Gisteren heb ik gestreken, bijna 5 uur op 1 dag, om eindelijk door al de strijk te geraken.
Dat is op zich al fenomenaal voor mijn doen, maar wat vooral opmerkelijk is, is dat ik er al van 's ochtends aan begon. Ik denk dat dit de eerste keer is in mijn leven dat ik in de voormiddag strijk.
In tegenstelling tot anders, vond ik dat het nu veel te vroeg was om een 'strijkfilm' op te zetten. Dat zijn doorgaans kostuumfilms die ik al zo dikwijls gezien heb dat ik ze bijna kan naspelen.
Kwestie van mijn gedachten bezig te houden en me toch op die strijk te kunnen concentreren.
Maar dit keer geen strijkfilm dus.
Daarmee kregen mijn gedachten de vrije loop.
Eerst gingen ze uit naar An Sophie die, zo leerde ik vandaag, die ochtend net bevallen was van haar dochtertje Alizée. Ik vroeg me af hoe zij zich voelt, nu ze er helemaal alleen voor staat.
Staat in haar huis ook alles klaar voor de baby?
Opeens gingen mijn gedachten naar het huis dat ik met mijn eerste man huurde, Kardinaalstraat 17 in Leuven. Ik was nog heel jong toen en droomde al sinds mijn 15e van mijn kindje, mijn dochtertje.
Stilaan kocht ik tweedehands een volledige outfit om haar te mogen ontvangen: een kinderbedje, een buggy, een relaxstoeltje, spulletjes voor in bad, ik had het al...
Mijn dochtertje is echter nooit geboren... Mijn Sarah-Louise, want zo zou ze heten. Een klein bundeltje leven met blauwe ogen zoals haar mamy.
Ze heeft het leven nooit mogen zien.
Vele andere kindjes heb ik opgevangen in dat bedje en die buggy. Steeds weer in de hoop dat op een dag... maar die dag kwam niet!
Ooit kwam ik voorbij een warenhuis waar een mama de kinderkoets buiten had laten staan. Toen ik erin keek, zag ik er de baby nog inliggen... heel even dacht ik toen: als ik nu gewoon die koets vastneem en ermee verder stap, heeft niemand dat in het oog. Dan heb ik eindelijk mijn eigen baby! Welke moeder laat nu zomaar haar kind op straat staan terwijl zij zelf effe binnen gaat boodschappen doen, dat is toch onverantwoord!
Héél even maar, heb ik eraan gedacht, maar dat moment duurde voor mij een eeuwigheid...
Het verstand haalde het op het gevoel en ik ben doorgestapt. Zonder baby, voor altijd zonder...
Zoals Alizée voor altijd zonder haar papa zal zijn... hij die er zo naar uitkeek om zijn eigen nestje te bouwen, net als ik toen.
Wanneer ik gescheiden ben, heb ik al die kinderspulletjes weggegeven...
Strijken is een gevaarlijke bezigheid, vooral als het zonder strijkfilm is!
02-09-2011
24-08-2011
Nog fantastisch goed... zo op 't oog
Ik ben nog fit van lijf en verstand,
Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie.
Als ik me buk, is het net of ik sterretjes zie.
Mijn pols is iets te snel,mijn bloeddruk wat te hoog.
maar ik ben nog fantastisch goed...zo op't oog
Met de steunzolen die ik heb gekregen,
loop ik weer langs' Heeren wegen,
kom ik in de winkels en ook weer op het plein.
Wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.
Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen
en over vroeger te kunnen dromen.
Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was
en ik ben weer vergeten wat ik gisteren nog las.
Ook heb ik wat last met mijn ogen
en mijn rug raakt meer en meer gebogen.
De adem is wat korter, mijn keel vaak erg droog.
Maar ik ben nog fantastisch...zo op 't oog.
Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij,
als ik kijk naar de foto's, over vroeger van mij.
Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren.
Wilde ik een jas, dan moest ik heel lang sparen.
Ik ging fietsen en wandelen,overal heen,
en ik kende geen moeheid, zo het scheen.
Nu ik ouder word,draag ik vaak blauw, grijs of zwart
en ik loop heel langzaam, vanwege mijn hart.
Doe het maar op uw gemak, zei de cardioloog.
U bent nog fantastisch...zo op 't oog
De ouderdom is goud, ja begrijp me wel.
Als ik niet kan slapen en dan tot honderd tel.
Dan twijfel ik, denk ik of dat wel waar is
en of dat beeld van goud niet een beetje raar is.
Mijn tanden liggen in een glas,
mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas
Mijn steunzolen naast het bed op de stoel.
U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.
Trek niets in twijfel, zei de pedagoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.
En 's morgens als ik ben opgestaan
en eerst de afwas heb gedaan,
lees ik het laatste nieuws in de krant.
Ik wil toch bijblijven en naderhand
doe ik van alles, eerst geef ik de planten water,
de kamer stoffen doe ik later.
Wel gaat alles wat traag
heb na't eten wat last van mijn maag.
Maar ik wil niet zeuren, want 't mag,
dat is heel gwoon op je oude dag.
Aanvaard het rustig zei de psycholoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog
Gedichtje van Annie M.G. Schmidt
Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie.
Als ik me buk, is het net of ik sterretjes zie.
Mijn pols is iets te snel,mijn bloeddruk wat te hoog.
maar ik ben nog fantastisch goed...zo op't oog
Met de steunzolen die ik heb gekregen,
loop ik weer langs' Heeren wegen,
kom ik in de winkels en ook weer op het plein.
Wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.
Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen
en over vroeger te kunnen dromen.
Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was
en ik ben weer vergeten wat ik gisteren nog las.
Ook heb ik wat last met mijn ogen
en mijn rug raakt meer en meer gebogen.
De adem is wat korter, mijn keel vaak erg droog.
Maar ik ben nog fantastisch...zo op 't oog.
Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij,
als ik kijk naar de foto's, over vroeger van mij.
Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren.
Wilde ik een jas, dan moest ik heel lang sparen.
Ik ging fietsen en wandelen,overal heen,
en ik kende geen moeheid, zo het scheen.
Nu ik ouder word,draag ik vaak blauw, grijs of zwart
en ik loop heel langzaam, vanwege mijn hart.
Doe het maar op uw gemak, zei de cardioloog.
U bent nog fantastisch...zo op 't oog
De ouderdom is goud, ja begrijp me wel.
Als ik niet kan slapen en dan tot honderd tel.
Dan twijfel ik, denk ik of dat wel waar is
en of dat beeld van goud niet een beetje raar is.
Mijn tanden liggen in een glas,
mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas
Mijn steunzolen naast het bed op de stoel.
U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.
Trek niets in twijfel, zei de pedagoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.
En 's morgens als ik ben opgestaan
en eerst de afwas heb gedaan,
lees ik het laatste nieuws in de krant.
Ik wil toch bijblijven en naderhand
doe ik van alles, eerst geef ik de planten water,
de kamer stoffen doe ik later.
Wel gaat alles wat traag
heb na't eten wat last van mijn maag.
Maar ik wil niet zeuren, want 't mag,
dat is heel gwoon op je oude dag.
