarbij ervaringen onder de loep werden genomen zodat ze hun reactie ten opzichte van wat hun overkomt, leren veranderen door alles met een andere bril te bekijken.
Er wordt gekeken naar A... B... C... waarbij
A staat voor aanleiding, de oorzaak, hetgeen gebeurd is in jouw leefwereld
B staat voor de bril hoe we daar naartoe kijken, dus wat jouw overtuiging is bij dergelijke aanleiding en
C staat over consequentie, overtuiging zeg maar, dus hoe je hierop reageert.
Dus ga je de aanleiding bekijken, je gaat jouw bril oppoetsen hoe je daar naartoe kijkt zodat jouw reactie ertegenover kan veranderd worden.
En toen ging ik voor mezelf analyseren...
Wel :
A is dit keer een geroddel dat ons weer maar eens overkomt, dit keer vanuit een hoek van andere fibrootjes en geloof me, er is héél smerig spel gespeeld ...
B is mijn bril hiertegenover. hoe komt dit bij mij aan...
Wel : ik was er kapot van, voelde me weer helemaal alleen in deze wereld vol slechte mensen, was superboos.
C is hoe ik hierop reageer...
Mijn eerste reflexreactie was dat ik weer depressief werd, heel triest. Zoiets verdien ik niet, er is van mijn kant geen enkele aanleiding om zulk gedrag te krijgen. En ja, zelfmoordneigingen blijven bij mij op dergelijke momenten naar boven komen...
Maar dit keer heb ik mijn boosheid afgereageerd, en hoe!
Met een kracht die enkel een diepe boosheid kan genereren heb ik een sleuf gegraven die nodig was om afwatering te verbeteren aan de stal... Ik heb de schop de grond ingeslagen, grond afgegraven en hogerop gegooid met alle boosheid die ik in mij had! Ik kan je verzekeren dat hetgeen ik onder mijn schop zag liggen, dat was geen aarde... al een geluk dat ik niet aan voodoo doe of er zouden nu een paar mensen serieuse koppijn hebben, als hun kop tenminste nog op hun lijf zou staan!
De werkmannen dachten voor dit werk een kraan te huren maar dit zou veel te duur geweest zijn omdat het niet zo'n lange sleuf moest zijn... wel, dankzij 'AAA roddeltante LvP' is dit nu dus niet meer nodig geweest! Dankjewel stomme trut!
Maar daarmee was het nog niet genoeg.
De volgende dag merkte ik hoeveel mensen deze roddels moeten toegekregen hebben en die niet meer reageerden naar mij toe. Hierdoor kwam de boosheid nog erger op : zowel naar LvP als naar al diegenen die liever roddels geloven dan hun eigen mening te durven vormen... FU all!
Ik wilde mijn boosheid weer fysiek verwerken door aan een overkapping voor de paarden te gaan werken maar dat lukte me niet meer natuurlijk. Mijn fysiek is maar zo sterk als die is, zelfs al wordt die door boosheid versterkt...
Ben dan ons bosje ingestrompeld en daar heb ik gebruld, geroepen, verwenst, gevloekt, getierd en gehuild...
Dit keer wilde ik mijn gevoelens niet meer binnenhouden omdat mijn lijf dergelijke stress niet meer aankan. Ik heb genoeg afgezien om dit er niet meer bij te nemen!
Toen ik terug thuis binnenkwam wilde ik me gewoon bedrinken om alles te vergeten, maar ik ben op mijn bed gaan liggen huilen.
Na een tijdlang snikken kon ik niet meer door mijn neus ademen van miserie.
Mijn GG is toen bij mij komen zitten en we hebben een hele tijd gepraat.
Daarop ben ik, dankzij dat artikel van Nancy, aan de rationeel-emotieve verwerking begonnen, te zeggen: ik ben de zaken gaan anders bekijken en wil hier ook anders gaan op reageren: ik wil geen slachtoffer worden van de negativiteit van iemand anders!
Voor mij is het duidelijk: al die jaloerse roddels komen van mensen die ons het beetje plezier niet gunnen dat wij hier in Italië wel hebben en zij in België niet... Alhoewel wij niet liever zouden hebben dan net dàt plezier met hen te delen.
Zij zien enkel hetgeen wij wél en zij niet hebben. Zij zien nìet al het andere dat wij niet/(meer) hebben en willen dus enkel ons plezier, ons geluk, afpakken. Alsof hen dat enige vorm van meer geluk zou geven... sukkelaars!
Wel dan, als zij dan toch graag negatief doen en roddelen, dan gaat vanaf nu mijn C, mijn reactie, een zijn van :
'awel hé, ik zit hier toch ferm lekker in de Italiaanse zon en jullie kunnen me wat! Jullie kunnen me de zon niet afnemen (gelukkig) en vergeet het dat je die bij mij gaat mogen komen delen... Ik deel die wel met alle anderen die positief zijn en dus hebben jullie mooi verloren in dit vuile spelletje!'
Om dit gevoel kracht bij te zetten voelde ik dat ik nood had aan een 'tira mi su', een 'trek me er bovenop' dus.
En daaruit kwam het volgende receptje :
Tiramisul Montecroce : Trek me bovenop (onze) Montecroce!
nodig:
4-5 petit beurre koekjes
een bodempje Nesquick in wat geitemelk
250 gr mascarpone
een spritsje vers citroensap
20 gr gevanilliseerde bloemsuiker
een 7-tal cc mandarijnlikeur
3 soeplepels geraspte kokos
2-3 soeplepels chocoladedrupjes
De koekjes verkruimelen en de opgeloste nesquick erover gieten.
Even laten trekken.
Intussen meng je de mascarpone met het citroensap, de bloemsuiker, de mandarijnlikeur en je roert het glad. Dan de kokos en de chocoladedrupjes toevoegen.
Uiteraard moet je af en toe als goeie kok proeven om te zien of een en ander in balans is...
Dan giet je het mengsel over de koekjes en je zet het geheel een aantal uren in de koelkast of een uurtje in de diepvries.
En nu ga ik dus heel rationeel-emotief ons dessertje uithalen en ons helemaal bovenop onze Montecroce helpen! ;-)
Laat de roddelaars maar roddelen, wij zullen hier wel verder leren genieten van het leven!
Al wie positief door het leven wil gaan, mag daar mee deel van uitmaken, alle anderen mogen ferm in België blijven!
Een paardenvriendin stuurde me een artikel over een studie die gedaan werd bij fibromyalgiepatiënten die een tijdlang telefonisch cognitieve gedragstherapie kregen.
Spreek es normaal, zou Tante Silvia dan zeggen...
Effe vertaald dus: deze mensen kregen telefonische begeleiding waarbij ervaringen onder de loep werden genomen zodat ze hun reactie ten opzichte van wat hun overkomt, leren veranderen door alles met een andere bril te bekijken.
Er wordt gekeken naar A... B... C... waarbij
A staat voor aanleiding, de oorzaak, hetgeen gebeurd is in jouw leefwereld
B staat voor de bril hoe we daar naartoe kijken, dus wat jouw overtuiging is bij dergelijke aanleiding en
C staat over consequentie, overtuiging zeg maar, dus hoe je hierop reageert.
Dus ga je de aanleiding bekijken, je gaat jouw bril oppoetsen hoe je daar naartoe kijkt zodat jouw reactie ertegenover kan veranderd worden.
En toen ging ik voor mezelf analyseren...
Wel :
A is dit keer een geroddel dat ons weer maar eens overkomt, dit keer vanuit een hoek van andere fibrootjes en geloof me, er is héél smerig spel gespeeld ...
B is mijn bril hiertegenover. hoe komt dit bij mij aan...
Wel : ik was er kapot van, voelde me weer helemaal alleen in deze wereld vol slechte mensen, was superboos.
C is hoe ik hierop reageer...
Mijn eerste reflexreactie was dat ik weer depressief werd, heel triest. Zoiets verdien ik niet, er is van mijn kant geen enkele aanleiding om zulk gedrag te krijgen. En ja, zelfmoordneigingen blijven bij mij op dergelijke momenten naar boven komen...
Maar dit keer heb ik mijn boosheid afgereageerd, en hoe!
Met een kracht die enkel een diepe boosheid kan genereren heb ik een sleuf gegraven die nodig was om afwatering te verbeteren aan de stal... Ik heb de schop de grond ingeslagen, grond afgegraven en hogerop gegooid met alle boosheid die ik in mij had! Ik kan je verzekeren dat hetgeen ik onder mijn schop zag liggen, dat was geen aarde... al een geluk dat ik niet aan voodoo doe of er zouden nu een paar mensen serieuse koppijn hebben, als hun kop tenminste nog op hun lijf zou staan!
De werkmannen dachten voor dit werk een kraan te huren maar dit zou veel te duur geweest zijn omdat het niet zo'n lange sleuf moest zijn... wel, dankzij 'AAA roddeltante LvP' is dit nu dus niet meer nodig geweest! Dankjewel stomme trut!