Aanvaard het rustig zei de psycholoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog
Gedichtje van Annie M.G. Schmidt
14-08-2011
Afgestraft : the party is over...
Ik waande me bijna genezen. Gisteren nog, zegde de buurvrouw dat ik er veel beter uitzag. Ik dacht dat ik de fibromyalgie/cvs bijna onder controle had... wat kan een mens zich toch iets wijsmaken!
Vanochtend werd ik ruw terug in de realiteit gegooid.
Ik werd wakker en alles in mijn lijf deed weer zeer.
Het licht te straf, zelfs met mijn ogen dicht.
Mijn handen in kramp, net zoals mijn maag, darmen, benen.
Zelfs in mijn hoofd voelde ik vlagen van kramp overkomen.
Elke beweging kostte moeite en deed altijd pijn.
Mijn lichaam was weer te moe om te kunnen leven...
Twee uur bleef ik liggen, hopend dat het door zou gaan, tevergeefs.
Mijn batterij staat weer in het rood, al mijn energie verdwenen.
Waar is ze weer naartoe? Welke dief heeft ze mij weer ontstolen?
In bed liggen was te pijnlijk, de druk van mijn lichaamsgewicht te zwaar.
Een warm bad met goed veel badzout, dat zal misschien soelaas brengen...
Ik kantel mezelf uit bed en strompel als een oud vrouwtje naar beneden, bang om te vallen, onzeker van elke stap. Terwijl het badwater loopt trek ik heel traag mijn pyama uit, heel voorzichtig.
Elk geluid klinkt te hard, mijn hoofd bonkt en al mijn knoken kraken bij iedere beweging. Ik voel alsof mijn bloed vervangen is door een of ander zuur dat bij elke hartslag overal word rondgepompt tot in de kleinste bloedvaten: pijn, pijn, pijn!
Ondergedompeld in het warme water hoop ik op wat verbetering, tevergeefs.
Stilaan voel ik nog een extra pijn bijkomen, mijn handen beginnen zwaar te tintelen en dit prikkerig gevoel probeert de andere pijn te overheersen. Het duurt een tijdje voor ik besef dat ik hyperventileer van de pijn: rustig meisje, let op je ademhaling.
Een hele tijd probeer ik mijn aandacht te richten op een langzame buikademhaling, om ten minste toch al één pijn weg te werken.
Ik voel me miserabel en de moedeloosheid komt met grote snikken naar boven: waarom nu toch weer, het ging net zo goed? Wat heb ik verkeerd gedaan, welke grens heb ik weer overschreden? Mijn zilte tranen mengen zich met het zoute water maar brengen geen verlichting. Integendeel, mijn keel brandt nu ook met een grote krop die zich daar vastzet. Ik mag niet huilen!
Mijn ventje komt de trap af: wat hoor ik hier allemaal?
Ik probeer hem uit te leggen dat ik weer een aanval van fibromyalgie heb.
Maar is het niet van de zon? Je gezicht ziet helemaal rood en je gloeit! Is het geen zonneslag?
Ik heb niet eens in de zon gelegen... ja, een half uurtje om 5 uur in de namiddag. Dat kan het niet zijn.
We overlopen wat het dan wel kan zijn.
Ben ik ongesteld, neen.
Ben je jouw medicatie niet vergeten, ook niet.
Zou het de wijn geweest zijn, of het vlees van gisteravond?
Heb ik mezelf oververmoeid door mijn danspartijtje van eergisteren? Maar het is niet alsof ik uren aan een stuk gedanst heb, en het deed me zo goed!
Heb ik mijn karige energie weggegeven aan die dame gisteren die zo triestig keek en die ik probeerde wat op te peppen?
Of is het van de stress over de uiteindelijke verkoop van ons huis, die na anderhalf jaar van me afvalt en me meteen de terugslag geeft?
Wie zal het zeggen?
Wil je niet wat in de zon liggen, de warmte zal goed doen aan je spieren? Maar het zonlicht is te straf en mijn hoofd doet nu al zo'n pijn.
Ik besluit nog wat warm water te laten bijlopen en sluit mijn ogen in de hoop dat het zo gaat beteren.
Het buurjongetje huilt. Bruno of Giovanni rijdt met de tractor voorbij om op ons land de hooibalen te trekken. Ik probeer me af te sluiten voor alle geluid maar mijn hoofd bonkt ritmisch mee met het gedreun en geraas van de machine.
Laat het snel over zijn, aub!
De hondjes komen een voor een langs om te kijken waarom ik zo lang in dat bad blijf liggen, niet begrijpend dat ik bijna niet beweeg.
Ik dompel me regelmatig helemaal onder in de hoop dat het zout het vergif uit mijn lijf zal trekken.
Uiteindelijk wordt het water weer te fris en weet ik dat ik eruit moet.
Heel langzaam weer, schuifel ik door het huis oplettend om toch maar niet onderuit te gaan. Mijn benen zijn te zwak om mijn lichaam ver te dragen...
Vanuit de zetel heb ik zicht op de amandelboompjes, het grafje van Miekepoes, de rozelaars. Ik probeer deze tekst te typen, het gaat langzaam, mijn handen doen teveel pijn.
Fibromyalgie is onverbiddellijk... ik kan slechts wachten tot het weer over is.
Hopelijk is het geluid van de Festa straks niet te erg.
Morgen gaat het misschien beter...
Vanochtend werd ik ruw terug in de realiteit gegooid.
Ik werd wakker en alles in mijn lijf deed weer zeer.
Het licht te straf, zelfs met mijn ogen dicht.
Mijn handen in kramp, net zoals mijn maag, darmen, benen.
Zelfs in mijn hoofd voelde ik vlagen van kramp overkomen.
Elke beweging kostte moeite en deed altijd pijn.
Mijn lichaam was weer te moe om te kunnen leven...
Twee uur bleef ik liggen, hopend dat het door zou gaan, tevergeefs.
Mijn batterij staat weer in het rood, al mijn energie verdwenen.
Waar is ze weer naartoe? Welke dief heeft ze mij weer ontstolen?
In bed liggen was te pijnlijk, de druk van mijn lichaamsgewicht te zwaar.
Een warm bad met goed veel badzout, dat zal misschien soelaas brengen...
Ik kantel mezelf uit bed en strompel als een oud vrouwtje naar beneden, bang om te vallen, onzeker van elke stap. Terwijl het badwater loopt trek ik heel traag mijn pyama uit, heel voorzichtig.
Elk geluid klinkt te hard, mijn hoofd bonkt en al mijn knoken kraken bij iedere beweging. Ik voel alsof mijn bloed vervangen is door een of ander zuur dat bij elke hartslag overal word rondgepompt tot in de kleinste bloedvaten: pijn, pijn, pijn!
Ondergedompeld in het warme water hoop ik op wat verbetering, tevergeefs.
Stilaan voel ik nog een extra pijn bijkomen, mijn handen beginnen zwaar te tintelen en dit prikkerig gevoel probeert de andere pijn te overheersen. Het duurt een tijdje voor ik besef dat ik hyperventileer van de pijn: rustig meisje, let op je ademhaling.
Een hele tijd probeer ik mijn aandacht te richten op een langzame buikademhaling, om ten minste toch al één pijn weg te werken.
Ik voel me miserabel en de moedeloosheid komt met grote snikken naar boven: waarom nu toch weer, het ging net zo goed? Wat heb ik verkeerd gedaan, welke grens heb ik weer overschreden? Mijn zilte tranen mengen zich met het zoute water maar brengen geen verlichting. Integendeel, mijn keel brandt nu ook met een grote krop die zich daar vastzet. Ik mag niet huilen!
Mijn ventje komt de trap af: wat hoor ik hier allemaal?
Ik probeer hem uit te leggen dat ik weer een aanval van fibromyalgie heb.
Maar is het niet van de zon? Je gezicht ziet helemaal rood en je gloeit! Is het geen zonneslag?
Ik heb niet eens in de zon gelegen... ja, een half uurtje om 5 uur in de namiddag. Dat kan het niet zijn.
We overlopen wat het dan wel kan zijn.
Ben ik ongesteld, neen.
Ben je jouw medicatie niet vergeten, ook niet.
Zou het de wijn geweest zijn, of het vlees van gisteravond?
Heb ik mezelf oververmoeid door mijn danspartijtje van eergisteren? Maar het is niet alsof ik uren aan een stuk gedanst heb, en het deed me zo goed!
Heb ik mijn karige energie weggegeven aan die dame gisteren die zo triestig keek en die ik probeerde wat op te peppen?
Of is het van de stress over de uiteindelijke verkoop van ons huis, die na anderhalf jaar van me afvalt en me meteen de terugslag geeft?
Wie zal het zeggen?
Wil je niet wat in de zon liggen, de warmte zal goed doen aan je spieren? Maar het zonlicht is te straf en mijn hoofd doet nu al zo'n pijn.
Ik besluit nog wat warm water te laten bijlopen en sluit mijn ogen in de hoop dat het zo gaat beteren.
Het buurjongetje huilt. Bruno of Giovanni rijdt met de tractor voorbij om op ons land de hooibalen te trekken. Ik probeer me af te sluiten voor alle geluid maar mijn hoofd bonkt ritmisch mee met het gedreun en geraas van de machine.
Laat het snel over zijn, aub!
De hondjes komen een voor een langs om te kijken waarom ik zo lang in dat bad blijf liggen, niet begrijpend dat ik bijna niet beweeg.
Ik dompel me regelmatig helemaal onder in de hoop dat het zout het vergif uit mijn lijf zal trekken.
Uiteindelijk wordt het water weer te fris en weet ik dat ik eruit moet.
Heel langzaam weer, schuifel ik door het huis oplettend om toch maar niet onderuit te gaan. Mijn benen zijn te zwak om mijn lichaam ver te dragen...
Vanuit de zetel heb ik zicht op de amandelboompjes, het grafje van Miekepoes, de rozelaars. Ik probeer deze tekst te typen, het gaat langzaam, mijn handen doen teveel pijn.
Fibromyalgie is onverbiddellijk... ik kan slechts wachten tot het weer over is.
Hopelijk is het geluid van de Festa straks niet te erg.
Morgen gaat het misschien beter...
13-08-2011
Festa dell'Agricoltura !
Mijn Gianni werkt zich te pletter om van Route 108 Memorial Wouter Weylandt een succesje te maken.
Hetgeen hem heel moeilijk gemaakt wordt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een van zijn projecten gemakkelijk waren... hopelijk kan er nu wel eens een kering komen zodat het dit keer tenminste eens lùkt!
Ook dit keer worden zijn zenuwen en overtuiging weer zwaar op de proef gesteld: door de crisis krijgt hij bijna geen sponsoring binnen...
Heeft hij dan een sponsor die toch met wat geld over de brug wil komen, dan blijkt diens Verantwoordelijke Marketing een eikel van formaat te zijn, die zorgt voor een maand vertraging in de voortgang van het project, dankzij zijn opgeblazen ego dat vindt dat alles via hem moet passeren... Het werd uiteindelijk zo grof dat Gianni weigerde om nog iets via die kerel te doen... op risico om zijn enige geldschieter volledig te verliezen!
Dat is gelukkig niet gebeurd omdat de 'grote chef', de President van de lokale bank en van Durocem intussen ook doorheeft hoe die gast ineen zit en hij staat dus volledig aan 'onze' kant.
Maar ook de overgevoeligheid van de door verdriet overmande familie maakt het niet makkelijk. We hebben alle begrip voor hun situatie en beseffen dat zij liever willen gerust gelaten worden maar we willen wel hun goedkeuring hebben. Wanneer zij dan warm en koud tegelijk blazen is het een heel moeilijk dansen op een zeer slappe koord...
En hoe bewijs je dat je opzet niet-commercieel is aan mensen die niet willen communiceren?
Gelukkig zijn hier de festa's waarvoor ik mijn geliefde toch af en toe van zijn laptop kan krijgen! Hoe moeilijk hij het dikwijls ook heeft, lekker eten en drinken zijn toch nog altijd DE sleutel om hem er zo snel mogelijk door te halen ;-)
En gisteren begon dan het grootste feest van gans de Appenijnen: de Festa dell'Agricoltura!
Wat op zich sowieso fijn is omdat het zo goed als in onze achtertuin doorgaat zodat wij op zondagavond in de eerste loge zitten om het spetterend vuurwerk als geen ander te kunnen zien!
Ik kreeg mijn wederhelft gisteren na wat aandringen dan toch mee naar het feest.
Op weg daarnaartoe reed ik gelukkig @30km/uur waardoor ik geen moeite had om te stoppen voor twee dartele hinden die bij valavond graag de straat oversteken om door de weiden van het ene bosje naar het andere te trekken.
Op die manier is dat een leuk zicht... ik moet er niet aan denken wat er zou gebeurd zijn indien ik iets sneller zou gereden hebben!
Wanneer we aankwamen bij de immense parking kreeg ik effe een wee gevoel in mijn buik. Het was namelijk na dit feest dat ik vorig jaar aan de parking zwaar gevallen ben nadat ik voor de derde keer die avond zomaar door mijn knieën zakte. Iets waar ik de laatste tijd gelukkig geen last meer van heb (ik hou nu heel veel hout vast!)...
Maar het werd super leuk.
Om te beginnen reageerden de Italianen heel positief op onze vraag of we de Route 108 folder mochten ophangen. Hierdoor krijgt iedereen al de kans eens te bekijken waarover Route 108 gaat, terwijl zij aan de kassa's effe moeten wachten op hun wisselgeld. Dat gaf een fijn gevoel!
De pizza 4 stagione op steen gebakken, lekker flinterdun met voldoende heerlijke smaakjes erop gaf een ander fijn gevoel erbij.
Toen bleek dat er niet enkel een Amerikaan country speelde op zijn gitaar maar dat er daarna een Italiaans bandje ook hun versie van country music bracht.
Er stond al niet veel volk meer rond het podium waardoor niemand écht durfde mee te bewegen op de tonen van die jonge kerels. Daar moest iets aan gedaan worden want bij mij kriebelde het fijne gevoel in mijn buik...