Maar daarmee was het nog niet genoeg.
De volgende dag merkte ik hoeveel mensen deze roddels moeten toegekregen hebben en die niet meer reageerden naar mij toe. Hierdoor kwam de boosheid nog erger op : zowel naar LvP als naar al diegenen die liever roddels geloven dan hun eigen mening te durven vormen... FU all!
Ik wilde mijn boosheid weer fysiek verwerken door aan een overkapping voor de paarden te gaan werken maar dat lukte me niet meer natuurlijk. Mijn fysiek is maar zo sterk als die is, zelfs al wordt die door boosheid versterkt...
Ben dan ons bosje ingestrompeld en daar heb ik gebruld, geroepen, verwenst, gevloekt, getierd en gehuild...
Dit keer wilde ik mijn gevoelens niet meer binnenhouden omdat mijn lijf dergelijke stress niet meer aankan. Ik heb genoeg afgezien om dit er niet meer bij te nemen!
Toen ik terug thuis binnenkwam wilde ik me gewoon bedrinken om alles te vergeten, maar ik ben op mijn bed gaan liggen huilen.
Na een tijdlang snikken kon ik niet meer door mijn neus ademen van miserie.
Mijn GG is toen bij mij komen zitten en we hebben een hele tijd gepraat.
Daarop ben ik, dankzij dat artikel van Nancy, aan de rationeel-emotieve verwerking begonnen, te zeggen: ik ben de zaken gaan anders bekijken en wil hier ook anders gaan op reageren: ik wil geen slachtoffer worden van de negativiteit van iemand anders!
Voor mij is het duidelijk: al die jaloerse roddels komen van mensen die ons het beetje plezier niet gunnen dat wij hier in Italië wel hebben en zij in België niet... Alhoewel wij niet liever zouden hebben dan net dàt plezier met hen te delen.
Zij zien enkel hetgeen wij wél en zij niet hebben. Zij zien nìet al het andere dat wij niet/(meer) hebben en willen dus enkel ons plezier, ons geluk, afpakken. Alsof hen dat enige vorm van meer geluk zou geven... sukkelaars!
Wel dan, als zij dan toch graag negatief doen en roddelen, dan gaat vanaf nu mijn C, mijn reactie, een zijn van :
'awel hé, ik zit hier toch ferm lekker in de Italiaanse zon en jullie kunnen me wat! Jullie kunnen me de zon niet afnemen (gelukkig) en vergeet het dat je die bij mij gaat mogen komen delen... Ik deel die wel met alle anderen die positief zijn en dus hebben jullie mooi verloren in dit vuile spelletje!'
Om dit gevoel kracht bij te zetten voelde ik dat ik nood had aan een 'tira mi su', een 'trek me er bovenop' dus.
En daaruit kwam het volgende receptje :
Tiramisul Montecroce : Trek me bovenop (onze) Montecroce!
nodig:
4-5 petit beurre koekjes
een bodempje Nesquick in wat geitemelk
250 gr mascarpone
een spritsje vers citroensap
20 gr gevanilliseerde bloemsuiker
een 7-tal cc mandarijnlikeur
3 soeplepels geraspte kokos
2-3 soeplepels chocoladedrupjes
De koekjes verkruimelen en de opgeloste nesquick erover gieten.
Even laten trekken.
Intussen meng je de mascarpone met het citroensap, de bloemsuiker, de mandarijnlikeur en je roert het glad. Dan de kokos en de chocoladedrupjes toevoegen.
Uiteraard moet je af en toe als goeie kok proeven om te zien of een en ander in balans is...
Dan giet je het mengsel over de koekjes en je zet het geheel een aantal uren in de koelkast of een uurtje in de diepvries.
En nu ga ik dus heel rationeel-emotief ons dessertje uithalen en ons helemaal bovenop onze Montecroce helpen! ;-)
Laat de roddelaars maar roddelen, wij zullen hier wel verder leren genieten van het leven!
Al wie positief door het leven wil gaan, mag daar mee deel van uitmaken, alle anderen mogen ferm in België blijven!
23-10-2012
Boosheid loslaten...
Bijna middag, de zon schijnt al een tijdje op Montecroce maar heeft het toch moeilijk om de mistslierten in de verte te doen oplossen.
Voor mij is het weer kalmaan vandaag... door me gisteren zo boos te maken op de roddelaars heeft mijn lichaam weer gereageerd door in kramp te slaan en de meeste bewegingen doen weer pijn.
Zo reageert fibro op emoties: je zal het dubbel zo goed voelen achteraf!
Ik ben vandaag dan ook weer super prikkelbaar en er moet me niet teveel gezegd of gevraagd worden of het zit er bovenhands op. Ik haat dit gevoel want hierdoor zijn het de mensen en beestjes in mijn directe omgeving, net diegenen die het goed met me menen, die moeten afzien door de negativiteit van anderen!
Mijn aaibaarheidsfactor is op dit ogenblik gelijk aan die van een wild opgejaagd stekelvarken...
Zo wil ik niet zijn!
Ik wens enkel dat de negativiteit die men weer eens in onze richting heeft gestuurd én die men ooit nog in de toekomst naar ons wil sturen, gewoon afketst op een kokon van Liefde die ik plaats rond al wie ik liefheb zodat het negatieve als een boemerang terugkeert om diens eigen bron te vernietigen.
Dat al mijn Helpers, Engelen en het ganse Universum er mee voor zorgen dat enkel het positieve overblijft...
Ik wil, ik kan...
Voor mij is het weer kalmaan vandaag... door me gisteren zo boos te maken op de roddelaars heeft mijn lichaam weer gereageerd door in kramp te slaan en de meeste bewegingen doen weer pijn.
Zo reageert fibro op emoties: je zal het dubbel zo goed voelen achteraf!
Ik ben vandaag dan ook weer super prikkelbaar en er moet me niet teveel gezegd of gevraagd worden of het zit er bovenhands op. Ik haat dit gevoel want hierdoor zijn het de mensen en beestjes in mijn directe omgeving, net diegenen die het goed met me menen, die moeten afzien door de negativiteit van anderen!
Mijn aaibaarheidsfactor is op dit ogenblik gelijk aan die van een wild opgejaagd stekelvarken...
Zo wil ik niet zijn!
Ik wens enkel dat de negativiteit die men weer eens in onze richting heeft gestuurd én die men ooit nog in de toekomst naar ons wil sturen, gewoon afketst op een kokon van Liefde die ik plaats rond al wie ik liefheb zodat het negatieve als een boemerang terugkeert om diens eigen bron te vernietigen.
Dat al mijn Helpers, Engelen en het ganse Universum er mee voor zorgen dat enkel het positieve overblijft...
Ik wil, ik kan...
22-10-2012
Roddelen = Pesten in kwadraat !
Er is de laatste tijd veel te doen rond pesterijen. Terecht!
Onlangs was er het zoveelste geval van een Canadees meisje dat na zoveel jaar gepest te zijn, haar verhaal in een filmpje meegaf op briefjes en een week later zelfmoord pleegde.
Ze was 15 jaar...
Maar ze is niet de enige.
Ik las net dat Adele op Tweeter gepest wordt net na de geboorte van haar zoontje, waarbij er notabene doodsbedreigingen geuit worden naar haar en het kind!
Wie kan er nu zo ziek zijn om zoiets te doen?!
Een spirituele fb vriendin heeft het heel moeilijk omdat, nadat zij zelf jaren gepest geweest is, nu haar zoon door roddels zoveel pesterijen over zich krijgt dat ze bang is dat hij het niet meer aankan!
Kan dat allemaal zomaar? In wat voor een wereld leven wij?
Dan denk je soms: ver van mijn bed... of toch niet?
Tot je merkt dat er weer maar eens iemand met de zoveelste roddel over jou je vriendenkring afschuimt... met de bedoeling om je reputatie zo naar de knoppen te helpen en te proberen om je op elk gebied het gras onder de voeten weg te maaien! Waarom? Is het leven op zich nog niet moeilijk genoeg misschien?
Mensen, WAAROM KUNNEN JULLIE NIKS MEER VAN MEKAAR VERDRAGEN? WAAROM ALTIJD JALOEZIE? WAAROM ALTIJD KWAADSPREKERIJ? STOP DAAR NU TOCH EINDELIJK EENS MEE!
RODDELEN IS PESTEN IN KWADRAAT!
Want degene waarover je roddelt moet het al via-via te weten komen en kan zich NOOIT verdedigen!
Wees dan tenminste niet laf en gooi het in het gezicht! Maar dat kan je niet doen, want je roddels hebben geen grond en dan ga je moeten toegeven dat je met leugens iemand anders' leven probeert te vernietigen!
Veel beter: stop met al dat achterbaks gedoe en hou je bezig met jezelf, daar is werk genoeg aan!
What the fuck! Kloothommels allemaal!
(sorry voor dit taaltje, maar soms word ik echt boos!)