En voor het eerst in eeuwen heb ik terug gedanst! Eerst wat aarzelend de muziek in me laten doordringen, het ritme terug oppikken. Stilletjesaan naar echte danspassen en op de duur de ganse dansvloer ritmisch verkennend.
De mix van mijn ballet-buikdans-andere stijlen op country music was voor de omstaanders wellicht een gek zicht maar ik heb me er nu eens niks van aangetrokken zie!
Ik vond het vooral leuk dat er vrij snel meer mensen begonnen te dansen en ik ben pas gestopt nadat het duidelijk werd dat het bandje het voor bekeken hield.
Ik ben vandaag wel een beetje stijf in de spiertjes ;-) en mijn stretchoefeningen vanochtend waren wat pijnlijker dan normaal, maar ik ben heel gelukkig dat ik dit terug heb kunnen doen!
Er is duidelijk een positieve evolutie in mijn fysiek!
Hetgeen hem heel moeilijk gemaakt wordt, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat een van zijn projecten gemakkelijk waren... hopelijk kan er nu wel eens een kering komen zodat het dit keer tenminste eens lùkt!
Ook dit keer worden zijn zenuwen en overtuiging weer zwaar op de proef gesteld: door de crisis krijgt hij bijna geen sponsoring binnen...
Heeft hij dan een sponsor die toch met wat geld over de brug wil komen, dan blijkt diens Verantwoordelijke Marketing een eikel van formaat te zijn, die zorgt voor een maand vertraging in de voortgang van het project, dankzij zijn opgeblazen ego dat vindt dat alles via hem moet passeren... Het werd uiteindelijk zo grof dat Gianni weigerde om nog iets via die kerel te doen... op risico om zijn enige geldschieter volledig te verliezen!
Dat is gelukkig niet gebeurd omdat de 'grote chef', de President van de lokale bank en van Durocem intussen ook doorheeft hoe die gast ineen zit en hij staat dus volledig aan 'onze' kant.
Maar ook de overgevoeligheid van de door verdriet overmande familie maakt het niet makkelijk. We hebben alle begrip voor hun situatie en beseffen dat zij liever willen gerust gelaten worden maar we willen wel hun goedkeuring hebben. Wanneer zij dan warm en koud tegelijk blazen is het een heel moeilijk dansen op een zeer slappe koord...
En hoe bewijs je dat je opzet niet-commercieel is aan mensen die niet willen communiceren?
Gelukkig zijn hier de festa's waarvoor ik mijn geliefde toch af en toe van zijn laptop kan krijgen! Hoe moeilijk hij het dikwijls ook heeft, lekker eten en drinken zijn toch nog altijd DE sleutel om hem er zo snel mogelijk door te halen ;-)
En gisteren begon dan het grootste feest van gans de Appenijnen: de Festa dell'Agricoltura!
Wat op zich sowieso fijn is omdat het zo goed als in onze achtertuin doorgaat zodat wij op zondagavond in de eerste loge zitten om het spetterend vuurwerk als geen ander te kunnen zien!
Ik kreeg mijn wederhelft gisteren na wat aandringen dan toch mee naar het feest.
Op weg daarnaartoe reed ik gelukkig @30km/uur waardoor ik geen moeite had om te stoppen voor twee dartele hinden die bij valavond graag de straat oversteken om door de weiden van het ene bosje naar het andere te trekken.
Op die manier is dat een leuk zicht... ik moet er niet aan denken wat er zou gebeurd zijn indien ik iets sneller zou gereden hebben!
Wanneer we aankwamen bij de immense parking kreeg ik effe een wee gevoel in mijn buik. Het was namelijk na dit feest dat ik vorig jaar aan de parking zwaar gevallen ben nadat ik voor de derde keer die avond zomaar door mijn knieën zakte. Iets waar ik de laatste tijd gelukkig geen last meer van heb (ik hou nu heel veel hout vast!)...
Maar het werd super leuk.
Om te beginnen reageerden de Italianen heel positief op onze vraag of we de Route 108 folder mochten ophangen. Hierdoor krijgt iedereen al de kans eens te bekijken waarover Route 108 gaat, terwijl zij aan de kassa's effe moeten wachten op hun wisselgeld. Dat gaf een fijn gevoel!
De pizza 4 stagione op steen gebakken, lekker flinterdun met voldoende heerlijke smaakjes erop gaf een ander fijn gevoel erbij.
Toen bleek dat er niet enkel een Amerikaan country speelde op zijn gitaar maar dat er daarna een Italiaans bandje ook hun versie van country music bracht.
Er stond al niet veel volk meer rond het podium waardoor niemand écht durfde mee te bewegen op de tonen van die jonge kerels. Daar moest iets aan gedaan worden want bij mij kriebelde het fijne gevoel in mijn buik...
En voor het eerst in eeuwen heb ik terug gedanst! Eerst wat aarzelend de muziek in me laten doordringen, het ritme terug oppikken. Stilletjesaan naar echte danspassen en op de duur de ganse dansvloer ritmisch verkennend.
De mix van mijn ballet-buikdans-andere stijlen op country music was voor de omstaanders wellicht een gek zicht maar ik heb me er nu eens niks van aangetrokken zie!
Ik vond het vooral leuk dat er vrij snel meer mensen begonnen te dansen en ik ben pas gestopt nadat het duidelijk werd dat het bandje het voor bekeken hield.
Ik ben vandaag wel een beetje stijf in de spiertjes ;-) en mijn stretchoefeningen vanochtend waren wat pijnlijker dan normaal, maar ik ben heel gelukkig dat ik dit terug heb kunnen doen!
Er is duidelijk een positieve evolutie in mijn fysiek!
04-08-2011
Het leven ziet er opeens anders uit : Meerbeek is verkocht!
Het goeie nieuws begint heel stilaan tot ons door te dringen...
Net geen twee weken geleden kreeg ik een telefoontje van een jongeman die heel erg geïnteresseerd leek in ons huis. Maar ja, dat hebben we in de loop van die 18 maanden al dikwijls meegemaakt dus we waren intussen wijs genoeg geworden om daar niet direct onze hoop op te stellen.
Maar dit keer bleek het écht wel anders te zijn...
Op een paar dagen tijd maakte hij ons duidelijk dat hij verliefd geworden was op ons huis, dat hij besefte welke mogelijkheden het allemaal biedt, dat hij bij KBC werkt (zou je geloven?) en dat hij alles op alles zou zetten om Keistraat 6 tot het zijne te maken...
We bleven er nog steeds relatief koel bij, wetende dat wij al door een aantal zware dips gegaan zijn bij telkens weer de volgende teleurstelling.
Maar we hadden een heel goed gevoel bij die jongen en ik heb hem zoveel mogelijk proberen te helpen om zijn droom en onze hoop waar te maken.
Het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad en ja, we hebben offers moeten brengen door de prijs te verlagen tot een niveau dat hij het op zijn eentje zou aankunnen... mits uiteraard in de toekomst zelf ook offers te brengen!
Het gaf me zowaar een déjà-vu gevoel...