Sta er vooral niet stom van als ik nog zo weinig mogelijk met mensen wil omgaan! Er zijn er teveel die bewezen hebben dat ze enkel goed genoeg zijn om miserie te brengen : l'enfer c'est les autres!
Onlangs was er het zoveelste geval van een Canadees meisje dat na zoveel jaar gepest te zijn, haar verhaal in een filmpje meegaf op briefjes en een week later zelfmoord pleegde.
Ze was 15 jaar...
Maar ze is niet de enige.
Ik las net dat Adele op Tweeter gepest wordt net na de geboorte van haar zoontje, waarbij er notabene doodsbedreigingen geuit worden naar haar en het kind!
Wie kan er nu zo ziek zijn om zoiets te doen?!
Een spirituele fb vriendin heeft het heel moeilijk omdat, nadat zij zelf jaren gepest geweest is, nu haar zoon door roddels zoveel pesterijen over zich krijgt dat ze bang is dat hij het niet meer aankan!
Kan dat allemaal zomaar? In wat voor een wereld leven wij?
Dan denk je soms: ver van mijn bed... of toch niet?
Tot je merkt dat er weer maar eens iemand met de zoveelste roddel over jou je vriendenkring afschuimt... met de bedoeling om je reputatie zo naar de knoppen te helpen en te proberen om je op elk gebied het gras onder de voeten weg te maaien! Waarom? Is het leven op zich nog niet moeilijk genoeg misschien?
Mensen, WAAROM KUNNEN JULLIE NIKS MEER VAN MEKAAR VERDRAGEN? WAAROM ALTIJD JALOEZIE? WAAROM ALTIJD KWAADSPREKERIJ? STOP DAAR NU TOCH EINDELIJK EENS MEE!
RODDELEN IS PESTEN IN KWADRAAT!
Want degene waarover je roddelt moet het al via-via te weten komen en kan zich NOOIT verdedigen!
Wees dan tenminste niet laf en gooi het in het gezicht! Maar dat kan je niet doen, want je roddels hebben geen grond en dan ga je moeten toegeven dat je met leugens iemand anders' leven probeert te vernietigen!
Veel beter: stop met al dat achterbaks gedoe en hou je bezig met jezelf, daar is werk genoeg aan!
What the fuck! Kloothommels allemaal!
(sorry voor dit taaltje, maar soms word ik echt boos!)
Sta er vooral niet stom van als ik nog zo weinig mogelijk met mensen wil omgaan! Er zijn er teveel die bewezen hebben dat ze enkel goed genoeg zijn om miserie te brengen : l'enfer c'est les autres!
21-10-2012
vijfde verjaardag... maar geen feest
Vijf jaar geleden maar geen reden om te vieren...
20-21 oktober 2007 was de expatbeurs waar ik al maanden naartoe aan het werken was... ik heb ze niet gehaald!
De dag ervoor tijdens een medische controle bij de bedrijfsarts in mekaar gestuikt en naar huis gestuurd met de mededeling : 'Dit zou weleens voor lange tijd kunnen zijn'...
Het is voor altijd geworden!
Zou er nog iemand van de ex-collega's ooit aan mij denken?
Wellicht niet, ik kreeg indertijd al weinig reactie toen ik pas ziek geworden was.
Vijf jaar... zoveel is veranderd in mijn leven door de uitbraak van mijn ziekte!
Niks is nog gebleven...
De cliché : 'je gezondheid is het belangrijkste' werd voor mij een harde pijnlijke realiteit.
Als je jouw gezondheid verliest volgt er zoveel meer : job kwijt, hoop op ooit nog deftig terug te kunnen werken kwijt, eigenwaarde kwijt, de meeste vrienden (?) kwijt, moed kwijt, zelfs bijna mijn man kwijt...
In die vijf jaar heb ik verschillende keren overwogen om met het leven te stoppen, omdat het gewoon geen leven meer was! Zelfs ook nog hier op Montecroce zijn er dagen geweest waarop mijn moed zwaar beneden vriespunt lag ... niettegenstaande het betere weer.
Mijn beslissing om naar Italie te trekken was mijn enige alternatief op overleven!
Tot spijt van wie 't benijdt!
En regelmatig is dat nog steeds wat ik probeer te doen: overleven...
Want fibromyalgie stopt niet omdat je verhuist!
En ik geef grif toe dat ik veel meer verbetering hoopte/verwachtte dan wat het uiteindelijk geworden is.
Zelfs al is het weer op Montecroce zoveel beter dan in Belgie, toch is er ook hier zoiets als regen, wolken, mist... en meer moet Mr. Fibro niet hebben om mijn arme lijf weer helemaal plat te krijgen!
Zelfs al had ik vandaag een redelijk aktieve dag, toch is de pijn constant aanwezig. Nu is die zelfs weer terug op een piek aan het komen en hoop ik dat ik straks toch ga kunnen slapen... in de hoop morgen ook terug wat te kunnen leven.
Hopelijk is het morgen terug een zonnige dag zoals vandaag, eens de ochtendmist weggetrokken is want :
het beste medicijn
tegen fibropijn
is de warmte van de zonneschijn!
Vijf jaar doorgesparteld... de rest zal ook wel lukken zeker?
Al is het met vallen, een tijdje blijven liggen en dan toch terug proberen op te staan... wat me niet kapot krijgt, maakt me sterker?
20-21 oktober 2007 was de expatbeurs waar ik al maanden naartoe aan het werken was... ik heb ze niet gehaald!
De dag ervoor tijdens een medische controle bij de bedrijfsarts in mekaar gestuikt en naar huis gestuurd met de mededeling : 'Dit zou weleens voor lange tijd kunnen zijn'...
Het is voor altijd geworden!
Zou er nog iemand van de ex-collega's ooit aan mij denken?
Wellicht niet, ik kreeg indertijd al weinig reactie toen ik pas ziek geworden was.
Vijf jaar... zoveel is veranderd in mijn leven door de uitbraak van mijn ziekte!
Niks is nog gebleven...
De cliché : 'je gezondheid is het belangrijkste' werd voor mij een harde pijnlijke realiteit.
Als je jouw gezondheid verliest volgt er zoveel meer : job kwijt, hoop op ooit nog deftig terug te kunnen werken kwijt, eigenwaarde kwijt, de meeste vrienden (?) kwijt, moed kwijt, zelfs bijna mijn man kwijt...
In die vijf jaar heb ik verschillende keren overwogen om met het leven te stoppen, omdat het gewoon geen leven meer was! Zelfs ook nog hier op Montecroce zijn er dagen geweest waarop mijn moed zwaar beneden vriespunt lag ... niettegenstaande het betere weer.
Mijn beslissing om naar Italie te trekken was mijn enige alternatief op overleven!
Tot spijt van wie 't benijdt!
En regelmatig is dat nog steeds wat ik probeer te doen: overleven...
Want fibromyalgie stopt niet omdat je verhuist!
En ik geef grif toe dat ik veel meer verbetering hoopte/verwachtte dan wat het uiteindelijk geworden is.
Zelfs al is het weer op Montecroce zoveel beter dan in Belgie, toch is er ook hier zoiets als regen, wolken, mist... en meer moet Mr. Fibro niet hebben om mijn arme lijf weer helemaal plat te krijgen!
Zelfs al had ik vandaag een redelijk aktieve dag, toch is de pijn constant aanwezig. Nu is die zelfs weer terug op een piek aan het komen en hoop ik dat ik straks toch ga kunnen slapen... in de hoop morgen ook terug wat te kunnen leven.
Hopelijk is het morgen terug een zonnige dag zoals vandaag, eens de ochtendmist weggetrokken is want :
het beste medicijn
tegen fibropijn
is de warmte van de zonneschijn!
Vijf jaar doorgesparteld... de rest zal ook wel lukken zeker?
Al is het met vallen, een tijdje blijven liggen en dan toch terug proberen op te staan... wat me niet kapot krijgt, maakt me sterker?
14-10-2012
slaapwel, goeienacht?
Gisteravond was er een selectie voor de locale 'idool'-wedstrijd in ons eigenste Cavola Forum.
Het moest om 9 u beginnen met ook een etentje erbij.
Het eten was zoals steeds prima, maar het idoolgedeelte begon echter veel te laat en na een paar uur kon ik me niet meer houden van de pijn door op die harde stoelen te zitten. Daarenboven was ik de enige in de ganse zaal die mét oordopjes in, nog de vingers aan de oren zette en toch nog barstende hoofdpijn kreeg...
Wie denkt dat je met fibro een bruisend sociaal leven kan hebben, kan ik het tegendeel bewijzen!
Uiteindelijk om half drie 's nachts terug thuis, uitgeput maar dankzij een whisky (ik had geen pijnstiller mee) toch de ergste pijn door.
Dan neem je een slaappilletje en zegt je ventje : slaapwel, goeienacht...
2u 55 :
Ik lig in bed, zou willen slapen.
Mijn slaappil werkt nog niet.
Het zweet druppelt op mijn voorhoofd en loopt tegelijk langs mijn schouderbladen naar beneden. Mijn borsten voelen pijnlijk klam, mijn buik ligt koortsig nat. Toch moet ik mijn onderrug en ijskoude billen bedekken met 2 donsdekens in de hoop daar wat warmte te krijgen.
De voorkant van mijn lijf, mijn benen en voeten voelen oververhit, dus steek ik mijn voet uit bed en leg hem op het koele dekbed.
Dertig seconden later valt een kilte op mijn schouders die zich snel verspreidt tot aan die voet... indien ik niet snel terug onder de dekens kruip kondigt zich zodadelijk weer een kramp aan die zal doortrekken van mijn onderbenen over mijn rug naar mijn atlas-occiput en verder door tot aan mijn slapen.
Hoe zal ik me leggen of draaien om eindelijk wat rust te krijgen in dit lijf dat zich de ganse avond heeft opgespannen?
Ik draai me op mijn rug en rek mijn benen één voor één. Mijn wervels kraken en her en der verspringen er botjes, hopelijk terug op hun juiste plek.
Mijn heupen kreunen pijnlijk wanneer er weer iets verspringt in die wervelkolom gevolgd door gekraak in mijn nek.
Mijn bovenarmen pijnlijk tot aan mijn handen waarvan de vingers in kramp verstijfd liggen.
Lieve hoofd, doezel toch weg in een rust waarin mijn leden zich kunnen overgeven aan een staat van ontspanning! Laat toch de krampen verdwijnen zodat elk botje zich weer veilig waant en mijn pezen eindelijk hun terugveerkracht mogen voelen. Geef mijn spieren wat ontspanning en laat me eindelijk een slaap waarvan ik morgen uitgerust ben, aub!
PS : mijn gebed werd niet verhoord...
Vandaag werkten mijn hersenen met een vertraging van minimaal 30 seconden op mijn zintuigen.
Maar seffens komt een nieuwe nacht, wie weet?
Het moest om 9 u beginnen met ook een etentje erbij.
Het eten was zoals steeds prima, maar het idoolgedeelte begon echter veel te laat en na een paar uur kon ik me niet meer houden van de pijn door op die harde stoelen te zitten. Daarenboven was ik de enige in de ganse zaal die mét oordopjes in, nog de vingers aan de oren zette en toch nog barstende hoofdpijn kreeg...
Wie denkt dat je met fibro een bruisend sociaal leven kan hebben, kan ik het tegendeel bewijzen!
Uiteindelijk om half drie 's nachts terug thuis, uitgeput maar dankzij een whisky (ik had geen pijnstiller mee) toch de ergste pijn door.
Dan neem je een slaappilletje en zegt je ventje : slaapwel, goeienacht...
2u 55 :
Ik lig in bed, zou willen slapen.
Mijn slaappil werkt nog niet.
Het zweet druppelt op mijn voorhoofd en loopt tegelijk langs mijn schouderbladen naar beneden. Mijn borsten voelen pijnlijk klam, mijn buik ligt koortsig nat. Toch moet ik mijn onderrug en ijskoude billen bedekken met 2 donsdekens in de hoop daar wat warmte te krijgen.
De voorkant van mijn lijf, mijn benen en voeten voelen oververhit, dus steek ik mijn voet uit bed en leg hem op het koele dekbed.
Dertig seconden later valt een kilte op mijn schouders die zich snel verspreidt tot aan die voet... indien ik niet snel terug onder de dekens kruip kondigt zich zodadelijk weer een kramp aan die zal doortrekken van mijn onderbenen over mijn rug naar mijn atlas-occiput en verder door tot aan mijn slapen.
Hoe zal ik me leggen of draaien om eindelijk wat rust te krijgen in dit lijf dat zich de ganse avond heeft opgespannen?
Ik draai me op mijn rug en rek mijn benen één voor één. Mijn wervels kraken en her en der verspringen er botjes, hopelijk terug op hun juiste plek.
Mijn heupen kreunen pijnlijk wanneer er weer iets verspringt in die wervelkolom gevolgd door gekraak in mijn nek.
Mijn bovenarmen pijnlijk tot aan mijn handen waarvan de vingers in kramp verstijfd liggen.
Lieve hoofd, doezel toch weg in een rust waarin mijn leden zich kunnen overgeven aan een staat van ontspanning! Laat toch de krampen verdwijnen zodat elk botje zich weer veilig waant en mijn pezen eindelijk hun terugveerkracht mogen voelen. Geef mijn spieren wat ontspanning en laat me eindelijk een slaap waarvan ik morgen uitgerust ben, aub!
PS : mijn gebed werd niet verhoord...
Vandaag werkten mijn hersenen met een vertraging van minimaal 30 seconden op mijn zintuigen.
Maar seffens komt een nieuwe nacht, wie weet?
11-09-2012
Non ho più visto il grande (cane)?
Stilaan merkt iedereen die op ons hof komt het op: de 'grande cane', onze Xinshu loopt hier niet meer rond...
Sommigen durven het na een paar dagen effectief vragen, sommigen weten niet goed of en hoe ze het onderwerp zouden aanbreken.
Hij laat nog steeds een grote leegte achter.
Zelfs al doen Vosje en Michi heel geslaagde pogingen om de aandacht naar hen te trekken en Gritzl zo dikwijls bezig te houden dat ze tegenwoordig overdag veel minder slaapt dan vroeger!
Maar van zodra ik durf in de zetel te gaan zitten (doorgaans al tegen of na middernacht), komt ze direct naast me liggen. Ook 's nachts komt ze nu bij mij liggen op mijn bed, iets wat ze niet meer deed sinds we naar hier verhuisd zijn.
Ik denk dat ze hem toch ook wel mist, zelfs al kan ze het me niet zeggen met woorden.
Ik denk nog zo dikwijls aan hem! Niet met pijn, maar wel nog altijd met een stil verdriet omdat ik hem nooit meer zal kunnen knuffelen. In gedachten knuffel ik hem nog altijd veel, maar dat is niet hetzelfde... Ik mis hem, mijn lieve jongen!
Sommigen durven het na een paar dagen effectief vragen, sommigen weten niet goed of en hoe ze het onderwerp zouden aanbreken.
Hij laat nog steeds een grote leegte achter.
Zelfs al doen Vosje en Michi heel geslaagde pogingen om de aandacht naar hen te trekken en Gritzl zo dikwijls bezig te houden dat ze tegenwoordig overdag veel minder slaapt dan vroeger!
Maar van zodra ik durf in de zetel te gaan zitten (doorgaans al tegen of na middernacht), komt ze direct naast me liggen. Ook 's nachts komt ze nu bij mij liggen op mijn bed, iets wat ze niet meer deed sinds we naar hier verhuisd zijn.
Ik denk dat ze hem toch ook wel mist, zelfs al kan ze het me niet zeggen met woorden.
Ik denk nog zo dikwijls aan hem! Niet met pijn, maar wel nog altijd met een stil verdriet omdat ik hem nooit meer zal kunnen knuffelen. In gedachten knuffel ik hem nog altijd veel, maar dat is niet hetzelfde... Ik mis hem, mijn lieve jongen!
06-09-2012
De heilige drievuldigheid...
Ik had dit verhaal al in het italiaans gezien, origineel komt het uit Japan denk ik.
Vandaag postte een vriendin dit op haar facebookpagina.
Ik neem het graag over in mijn blog om me, bij moeilijkere momenten in mijn relatie, te kunnen herinneren wat écht belangrijk is in het leven.
Dit is een verhaal van alle continenten, de sleur van het dagelijks leven geeft doorgaans de sleur op een relatie. We doen niet meer die leuke, gekke dingen die men doorgaans wel doet bij het begin van een relatie. Je hebt niet meer de aandacht voor kleine details van je partner omdat je erover kijkt, te druk bezig met alle andere dingen.
Maar vooral, de dankbaarheid voor het krijgen van een lieve partner is weg omdat we het 'normaal' vinden dat die partner bij je is en dingen die je in het begin fijn vond om te krijgen vind je nu doodgewoon.
Niks is minder waar... het is niet zomaar 'normaal' om je leven met iemand te slijten. Vooral niet indien er niets substantieel is wat je bindt.
Materiële zaken kunnen je binden aan iemand maar als de basis van liefde en respect voor mekaar er niet is, dan is het héél moeilijk om het vol te houden. Want eten en een dak boven je hoofd kan je bijna overal wel vinden.
Maar om gelukkig te zijn hebben we allemaal liefde en respect nodig! Dat zijn de basisstenen voor een goeie relatie.
Dankbaarheid omdat je liefde en respect krijgt is het bindmiddel.
Zolang we aandacht kunnen houden voor deze drievuldigheid, heeft je relatie kans op een eeuwig leven.
Noem het daarom maar de heilige drievuldigheid...
Hieronder het verhaal:
Vandaag postte een vriendin dit op haar facebookpagina.