Maar ik voelde me goed bij het idee dat deze jongeman het levenswerk dat Gianni en ikzelf in ons huis gestoken hebben, zal willen afmaken met dezelfde liefde die wij voor dit huis gehad hebben.
Dàt gevoel heeft voor ons ook een waarde...
Hoe dikwijls hebben we niet het gevoel gehad bij sommige kandidaten dat we ons huis aan hen niet wilden verkopen, zelfs niet voor de topprijs!
Omdat we alletwee grote softies zijn en dat we graag een goed gevoel hebben bij wat we doen.
Tenslotte verkoop je niet alle dagen je huis waar je zo lang in gewoond en gewerkt hebt, waar je je hart aan verloor en je ziel inlegde. Dat 'geef' je niet weg aan iemand die zelfs niet eens een benul heeft dat zo een gevoel bestaat en wat het betekent... Ons huis moest terug geliefd worden, een andere ziel krijgen!
Intussen tekenden we de verkoopovereenkomst en heeft onze jongeman gisteren zijn personeelslening bij KBC getekend. Hij is nu 'getrouwd' met KBC.
Nu kan ik eindelijk mijn 'scheiding' ervan echt gaan verwerken...
Het voelt allemaal nog heel raar aan, onwezenlijk!
Het is alsof we nog niet echt toe zijn aan het Hoera!-gevoel na zo'n lange tijd van spanning, angst, hoop en teleurstelling.
Maar we weten wel één heel belangrijk feit: ons huis in Italië is nu gevrijwaard!
Wat ziet het leven er nu opeens heel anders uit...
Dank je wel aan allen die hebben meegewerkt om dit te bekomen:
Diegenen die hier praktisch aan mee geholpen hebben, vooral dan Silvia & Pascale!
Ook dank aan Maarten en aan al diegenen die ons moed hebben ingesproken, kaarsjes hebben gebrand en positieve energie hebben gestuurd.
Maar ook diegenen van Hierboven aan wie wij vroegen om de juiste persoon op ons pad te sturen, diegene wiens naam nu voor heel lange tijd zal verbonden zijn met wat eens mijn 'kabouterhuisje' was...
Dankje wel Pappie, Emilienne, Romain, Robert, Nonkel Garreke, Miekepoes, Wouter en met jullie misschien nog een hele reeks anderen... het is een Hemel van verschil!
Net geen twee weken geleden kreeg ik een telefoontje van een jongeman die heel erg geïnteresseerd leek in ons huis. Maar ja, dat hebben we in de loop van die 18 maanden al dikwijls meegemaakt dus we waren intussen wijs genoeg geworden om daar niet direct onze hoop op te stellen.
Maar dit keer bleek het écht wel anders te zijn...
Op een paar dagen tijd maakte hij ons duidelijk dat hij verliefd geworden was op ons huis, dat hij besefte welke mogelijkheden het allemaal biedt, dat hij bij KBC werkt (zou je geloven?) en dat hij alles op alles zou zetten om Keistraat 6 tot het zijne te maken...
We bleven er nog steeds relatief koel bij, wetende dat wij al door een aantal zware dips gegaan zijn bij telkens weer de volgende teleurstelling.
Maar we hadden een heel goed gevoel bij die jongen en ik heb hem zoveel mogelijk proberen te helpen om zijn droom en onze hoop waar te maken.
Het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad en ja, we hebben offers moeten brengen door de prijs te verlagen tot een niveau dat hij het op zijn eentje zou aankunnen... mits uiteraard in de toekomst zelf ook offers te brengen!
Het gaf me zowaar een déjà-vu gevoel...
Maar ik voelde me goed bij het idee dat deze jongeman het levenswerk dat Gianni en ikzelf in ons huis gestoken hebben, zal willen afmaken met dezelfde liefde die wij voor dit huis gehad hebben.
Dàt gevoel heeft voor ons ook een waarde...
Hoe dikwijls hebben we niet het gevoel gehad bij sommige kandidaten dat we ons huis aan hen niet wilden verkopen, zelfs niet voor de topprijs!
Omdat we alletwee grote softies zijn en dat we graag een goed gevoel hebben bij wat we doen.
Tenslotte verkoop je niet alle dagen je huis waar je zo lang in gewoond en gewerkt hebt, waar je je hart aan verloor en je ziel inlegde. Dat 'geef' je niet weg aan iemand die zelfs niet eens een benul heeft dat zo een gevoel bestaat en wat het betekent... Ons huis moest terug geliefd worden, een andere ziel krijgen!
Intussen tekenden we de verkoopovereenkomst en heeft onze jongeman gisteren zijn personeelslening bij KBC getekend. Hij is nu 'getrouwd' met KBC.
Nu kan ik eindelijk mijn 'scheiding' ervan echt gaan verwerken...
Het voelt allemaal nog heel raar aan, onwezenlijk!
Het is alsof we nog niet echt toe zijn aan het Hoera!-gevoel na zo'n lange tijd van spanning, angst, hoop en teleurstelling.
Maar we weten wel één heel belangrijk feit: ons huis in Italië is nu gevrijwaard!
Wat ziet het leven er nu opeens heel anders uit...
Dank je wel aan allen die hebben meegewerkt om dit te bekomen:
Diegenen die hier praktisch aan mee geholpen hebben, vooral dan Silvia & Pascale!
Ook dank aan Maarten en aan al diegenen die ons moed hebben ingesproken, kaarsjes hebben gebrand en positieve energie hebben gestuurd.
Maar ook diegenen van Hierboven aan wie wij vroegen om de juiste persoon op ons pad te sturen, diegene wiens naam nu voor heel lange tijd zal verbonden zijn met wat eens mijn 'kabouterhuisje' was...
Dankje wel Pappie, Emilienne, Romain, Robert, Nonkel Garreke, Miekepoes, Wouter en met jullie misschien nog een hele reeks anderen... het is een Hemel van verschil!
24-07-2011
De schorpioen
Dromen over een schorpioen voorspelt dat valse vrienden uw welvaren zullen trachten te ondermijnen. Als u de schorpioen niet kunt doden zult u aan een aanval van een tegenstander ten onder gaan.
Ik zit op een hemelbed en zie een reuzegrote schorpioen in de slaapkamer rondlopen.
Ik heb het altijd mooie beesten gevonden, al ben ik er wel wat bang van.
Opeens vliegt deze schorpioen omhoog en fladdert op het bed!
Ik word opeens doodsbang, wist niet dat schorpioenen kunnen vliegen...
nu kan ik geen veilige plek meer hebben!
Maar de schorpioen ziet me niet, trippelt mij voorbij op het bed en vliegt
terug naar de grond.
Heel even waan ik me terug veilig, maar dan begint het bed te wankelen
en ik schuif eraf, op de grond... heel dicht bij het beest!
Ik besef dat ik de strijd niet meer kan ontlopen... sta oog in oog met hem!
Intussen is het laat geworden.
Ik ben alleen thuis, mijn ventje is met enkele vrienden voor twee dagen naar Trentino.
Het is een moeilijke dag geweest voor me, heel emotioneel, heel zwaar.
Ik heb mezelf laat op de avond op een 'Morse' getracteerd, zoals altijd top!
De serie is gedaan, de TV terug uit.