Ik neem het graag over in mijn blog om me, bij moeilijkere momenten in mijn relatie, te kunnen herinneren wat écht belangrijk is in het leven.
Dit is een verhaal van alle continenten, de sleur van het dagelijks leven geeft doorgaans de sleur op een relatie. We doen niet meer die leuke, gekke dingen die men doorgaans wel doet bij het begin van een relatie. Je hebt niet meer de aandacht voor kleine details van je partner omdat je erover kijkt, te druk bezig met alle andere dingen.
Maar vooral, de dankbaarheid voor het krijgen van een lieve partner is weg omdat we het 'normaal' vinden dat die partner bij je is en dingen die je in het begin fijn vond om te krijgen vind je nu doodgewoon.
Niks is minder waar... het is niet zomaar 'normaal' om je leven met iemand te slijten. Vooral niet indien er niets substantieel is wat je bindt.
Materiële zaken kunnen je binden aan iemand maar als de basis van liefde en respect voor mekaar er niet is, dan is het héél moeilijk om het vol te houden. Want eten en een dak boven je hoofd kan je bijna overal wel vinden.
Maar om gelukkig te zijn hebben we allemaal liefde en respect nodig! Dat zijn de basisstenen voor een goeie relatie.
Dankbaarheid omdat je liefde en respect krijgt is het bindmiddel.
Zolang we aandacht kunnen houden voor deze drievuldigheid, heeft je relatie kans op een eeuwig leven.
Noem het daarom maar de heilige drievuldigheid...
Hieronder het verhaal:
Ik kwam thuis in de avond, mijn vrouw serveerde het eten, ik hield haar hand vast en zei, ik heb iets te vertellen. Ze ging zitten en at rustig. Ik had de pijn in haar ogen al waargenomen. Plots wist ik niet hoe ik mijn mond moest openen. Maar ik moest haar laten weten wat ik dacht. Ik bracht het onderwerp rustig .. Ik wil een echtscheiding!
Ze leek zich niet echt te ergeren aan mijn woorden, ze vroeg me zachtjes .. waarom?
Ik ontweek haar vraag. Dit maakte haar boos. Ze gooide de eetstokjes en schreeuwde tegen me, je bent geen man! Die nacht hebben we niet met elkaar gepraat. Ze huilde. Ik wist dat ze wilde weten wat er gebeurd was met ons huwelijk. Ik kon haar nauwelijks een deftig antwoord geven, ik had mijn hart verloren aan Jana. Ik hield niet meer van mijn vrouw. Ik had medelijden met haar! Met een diep gevoel van schuld, heb ik een echtscheidingsakkoord opgesteld waarin stond dat ze ons huis, onze auto en 30% van de aandelen van mijn bedrijf mocht hebben.
Ze keek er even naar en scheurde het in stukken. De vrouw die tien jaar van haar leven aan mij heeft gespendeerd was voor mij een vreemde geworden. Ik vond het erg met haar verspilde tijd, energie en de moeite maar ik kon niet terug nemen wat ik zei over Jana, dat ik zoveel van haar hield. Tenslotte schreeuwde ze luid voor mij, dat was wat ik had verwacht. Voor mij was haar huilen eigenlijk een soort van vrijheid. Het idee van een echtscheiding die mij had geobsedeerd door een aantal weken bleek nu steviger en duidelijker.
De volgende dag, kwam ik weer heel laat thuis en zag ik haar iets schrijven aan de tafel. Ik ging meteen naar bed en viel erg snel in slaap omdat ik moe was na een drukke dag met Jana. Toen ik wakker werd, was ze nog steeds aan het schrijven, het kon me terug niet schelen, dus viel ik snel terug in slaap.
In de ochtend presenteerde ze haar scheidingsvoorwaarden: ze wilde niets van mij, ze vroeg me wel een maand lang een normaal leventje te leiden voor onze scheiding. Haar redenen daarvoor waren eenvoudig: onze zoon had zijn examens en ze wilde hem niet verstoren met ons gebroken huwelijk.
Dit was begrijpelijk voor mij. Maar ze had iets meer, ze vroeg me haar te herinneren aan hoe ik haar uit onze kamer droeg net zoals op onze trouwdag.
Ze vroeg of ik haar een maand lang elke morgend van onze slaapkamer naar de voordeur wou dragen. Ik dacht dat ze gek werd. Ik accepteerde haar vreemde aanvraag, gewoon om onze laatste dagen samen mee te maken hoe dat zij wou. Ik had Jana verteld over de echtscheidingsvoorwaarden van mijn vrouw. Ze lachte luid en vond dat het gek was. Ze zei : maakt niet uit welke trucjes ze probeert, ze zal de echtscheiding tegemoet gaan.
Mijn vrouw en ik hadden geen lichamelijk contact meer sinds mijn scheidingsvoorstel. Dus toen ik haar naar buiten droeg op de eerste dag, bleken we beide heel onhandig. Onze zoon klapte achter ons, "papa houdt mama in zijn armen" . Zijn woorden gaven me een gevoel van pijn. Vanuit de slaapkamer naar de woonkamer, vervolgens naar de deur, liep ik meer dan tien meter met haar in mijn armen. Ze sloot haar ogen en zei zachtjes, onze zoon niet vertellen over onze scheiding. Ik knikte en voelde me een beetje van streek. Ik zette haar neer buiten de deur. Ze ging naar de bushalte om te wachte op haar bus naar het werk. Ik reed alleen naar het kantoor.
Op de tweede dag ging het veel gemakkelijker, zowel voor mij als voor mijn vrouw. Ze leunde op mijn borst. Ik rook de geur van haar blouse. Ik kwam tot het besef dat ik een lange tijd niet normaal had gekeken naar mijn vrouw. Ik besefte ook dat ze niet meer jong was. Er waren fijne rimpels op haar gezicht, grijze haren begonnen .. Voor een minuut vroeg ik me af wat ik haar had aangedaan. Op de vierde dag, toen ik haar optilde, voelde ik een gevoel van vertrouwelijkheid terug keren. Dit was de vrouw die al tien jaar van haar leven aan mij heeft gegeven. Op de vijfde en zesde dag, realiseerde ik me dat ons gevoel van vertrouwen weer groeide. Ik had hierover niets aan Jana verteld. Het werd gemakkelijker om haar te dragen en de maand ging snel.
Op een ochtend was ze aan het kiezen wat ze moest dragen. Ze probeerde een paar jurken maar ze vond de geschikte niet. Ze zuchte, al mijn jurken zijn groter geworden. Plotseling besefte ik dat ze na al die tijd dunner was geworden, dat was waarschijnlijk ook de reden waarom ik haar makkelijker kon dragen. Toen drong het tot me toe .. Ze hield zoveel pijn en bitterheid in haar hart achter. Onbewust stak ik mijn hand uit en raakte haar hoofd.
Onze zoon kwam op dit moment binnen en zei : " Papa, het is tijd om mama naar buiten te dragen " . Voor hem was het een gewoonte in zijn leven geworden, het zien dat zijn vader zijn moeder naar buiten droeg. Mijn vrouw gebaarde naar hem om dichter naar haar te komen en omhelsde hem stevig. Ik draaide mijn gezicht weg omdat ik bang was dat ik misschien van gedachten zou veranderen op dit laatste moment. Toen hield ik haar in mijn armen, weg van de slaapkamer.. door de woonkamer, naar de gang. Haar hand omhelsde mijn nek zacht en natuurlijk. Ik hield haar lichaam stevig vast, het was net als ons huwelijksdag. Maar haar veel lichter gewicht maakte me verdrietig. Op de laatste dag .. toen ik haar in mijn armen hield, kon ik nauwelijks een stap bewegen. Onze zoon was al naar school. Ik hield haar stevig vast en ik zei, ik had niet gemerkt dat ons leven intimiteit ontbrak.
Ik reed naar het kantoor .... Sprong snel uit de wagen zonder de autodeuren opslot te doen. Ik was bang dat ik van gedachte zou veranderen bij elke trage beweging .. Ik liep naar boven. Jana opende de deur en ik zei tegen haar: Sorry, Jana, ik wil de scheiding niet meer.
Ze keek me verbaasd aan en raakte mijn voorhoofd. Heeft u koorts? Vroeg ze. Ik nam haar hand van mijn hoofd. " Sorry Jana, ik zal niet scheiden van mijn vrouw ". Mijn huwelijksleven was saai omdat zij en ik de kleine details niet waarderen in ons leven, niet omdat we niet meer van elkaar houden. Nu realiseer ik dat sinds ik haar in mijn huis droeg op onze trouwdag dat ik haar moet vasthouden tot de dood ons scheidt.
Plotseling leek Jana wakker te worden. Ze gaf me een harde klap en daarna sloeg ze de deur dicht en barstte in tranen uit. Ik liep naar beneden en reed weg.
Onderweg stopte ik bij de bloemenwinkel , bestelde ik een boeket bloemen voor mijn vrouw. De verkoopster vroeg me wat ze moest schrijven op de kaart. Ik glimlachte en schreef " Ik zal u elke ochtend naar buiten dragen tot de dood ons scheidt " . Die avond kwam ik thuis, bloemen in mijn handen, een glimlach op mijn gezicht .. Ik ren de trap op, uiteindelijk gewoon om mijn vrouw dood op bed te vinden.
Mijn vrouw vocht al maanden tegen kanker en ik had het niet door omdat ik te druk bezig was met Jana. Ze wist dat ze snel zou sterven en ze wilde me redden tegen de negatieve reacties van onze zoon in het geval dat we zouden zeggen da we wilde scheiden. Uiteindelijk ben ik een geliefde man in de ogen van mijn zoon.
De kleine details in uw leven zijn de dingen die echt belangrijk zijn in een relatie. Het is niet het huis, de auto, het geld op de bank.. Deze dingen creëren een gunstige omgeving voor geluk maar vinden geen geluk in hunzelf. Dus maak tijd voor uw partner en doe deze kleine dingen om een intieme relatie op te bouwen.
Heb een gelukkige relatie...
Veel mislukte dingen in het leven zijn mensen die het opgeven maar niet beseffen dat ze dicht bij succes waren.
01-09-2012
't is weer voorbij die mooie zomer...
Die zomer die begon zowat in mei
Ach je dacht dat er geen einde aan zou komen
Maar voor je 't weet is heel die zomer al weer lang voorbij!
Eén september en de regen is (eindelijk) ingetreden. Maar dan wel op een manier die duidelijk maakt dat de zomer voorbij is... Op een weekje tijd zijn we van 41° naar 18° gegaan! Dat voel je!
Dat wil zeggen dat de topjes allemaal mogen gewassen en opgeborgen worden, de shortjes mooi ernaast en de lange broeken en bloezen met mouwen mogen bovengehaald.
Ik zit intussen ook al weer in een goeie pyama met lange mouwen/pijpen omdat ik vorige nacht niet kon slapen van de koude benen...
Het weerbericht ziet er naar uit dat het land nu de volgende paar dagen terug goed water zal krijgen. Als daarna de nazomer ons nog voldoende mooie dagen geeft, kan het gras dan wellicht toch nog herpakken.
Gelukkig zullen wij blijkbaar toch weer dikwijls in de zone zitten tussen de wolken over Toscane en die over de Povlakte. Dus het zou al bij al hier nog kunnen meevallen.
Laat ons hopen want mijn rug heeft het vandaag al direct gevoeld dat het weer veranderde...
Ach je dacht dat er geen einde aan zou komen
Maar voor je 't weet is heel die zomer al weer lang voorbij!
Eén september en de regen is (eindelijk) ingetreden. Maar dan wel op een manier die duidelijk maakt dat de zomer voorbij is... Op een weekje tijd zijn we van 41° naar 18° gegaan! Dat voel je!
Dat wil zeggen dat de topjes allemaal mogen gewassen en opgeborgen worden, de shortjes mooi ernaast en de lange broeken en bloezen met mouwen mogen bovengehaald.
Ik zit intussen ook al weer in een goeie pyama met lange mouwen/pijpen omdat ik vorige nacht niet kon slapen van de koude benen...
Het weerbericht ziet er naar uit dat het land nu de volgende paar dagen terug goed water zal krijgen. Als daarna de nazomer ons nog voldoende mooie dagen geeft, kan het gras dan wellicht toch nog herpakken.
Gelukkig zullen wij blijkbaar toch weer dikwijls in de zone zitten tussen de wolken over Toscane en die over de Povlakte. Dus het zou al bij al hier nog kunnen meevallen.
Laat ons hopen want mijn rug heeft het vandaag al direct gevoeld dat het weer veranderde...
31-08-2012
Verandering...
Ik mis onze Xinshu regelmatig, maar op een heel berustende manier.
Het doet nog steeds raar dat ik niet meer speciaal moet opletten wanneer ik de trap af ga. Wanneer Gritzl haar rolt in de tuin, besef ik dat er een hele last van mijn schouders gevallen is omdat ik niet meer uiterst voorzichtig plukjes uit zijn pels moet halen. Wanneer Buldo buiten komt blijft het verdacht stil aan onze kant. Ik moet leren om terug veel kleinere porties hondeneten te maken.
Maar ik mis vooral de zovele keren per dag dat hij kwam knuffelen, dat we samen stilletjes fluisterden hoe graag we mekaar wel zagen. De tranen lopen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf... Telkens hij naar me kwam (en dat was heel dikwijls op een dag), veegde ik zijn oogjes uit en kreeg hij een een hele reeks aaikes over zijn bolleke. Wanneer ik dan zijn oortjes masseerde begon hij echt lief te kreunen omdat hij daar zo van genoot! Ik zal hem nooit meer horen kreunen...
Ik ben blij dat ik nog zoveel tijd gemaakt heb om ons deze knuffelmomenten te geven maar net daarom mis ik ze nu zo erg!
Ik word anders heel goed beziggehouden door zoveel dingen.
Er zitten weer constant werklui in huis die boven in het appartement aan het werken zijn. Er wordt geklopt, geslepen, geboord. Er moeten offertes bekeken worden en besproken; keuzes gemaakt, lening bekeken en in orde gebracht enz. Intussen zorgen dat de een aansluitend kan werken aan de ander, dat de geometra (architect) op tijd langs komt. Ook dat iedereen het tuinpoortje goed dicht doet zodat Gritzl niet weg kan en zorgt dat de poezen intussen op hun kamer en balkon blijven!
Allemaal heel stresserend en ik sta ervan versteld dat ik nog niet plat lig van de pijn en vermoeidheid met dit alles. Maar de goeie lange zomer heeft me duidelijk een heel pak energie gegeven waardoor ik dit nu toch aankan. En raar maar sinds Xinshu gestorven is slaap ik beter... misschien dat ik tevoren toch altijd onbewust wou 'waken' en nu niet meer zou moeten wakker worden indien er 's nachts iets zou gebeuren?
Intussen probeer ik zoveel mogelijk aandacht te geven aan Gritzl die er soms wat verweesd bijzit. Het is voor haar ook allemaal heel anders zonder haar 'grote broer' waar ze heel veel bij was en samen in de tuin liep. Ze is haar compagnon kwijt en blijft ook veel meer aan mijn zijde nu, wat ons allebei deugd doet.
Na de werken wordt mijn aandacht ook nog opgeëist door Michi en Vosje, de twee jonge poezen, wiens leefterrein nu stilaan wordt opengetrokken naar de traphal en de eerste verdieping. Ze mogen nog niet naar buiten omdat ze nog niet genoeg gedomesticeerd zijn en het risico is dat ik ze niet terug binnen krijg. Daar moet eerst nog veel meer aan gewerkt worden. Maar Gritzl helpt me wel om ze in huis terug te vinden wanneer ik ze niet vind. En ik hoop dat ze straks ook spontaan terug naar boven zullen gaan...
Zòveel dat hier verandert tegelijkertijd...
Het doet nog steeds raar dat ik niet meer speciaal moet opletten wanneer ik de trap af ga. Wanneer Gritzl haar rolt in de tuin, besef ik dat er een hele last van mijn schouders gevallen is omdat ik niet meer uiterst voorzichtig plukjes uit zijn pels moet halen. Wanneer Buldo buiten komt blijft het verdacht stil aan onze kant. Ik moet leren om terug veel kleinere porties hondeneten te maken.
Maar ik mis vooral de zovele keren per dag dat hij kwam knuffelen, dat we samen stilletjes fluisterden hoe graag we mekaar wel zagen. De tranen lopen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf... Telkens hij naar me kwam (en dat was heel dikwijls op een dag), veegde ik zijn oogjes uit en kreeg hij een een hele reeks aaikes over zijn bolleke. Wanneer ik dan zijn oortjes masseerde begon hij echt lief te kreunen omdat hij daar zo van genoot! Ik zal hem nooit meer horen kreunen...
Ik ben blij dat ik nog zoveel tijd gemaakt heb om ons deze knuffelmomenten te geven maar net daarom mis ik ze nu zo erg!
Ik word anders heel goed beziggehouden door zoveel dingen.
Er zitten weer constant werklui in huis die boven in het appartement aan het werken zijn. Er wordt geklopt, geslepen, geboord. Er moeten offertes bekeken worden en besproken; keuzes gemaakt, lening bekeken en in orde gebracht enz. Intussen zorgen dat de een aansluitend kan werken aan de ander, dat de geometra (architect) op tijd langs komt. Ook dat iedereen het tuinpoortje goed dicht doet zodat Gritzl niet weg kan en zorgt dat de poezen intussen op hun kamer en balkon blijven!