Gritzl verleidt me tot een knuffel, daarna zit ik bij Xinzhu om ook hem op zijn blote borstkas te strelen.
Ik sta terug op en zet me in de zetel.
Xinzhu staat recht en gaat naar het midden van de living.
Hij kijkt naar de vloer... wat ligt er daar?
Hij beslist dat het niet interessant is en gaat terug naar zijn mand.
Van op afstand kan ik niet goed zien wat het is...
Het is iets zwart, een grote spin misschien?
Opeens dringt het door: het is een schorpioen, ongeveer 5cm lengte!
Ik ga er naartoe: is hij dood? Heeft hij Xinshu gestoken?
Ik zie geen staart omhoog staan, ik weet niet hoe je ziet of iemand erdoor geraakt is.
Vorig jaar zei Carlo me dat ze enkel vergif hebben in de herfst.
Toch ben ik niet zeker...
Zachtjes duw ik met mijn pantoffel tegen het zwarte hoopje, zou hij reageren of is hij dood?
Opeens beweegt hij! Ik schrik me rot!
In een reflex reageer ik en zet mijn voet neer...
Een zachte kraak, dan niks meer.
De schorpioen is geweest...
Wat moet ik hiervan denken...
Wat is de betekenis van deze ervaring?
Het leven is soms zo moeilijk ...
Terwijl mijn lieve man hier al 6 weken aan een stuk zich gratis en voor niks uit de naad werkt om te proberen een memorial op te richten voor een jonge Vlaming die zich 'sportief' de dood inreed, was er in Noorwegen een andere jonge kerel die heel zorgvuldig uitstippelde hoe hij zoveel mogelijk jonge landgenoten in zo kort mogelijke tijd kon de dood injagen...
Je mag raden wie als eerste de voorpagina haalde...
Intussen zijn er nog op vele plaatsen anderen die in naam van 'HUN' god kinderen opleiden om zichzelf te laten opblazen, of ze ophangen als het kind niet uit eigen rangen komt.
Een kind, een vrouw, een ouderling, een dier, een zieke, iemand met een andere kleur, een ander idee, een ander gevoel, niks wordt nog gerespecteerd!
Links of rechts, katholiek of islam, zwart, wit, geel of rood, het maakt niet uit: als ze maar een excuus hebben om anderen te haten, te misbruiken, te doden!
Altijd wijzen ze de vinger naar de andere: kijk wat die doen!
Met als enig antwoord: zie eens wat jij doet of gedaan hebt... VERGELDING!
In Palestina doen ze dat al 2000 jaar aan een stuk en ze zijn er nog altijd niet uit. Ze zullen er nooit uit geraken!
Is er dan nog hoop voor deze wereld?
Vlamingen en Walen: zullen zij er ooit nog uit geraken, of staat België een gelijkaardige toekomst te wachten?
Onze maatschappij verrechts zegt de ene; nee, verlinkst zegt de andere?
Nee, ze wordt gewoon extremer, onverdraagzamer, fundamentalistischer, zeg maar in één woord: SLECHTER!
Zelfs hier boven op onze berg kan ik me nog niet verbergen voor dat kwaad tenzij ik geen internet meer neem, geen radio of TV meer toesta, en zelfs ook liefst met niemand meer praat en niet verder kom dan voor mijn eigen voordeur...
Enkel puur isolement en geen enkel contact met de rest van de wereld kan voorkomen dat ik hiermee geconfronteerd wordt. En dan nog is het niet zeker.
Dàt maakt voor mij het leven zo moeilijk, soms zo moeilijk dat eruit stappen de enige oplossing lijkt.
Ben IK dan gek? Omdat ik niet tegen het kwaad kan? Of zijn het die anderen?
Ben IK gestoord? Omdat ik het zo moeilijk heb met dergelijke verhalen?
Hoe ongevoelig moet ik worden om de maatschappij nog aan te kunnen?
Welk nut heeft het om mezelf terug proberen zin te geven in het leven wanneer je ziet hoe het in de wereld aan toegaat? Zou je daar nog zin voor hebben?
Is er dan nog een reden om terug zin te krijgen?
Gelukkig heb ik nu al een tijdje een nieuwe medicatie die maakt dat ik door dit 'nieuws' tenminste niet terug voor de afgrond sta met de ogen al dicht, klaar voor de sprong.
Maar de mist is er wel weer, de hoofdpijn, mijn lichaam komt weer in kramp en het immense verdriet komt weer naar boven... het verdriet om het leven dat ik zo graag mooi zou zien!
Het zal weer moeilijk zijn om niet terug weg te glijden...
Hoeveel druppeltjes ga ik straks moeten nemen om dit leven nog vol te houden?
Je mag raden wie als eerste de voorpagina haalde...
Intussen zijn er nog op vele plaatsen anderen die in naam van 'HUN' god kinderen opleiden om zichzelf te laten opblazen, of ze ophangen als het kind niet uit eigen rangen komt.
Een kind, een vrouw, een ouderling, een dier, een zieke, iemand met een andere kleur, een ander idee, een ander gevoel, niks wordt nog gerespecteerd!
Links of rechts, katholiek of islam, zwart, wit, geel of rood, het maakt niet uit: als ze maar een excuus hebben om anderen te haten, te misbruiken, te doden!
Altijd wijzen ze de vinger naar de andere: kijk wat die doen!
Met als enig antwoord: zie eens wat jij doet of gedaan hebt... VERGELDING!
In Palestina doen ze dat al 2000 jaar aan een stuk en ze zijn er nog altijd niet uit. Ze zullen er nooit uit geraken!
Is er dan nog hoop voor deze wereld?
Vlamingen en Walen: zullen zij er ooit nog uit geraken, of staat België een gelijkaardige toekomst te wachten?
Onze maatschappij verrechts zegt de ene; nee, verlinkst zegt de andere?
Nee, ze wordt gewoon extremer, onverdraagzamer, fundamentalistischer, zeg maar in één woord: SLECHTER!
Zelfs hier boven op onze berg kan ik me nog niet verbergen voor dat kwaad tenzij ik geen internet meer neem, geen radio of TV meer toesta, en zelfs ook liefst met niemand meer praat en niet verder kom dan voor mijn eigen voordeur...
Enkel puur isolement en geen enkel contact met de rest van de wereld kan voorkomen dat ik hiermee geconfronteerd wordt. En dan nog is het niet zeker.
Dàt maakt voor mij het leven zo moeilijk, soms zo moeilijk dat eruit stappen de enige oplossing lijkt.
Ben IK dan gek? Omdat ik niet tegen het kwaad kan? Of zijn het die anderen?
Ben IK gestoord? Omdat ik het zo moeilijk heb met dergelijke verhalen?
Hoe ongevoelig moet ik worden om de maatschappij nog aan te kunnen?
Welk nut heeft het om mezelf terug proberen zin te geven in het leven wanneer je ziet hoe het in de wereld aan toegaat? Zou je daar nog zin voor hebben?
Is er dan nog een reden om terug zin te krijgen?
Gelukkig heb ik nu al een tijdje een nieuwe medicatie die maakt dat ik door dit 'nieuws' tenminste niet terug voor de afgrond sta met de ogen al dicht, klaar voor de sprong.
Maar de mist is er wel weer, de hoofdpijn, mijn lichaam komt weer in kramp en het immense verdriet komt weer naar boven... het verdriet om het leven dat ik zo graag mooi zou zien!
Het zal weer moeilijk zijn om niet terug weg te glijden...
Hoeveel druppeltjes ga ik straks moeten nemen om dit leven nog vol te houden?
16-07-2011
Festa's hangen in de lucht...
Het zonnetje is hier heerlijk warm.
Het bergbriesje geeft daar een mooi evenwicht aan, zodat het niet te heet wordt.
Al moet ik soms mijn hoedje wel wat vasthouden...
Alles ademt hier 'Festa' uit!
In huis is Gianni constant bezig met het organiseren van zijn feestweekeinde begin oktober wanneer de eerste Route 108 zal gereden worden.
Ik 'speel' daar een beetje mee op facebook, maar hé daar ben je zo snel de ganse tijd mee bezig...
Buiten hoor ik regelmatig muziek spelen.
Aan de ene kant is dat wellicht bij 'Jo', waar er regelmatig trouwfeesten en andere worden georganiseerd in zijn grote tent die daar in hun immense tuin staat.
Aan de andere kant is dat in Corneto waar blijkbaar ook regelmatig gefeest wordt.
En wanneer ik naar Cavola ga, is dat uiteraard omdat daar de Festa della Birra doorgaat dit weekeinde.
Nu kan je zo'n 'bierfeest' nog niet echt vergelijken met wat er in België onder die noemer zou doorgaan.
Het is hier nog altijd voornamelijk een goed excuus om pasta te gaan eten of een mixed grill en daar drinken de meeste Italianen nog altijd wijn bij...
Bierfeest op of neer!
Nu was er op dit bierfeest toch al een selectie van 3 kleuren 'Forst' bier.
Wat toch al een grote verbetering is tegenover de gewone selectie van Heineken of Beckx...
Gisteravond was mijn hoofdje wel te dol gedraaid van al dat facebooken om lang op de festa te blijven hangen.
Maar vanavond gaan we dan nog maar eens terug want Gianni wil graag die steak Fiorentina eten. Een biefstukje van zomaar eventjes 1 kilo!
Onder ons getweeën, zegt hij dan...
Ik zal voor de overschot maar een zakje meenemen zeker?
Hun frietjes waren gisteren anders wel heel lekker... ik heb er stiekem een paar gepikt uit zijn bakje omdat ik probeerde wat op mijn lijn te letten en had dus enkel een bruschetta genomen met tomaatjes met look.
Vandaag maak ik dat zeker goed met een goed bakje frieten mét mayonnaise!
Nu eerst nog een beetje gaan rusten in de hangmat in het zonnetje...
Het bergbriesje geeft daar een mooi evenwicht aan, zodat het niet te heet wordt.
Al moet ik soms mijn hoedje wel wat vasthouden...
Alles ademt hier 'Festa' uit!
In huis is Gianni constant bezig met het organiseren van zijn feestweekeinde begin oktober wanneer de eerste Route 108 zal gereden worden.
Ik 'speel' daar een beetje mee op facebook, maar hé daar ben je zo snel de ganse tijd mee bezig...
Buiten hoor ik regelmatig muziek spelen.
Aan de ene kant is dat wellicht bij 'Jo', waar er regelmatig trouwfeesten en andere worden georganiseerd in zijn grote tent die daar in hun immense tuin staat.
Aan de andere kant is dat in Corneto waar blijkbaar ook regelmatig gefeest wordt.
En wanneer ik naar Cavola ga, is dat uiteraard omdat daar de Festa della Birra doorgaat dit weekeinde.
Nu kan je zo'n 'bierfeest' nog niet echt vergelijken met wat er in België onder die noemer zou doorgaan.
Het is hier nog altijd voornamelijk een goed excuus om pasta te gaan eten of een mixed grill en daar drinken de meeste Italianen nog altijd wijn bij...
Bierfeest op of neer!
Nu was er op dit bierfeest toch al een selectie van 3 kleuren 'Forst' bier.
Wat toch al een grote verbetering is tegenover de gewone selectie van Heineken of Beckx...
Gisteravond was mijn hoofdje wel te dol gedraaid van al dat facebooken om lang op de festa te blijven hangen.
Maar vanavond gaan we dan nog maar eens terug want Gianni wil graag die steak Fiorentina eten. Een biefstukje van zomaar eventjes 1 kilo!
Onder ons getweeën, zegt hij dan...
Ik zal voor de overschot maar een zakje meenemen zeker?
Hun frietjes waren gisteren anders wel heel lekker... ik heb er stiekem een paar gepikt uit zijn bakje omdat ik probeerde wat op mijn lijn te letten en had dus enkel een bruschetta genomen met tomaatjes met look.
Vandaag maak ik dat zeker goed met een goed bakje frieten mét mayonnaise!
Nu eerst nog een beetje gaan rusten in de hangmat in het zonnetje...
14-07-2011
Xinzhu, de pyamahond...
Terwijl Gianni zich uit de naad werkt om zijn Route 108 vorm te geven, probeer ik hem zoveel mogelijk te ondersteunen zodat hij het zou volhouden. Want zoals steeds is hij ook nu weer gebeten door zijn project en werkt van 6-7 uur 's ochtends tot na 22 uur waarna hij als een blok in slaap valt...
Ik probeer hem zo en dan wat af te remmen en heel af en toe slaag ik daar zelfs een beetje in...
Verder beperkt mijn rol zich vooral tot op facebook wat mee te spelen, de Italianen te vertellen over Wouter en te proberen om het huishouden te runnen zodat er ook al eens iets op tafel komt om de innerlijke mens te sterken.
Maar het is uiteraard ook mijn taak om de rest van ons gezinnetje gelukkig te houden. Dat laatste was de voorbije paar weken vrij moeilijk, vooral voor Xinzhu.
Hij en Gritzl waren samen met Gianni naar zijn vriend Rafa gewandeld om daar een praatje te gaan slaan en wat te genieten van diens tuin. Hij heeft daar namelijk geweldig mooi in gewerkt en nu ook een waterval gebouwd, iets waar onze Gianni al jaren van droomt!
Maar voor hij bij Rafa geraakt, moet hij voorbij de honden van onze directe buur, de Pepe. Eigenlijk zijn dat niet zijn honden maar eentje die hier een vorige vakantieperiode is verloren gezet en de andere is van een andere buurvrouw die vorige zomer verhuisde en slechts 1 hond mocht meenemen naar haar appartement.
Dus liet ze die andere hond hier zomaar achter, de Pepe zal er wel voor zorgen...
Nu ja, die mens geeft de beesten eten en drinken maar daar is ook alles mee gezegd. Hij houdt niet echt van honden en zou ze liever kwijt zijn dan rijk...
Verder heeft de brave man al niet teveel centen over nadat hij zijn dochter, een verslaafde aan gokautomaten (die hier overal in de bars staan) en haar familie financieel heeft geholpen... voor parasietenbeleid is er dus geen budget!