Allemaal heel stresserend en ik sta ervan versteld dat ik nog niet plat lig van de pijn en vermoeidheid met dit alles. Maar de goeie lange zomer heeft me duidelijk een heel pak energie gegeven waardoor ik dit nu toch aankan. En raar maar sinds Xinshu gestorven is slaap ik beter... misschien dat ik tevoren toch altijd onbewust wou 'waken' en nu niet meer zou moeten wakker worden indien er 's nachts iets zou gebeuren?
Intussen probeer ik zoveel mogelijk aandacht te geven aan Gritzl die er soms wat verweesd bijzit. Het is voor haar ook allemaal heel anders zonder haar 'grote broer' waar ze heel veel bij was en samen in de tuin liep. Ze is haar compagnon kwijt en blijft ook veel meer aan mijn zijde nu, wat ons allebei deugd doet.
Na de werken wordt mijn aandacht ook nog opgeëist door Michi en Vosje, de twee jonge poezen, wiens leefterrein nu stilaan wordt opengetrokken naar de traphal en de eerste verdieping. Ze mogen nog niet naar buiten omdat ze nog niet genoeg gedomesticeerd zijn en het risico is dat ik ze niet terug binnen krijg. Daar moet eerst nog veel meer aan gewerkt worden. Maar Gritzl helpt me wel om ze in huis terug te vinden wanneer ik ze niet vind. En ik hoop dat ze straks ook spontaan terug naar boven zullen gaan...
Zòveel dat hier verandert tegelijkertijd...
28-08-2012
RIP Xinzhu du Tienne St. Gilles - 28/08/2012
Mijn lieve chouke,
We hebben er ons sinds lang op voorbereid.
Eigenlijk is het al 5 jaar dat we regelmatig vreesden dat we je zouden moeten afgeven.
Maar Gritzl gaf je een verjongingskuur, je castratie die daarop volgde maakte dat je opeens blijkbaar minder pijn had en de natuurlijke aanpak van het vrouwtje maakte dat je zelfs beter werd dan wat je ooit geweest was.
Maar de laatste zes maanden werd de vrees steeds erger. Regelmatig wist je niet meer waar je stond, wat je zag, wat je rook. Je pootjes lieten je regelmatig in de steek waardoor je van de trap donderde of zomaar ineens viel. Je kon minder en minder verdragen wellicht omdat je inmiddels zo overgevoelig geworden was dat elk gefriemel je pijn deed.
Ik wist dat je me niet beet omdat je agressief of stout was, ik weet dat je excuses door de duizend likjes achteraf gemeend waren en zegden hoeveel je van me hield.
Maar zolang ik je toch nog tenminste mocht helpen door de 1001 takjes en blaadjes uit je pels te halen, of die vervelende eikeltjes van tussen je pootkussentjes te peuteren, was het goed.
De laatste week echter wou je ook dàt niet meer en zelfs je snoet afvegen na het eten werd een gevecht. Een gevecht dat jij niet wilde en ik ook niet, want we zagen ons graag!
Eten deed je enkel nog indien het gourmet diner was, en dan nog rook je niet waar je moest zijn als ik het je niet goed voorschotelde.
Mijn lieve chouke, samen hebben we beslist dat je niet langer meer moest afzien. We hebben mekaars liefde gerespecteerd.
Je hebt nog van je laatste uren genoten : nog eens naar de paardjes wandelen, een laatste keer blaffen naar Buldo, de tuin nog eens inspecteren, drinken en plassen, ja zelfs op straat nog eens markeren... Je was de dominante reu op Montecroce en dat heb je nog bevestigd, zelfs nog toen je de slaappilletjes al binnen had die moesten zorgen dat die laatste prik niet nog een gevecht moest betekenen!
Het was moeilijk afscheid nemen, voor ons allebei...
Je weet dat ik niet wil triest zijn, maar blij omdat ik je 9 jaar lang in mijn leven heb mogen hebben. Maar mijn hart voelt zo zwaar en mijn tranen blijven toch komen.
De eerste keer dat ik je rustig in mijn armen kon nemen was wanneer ik jou in je grafje heb gelegd... eindelijk ben je rustig, niet meer bang om pijn te hebben.
Mijn verdriet is omdat je zoveel hebt moeten afzien in jouw 14 jaar. Het is niet eerlijk om als hooggevoelige petit Berger des Pyrenées, kleine Pyrenese Herder, geboren te worden, dat betekent teveel pijn!
Je bent nu over de regenboog, bij Miekepoes en Snoetie, Koosje en Floepje.
Ik weet dat je terug bij me zal komen, dat hebben we afgesproken.
Ik zal op je wachten, omdat wij, wij zien ons graag!
Dank je mijn kleine jongen, mijn lieve schat, ik zal je nooit vergeten!
We hebben er ons sinds lang op voorbereid.
Eigenlijk is het al 5 jaar dat we regelmatig vreesden dat we je zouden moeten afgeven.
Maar Gritzl gaf je een verjongingskuur, je castratie die daarop volgde maakte dat je opeens blijkbaar minder pijn had en de natuurlijke aanpak van het vrouwtje maakte dat je zelfs beter werd dan wat je ooit geweest was.
Maar de laatste zes maanden werd de vrees steeds erger. Regelmatig wist je niet meer waar je stond, wat je zag, wat je rook. Je pootjes lieten je regelmatig in de steek waardoor je van de trap donderde of zomaar ineens viel. Je kon minder en minder verdragen wellicht omdat je inmiddels zo overgevoelig geworden was dat elk gefriemel je pijn deed.
Ik wist dat je me niet beet omdat je agressief of stout was, ik weet dat je excuses door de duizend likjes achteraf gemeend waren en zegden hoeveel je van me hield.
Maar zolang ik je toch nog tenminste mocht helpen door de 1001 takjes en blaadjes uit je pels te halen, of die vervelende eikeltjes van tussen je pootkussentjes te peuteren, was het goed.
De laatste week echter wou je ook dàt niet meer en zelfs je snoet afvegen na het eten werd een gevecht. Een gevecht dat jij niet wilde en ik ook niet, want we zagen ons graag!
Eten deed je enkel nog indien het gourmet diner was, en dan nog rook je niet waar je moest zijn als ik het je niet goed voorschotelde.
Mijn lieve chouke, samen hebben we beslist dat je niet langer meer moest afzien. We hebben mekaars liefde gerespecteerd.
Je hebt nog van je laatste uren genoten : nog eens naar de paardjes wandelen, een laatste keer blaffen naar Buldo, de tuin nog eens inspecteren, drinken en plassen, ja zelfs op straat nog eens markeren... Je was de dominante reu op Montecroce en dat heb je nog bevestigd, zelfs nog toen je de slaappilletjes al binnen had die moesten zorgen dat die laatste prik niet nog een gevecht moest betekenen!
Het was moeilijk afscheid nemen, voor ons allebei...
Je weet dat ik niet wil triest zijn, maar blij omdat ik je 9 jaar lang in mijn leven heb mogen hebben. Maar mijn hart voelt zo zwaar en mijn tranen blijven toch komen.
De eerste keer dat ik je rustig in mijn armen kon nemen was wanneer ik jou in je grafje heb gelegd... eindelijk ben je rustig, niet meer bang om pijn te hebben.
Mijn verdriet is omdat je zoveel hebt moeten afzien in jouw 14 jaar. Het is niet eerlijk om als hooggevoelige petit Berger des Pyrenées, kleine Pyrenese Herder, geboren te worden, dat betekent teveel pijn!
Je bent nu over de regenboog, bij Miekepoes en Snoetie, Koosje en Floepje.
Ik weet dat je terug bij me zal komen, dat hebben we afgesproken.
Ik zal op je wachten, omdat wij, wij zien ons graag!
Dank je mijn kleine jongen, mijn lieve schat, ik zal je nooit vergeten!
23-08-2012
relativeren... carpe diem
Vandaag zag ik op facebook een foto waarbij stond:
"When life puts you in tough situations, don't say : why me?"
Just say : "Try me!"
Waarop ik als commentaar schreef: "maar op zo'n moment is dat niet gemakkelijk zenne!"
en toch...
wanneer je dan effe rond je heen kijkt en je vergelijkt jezelf met anderen, dan kan je uiteraard steeds mensen vinden die het beter hebben dan jij.
Mensen die niet sukkelen met hun gezondheid, die een goeie job hebben, een goeie thuis, een lieve partner, fijne kindjes, geen geldzorgen, ... ze hebben het allemaal!
Maar als je iets verder kijkt dan zie je zovelen rondom jou waarvan je weet (of later te weten komt) dat ook zìj het moeilijk hebben, nog veel moeilijker dan jij.
De ene heeft zijn partner verloren aan een slepende ziekte, de andere heeft zelf kanker en weet nog niet of die kan overwonnen worden. Die heeft een kind en/of een kleinkind verloren. De andere krijgt net een verschrikkelijke diagnose te verwerken en zit daarenboven zonder job en zonder partner terwijl zijn kindjes bij de ex zich tegen hem keren ...
Het is op zulke momenten dat je beseft dat je eigenlijk steeds jouw eigen problemen moet leren relativeren. Je zal altijd mensen vinden die het beter hebben dan jij, maar eens zoveel anderen die het minstens even moeilijk, zoniet nog moeilijker hebben!
Het "why me?" is niet zozeer 'me' meer.
Je kan je natuurlijk nog altijd de vraag stellen : "why?"
Maar dan kom je op de existentiële vraag uit over de zin van het leven...
en daarover ben ik nog altijd niet verder geraakt dan : wij zijn in een mensenlichaam geboren om zo te kunnen genieten van het materieel-schone van de schepping, iets wat de engelen en de goden niet kunnen omdat die in een andere dimensie zitten.
Misschien moeten we daar toch wel terug meer aandacht aan geven, aan al die mooie dingen die het leven ons biedt... want zelfs al heb je pijn, fysieke of emotionele, zelfs al heb je geen job of geen geld, dan kan je nog altijd beter naar het mooie in het leven kijken. Want er is zoveel moois rondom ons, ook al wordt er zo graag de aandacht gegeven aan het lelijke. Er zijn nog altijd meer mooie en lieve mensen en beestjes, er is nog altijd meer zon dan regen (alhoewel we hier wel wat regen zouden kunnen gebruiken), er is nog altijd meer liefde dan haat, gelukkig!
Maar we worden teveel, steeds opnieuw, met onze neus op het negatieve gedrukt en daardoor gaan ook onze eigen problemen immense proporties aannemen.
Eigenlijk komt 'goed leven' enkel neer op het relativeren van je eigen problemen, jouw eigen ongeluk, je beperkingen...
Carpe Diem, pluk de dag, ten volle, zoals die zich voor jou toont...
"When life puts you in tough situations, don't say : why me?"
Just say : "Try me!"
Waarop ik als commentaar schreef: "maar op zo'n moment is dat niet gemakkelijk zenne!"
en toch...
wanneer je dan effe rond je heen kijkt en je vergelijkt jezelf met anderen, dan kan je uiteraard steeds mensen vinden die het beter hebben dan jij.
Mensen die niet sukkelen met hun gezondheid, die een goeie job hebben, een goeie thuis, een lieve partner, fijne kindjes, geen geldzorgen, ... ze hebben het allemaal!
Maar als je iets verder kijkt dan zie je zovelen rondom jou waarvan je weet (of later te weten komt) dat ook zìj het moeilijk hebben, nog veel moeilijker dan jij.
De ene heeft zijn partner verloren aan een slepende ziekte, de andere heeft zelf kanker en weet nog niet of die kan overwonnen worden. Die heeft een kind en/of een kleinkind verloren. De andere krijgt net een verschrikkelijke diagnose te verwerken en zit daarenboven zonder job en zonder partner terwijl zijn kindjes bij de ex zich tegen hem keren ...
Het is op zulke momenten dat je beseft dat je eigenlijk steeds jouw eigen problemen moet leren relativeren. Je zal altijd mensen vinden die het beter hebben dan jij, maar eens zoveel anderen die het minstens even moeilijk, zoniet nog moeilijker hebben!
Het "why me?" is niet zozeer 'me' meer.
Je kan je natuurlijk nog altijd de vraag stellen : "why?"
Maar dan kom je op de existentiële vraag uit over de zin van het leven...
en daarover ben ik nog altijd niet verder geraakt dan : wij zijn in een mensenlichaam geboren om zo te kunnen genieten van het materieel-schone van de schepping, iets wat de engelen en de goden niet kunnen omdat die in een andere dimensie zitten.
Misschien moeten we daar toch wel terug meer aandacht aan geven, aan al die mooie dingen die het leven ons biedt... want zelfs al heb je pijn, fysieke of emotionele, zelfs al heb je geen job of geen geld, dan kan je nog altijd beter naar het mooie in het leven kijken. Want er is zoveel moois rondom ons, ook al wordt er zo graag de aandacht gegeven aan het lelijke. Er zijn nog altijd meer mooie en lieve mensen en beestjes, er is nog altijd meer zon dan regen (alhoewel we hier wel wat regen zouden kunnen gebruiken), er is nog altijd meer liefde dan haat, gelukkig!
Maar we worden teveel, steeds opnieuw, met onze neus op het negatieve gedrukt en daardoor gaan ook onze eigen problemen immense proporties aannemen.
Eigenlijk komt 'goed leven' enkel neer op het relativeren van je eigen problemen, jouw eigen ongeluk, je beperkingen...
Carpe Diem, pluk de dag, ten volle, zoals die zich voor jou toont...
20-07-2012
Als er een ster valt...
mag je een wens doen, mag je een wens doet als je het ziet
Als er een ster valt mag je een wens doen, wat zal ik wensen, ik weet het niet!
Ik weet het niet meer...
Ik heb zoveel kunnen wensen, ik heb zoveel bedacht
Maar alles wat ik wenste is verdronken in de nacht
Waarom zocht ik mijn kans in de glans van een ster die verschiet?
Ik weet het niet, ik weet het niet...
Ik wens dat de aarde valt!
(naar Elly en Rikkert)
Als er een ster valt mag je een wens doen, wat zal ik wensen, ik weet het niet!
Ik weet het niet meer...
Ik heb zoveel kunnen wensen, ik heb zoveel bedacht
Maar alles wat ik wenste is verdronken in de nacht
Waarom zocht ik mijn kans in de glans van een ster die verschiet?
Ik weet het niet, ik weet het niet...
Ik wens dat de aarde valt!
(naar Elly en Rikkert)
17-07-2012
Vertrouwen komt langzaamaan...
Het is ongelooflijk hoe de aanwezigheid van twee jonge poesjes je leven zo kan positief beïnvloeden!
Voor mezelf is het vooral de uitdaging om hen te domesticeren zodat ze een lang en gelukkig leven in onze Ark kunnen meemaken.
En de resultaten zijn best bevredigend!
Zowel Vosje als Michi laten zich al strelen terwijl ze aan het eten zijn.
Hem heb ik zelfs al een paar keer moeten oppakken en wat verder neerzetten wanneer hij het eten van zijn zus probeert in te pikken! Dat gaat uiteraard altijd nog gepaard met dan eventjes verder weg te lopen, maar hij komt altijd snel terug ;-)
Hij ontdekt ook de wereld rond zich graag... als een echte curieuseneus komt hij mee op de zetel gesprongen wanneer ik met de laptop werk en hij vindt het heerlijk om met een wijnkurk de kamer rond te kletsen... tot hij de kurk onder de zetel of de kast 'voetbalt' en bibi op haar knieën mag kruipen om te proberen hem er terug onderuit te krijgen.
Wat ook heel grappig is om te volgen is de interactie tussen Gritzl en hem! Ze zijn allebei curieus naar mekaar maar hij is nog bang en blaast dus toch nog gemakkelijk. Alhoewel ze hem niet belet om in de kamer zijn rondjes te spelen.
Maar ze komen al dichter en dichterbij, dus ik geef ze nog twee weken en dan staan ze zij aan zij.
Michi is in alles veel rustiger en terughoudend. Maar ze houdt wel alles ook goed mee in het oog. Maar gezien haar kalmere natuur verwacht ik deze winter de twee dames samen in één mand te zien liggen wanneer het koud is...
Alles komt goed...
Voor mezelf is het vooral de uitdaging om hen te domesticeren zodat ze een lang en gelukkig leven in onze Ark kunnen meemaken.
En de resultaten zijn best bevredigend!
Zowel Vosje als Michi laten zich al strelen terwijl ze aan het eten zijn.
Hem heb ik zelfs al een paar keer moeten oppakken en wat verder neerzetten wanneer hij het eten van zijn zus probeert in te pikken! Dat gaat uiteraard altijd nog gepaard met dan eventjes verder weg te lopen, maar hij komt altijd snel terug ;-)
Hij ontdekt ook de wereld rond zich graag... als een echte curieuseneus komt hij mee op de zetel gesprongen wanneer ik met de laptop werk en hij vindt het heerlijk om met een wijnkurk de kamer rond te kletsen... tot hij de kurk onder de zetel of de kast 'voetbalt' en bibi op haar knieën mag kruipen om te proberen hem er terug onderuit te krijgen.
Wat ook heel grappig is om te volgen is de interactie tussen Gritzl en hem! Ze zijn allebei curieus naar mekaar maar hij is nog bang en blaast dus toch nog gemakkelijk. Alhoewel ze hem niet belet om in de kamer zijn rondjes te spelen.
Maar ze komen al dichter en dichterbij, dus ik geef ze nog twee weken en dan staan ze zij aan zij.
Michi is in alles veel rustiger en terughoudend. Maar ze houdt wel alles ook goed mee in het oog. Maar gezien haar kalmere natuur verwacht ik deze winter de twee dames samen in één mand te zien liggen wanneer het koud is...
Alles komt goed...
Abonneren op:
Reacties (Atom)