Om een lang verhaal iets in te korten: onze honden kwamen na die ene wandeling terug vol met vlooien. Iets wat ik pas goed doorkreeg na een paar dagen waarin ikzelf zo overbeten werd dat ik snapte dat dit geen muggebeten konden zijn...
Nu zijn onze honden wel behandeld met Frontline en dergelijke, maar hiertegen was blijkbaar niks opgewassen.
Een hoop werk aan de winkel: alles wassen, de honden extra behandelen, inpoederen van hond en mand enz. Niettegenstaande dit alles ging het met Xinzhu telkens slechter omdat hij zo een gevoelig velletje heeft en blijkbaar veel meer last had van beten dan Gritzl.
Hij liep constant te krabben, te likken, te janken van ongemak en later ook van pijn omdat hij gewoon open wonden likte!
Uiteindelijk dus het grote offensief ingezet : een heel deel haar weggeknipt omdat het in knopen aaneengeklit zat. Een cortisonezalf en uiteindelijk zelfs een zalf met cortisone én antibiotica over bijna de helft van de hond uitgesmeerd.
Met een luizenkam proberen alle mogelijke eitjes uit die fijne haren te krijgen en daarbovenop: hem helemaal inpakken zodat hij die zalf niet telkens kon weglikken...
Een oude T-shirt kreeg dus een nieuwe bestemming: hondenpyama!
De achterpootjes door de armsgaten, andere gaten geknipt voor zijn voorpootjes.
De shirt vooraan dichtgeknoopt en nog een handdoek rond zijn lijfje zodat hij niet door de voorste gaten begon te wriemelen om toch maar te kunnen likken...
Sokken rond zijn pootjes die dan vastgemaakt werden aan de mouwen.
Je moest hem zien, ocharme! In het begin was het beestje helemaal getraumatiseerd omdat hij het als een straf aanvoelde. Het brak mijn hart...
Dat gevoel veranderde wel nadat ik hem bij elke tussenstap in het aankleden een snoepje gaf en hem uitgebreid bestoefte dat hij zo flink was.
Maar toch, leuk is iets anders... zowel voor hem als voor mij!
Het offensief heeft geholpen: hij ligt hier nu terug rustig naast mij te slapen, zonder nog uitermate veel te likken. De wonden zijn aan het genezen en de beten zijn tot een minimum herleid. Zijn pels zal wel moeten terug aangroeien, maar dat is het minste probleem.
Voor de nacht krijgt hij nog wel altijd zijn pyama aan omdat ik hem dan niet in het oog kan houden om het likken te vermijden, maar hij vindt dat nu niet zo erg meer.
Maar het blijft een grappig zicht, zo'n 'pyamahond'!
Ik probeer hem zo en dan wat af te remmen en heel af en toe slaag ik daar zelfs een beetje in...
Verder beperkt mijn rol zich vooral tot op facebook wat mee te spelen, de Italianen te vertellen over Wouter en te proberen om het huishouden te runnen zodat er ook al eens iets op tafel komt om de innerlijke mens te sterken.
Maar het is uiteraard ook mijn taak om de rest van ons gezinnetje gelukkig te houden. Dat laatste was de voorbije paar weken vrij moeilijk, vooral voor Xinzhu.
Hij en Gritzl waren samen met Gianni naar zijn vriend Rafa gewandeld om daar een praatje te gaan slaan en wat te genieten van diens tuin. Hij heeft daar namelijk geweldig mooi in gewerkt en nu ook een waterval gebouwd, iets waar onze Gianni al jaren van droomt!
Maar voor hij bij Rafa geraakt, moet hij voorbij de honden van onze directe buur, de Pepe. Eigenlijk zijn dat niet zijn honden maar eentje die hier een vorige vakantieperiode is verloren gezet en de andere is van een andere buurvrouw die vorige zomer verhuisde en slechts 1 hond mocht meenemen naar haar appartement.
Dus liet ze die andere hond hier zomaar achter, de Pepe zal er wel voor zorgen...
Nu ja, die mens geeft de beesten eten en drinken maar daar is ook alles mee gezegd. Hij houdt niet echt van honden en zou ze liever kwijt zijn dan rijk...
Verder heeft de brave man al niet teveel centen over nadat hij zijn dochter, een verslaafde aan gokautomaten (die hier overal in de bars staan) en haar familie financieel heeft geholpen... voor parasietenbeleid is er dus geen budget!
Om een lang verhaal iets in te korten: onze honden kwamen na die ene wandeling terug vol met vlooien. Iets wat ik pas goed doorkreeg na een paar dagen waarin ikzelf zo overbeten werd dat ik snapte dat dit geen muggebeten konden zijn...
Nu zijn onze honden wel behandeld met Frontline en dergelijke, maar hiertegen was blijkbaar niks opgewassen.
Een hoop werk aan de winkel: alles wassen, de honden extra behandelen, inpoederen van hond en mand enz. Niettegenstaande dit alles ging het met Xinzhu telkens slechter omdat hij zo een gevoelig velletje heeft en blijkbaar veel meer last had van beten dan Gritzl.
Hij liep constant te krabben, te likken, te janken van ongemak en later ook van pijn omdat hij gewoon open wonden likte!
Uiteindelijk dus het grote offensief ingezet : een heel deel haar weggeknipt omdat het in knopen aaneengeklit zat. Een cortisonezalf en uiteindelijk zelfs een zalf met cortisone én antibiotica over bijna de helft van de hond uitgesmeerd.
Met een luizenkam proberen alle mogelijke eitjes uit die fijne haren te krijgen en daarbovenop: hem helemaal inpakken zodat hij die zalf niet telkens kon weglikken...
Een oude T-shirt kreeg dus een nieuwe bestemming: hondenpyama!
De achterpootjes door de armsgaten, andere gaten geknipt voor zijn voorpootjes.
De shirt vooraan dichtgeknoopt en nog een handdoek rond zijn lijfje zodat hij niet door de voorste gaten begon te wriemelen om toch maar te kunnen likken...
Sokken rond zijn pootjes die dan vastgemaakt werden aan de mouwen.
Je moest hem zien, ocharme! In het begin was het beestje helemaal getraumatiseerd omdat hij het als een straf aanvoelde. Het brak mijn hart...
Dat gevoel veranderde wel nadat ik hem bij elke tussenstap in het aankleden een snoepje gaf en hem uitgebreid bestoefte dat hij zo flink was.
Maar toch, leuk is iets anders... zowel voor hem als voor mij!
Het offensief heeft geholpen: hij ligt hier nu terug rustig naast mij te slapen, zonder nog uitermate veel te likken. De wonden zijn aan het genezen en de beten zijn tot een minimum herleid. Zijn pels zal wel moeten terug aangroeien, maar dat is het minste probleem.
Voor de nacht krijgt hij nog wel altijd zijn pyama aan omdat ik hem dan niet in het oog kan houden om het likken te vermijden, maar hij vindt dat nu niet zo erg meer.
Maar het blijft een grappig zicht, zo'n 'pyamahond'!
13-07-2011
Dilemma...
Terwijl het in België blijkbaar herfstweer is, is de zomer hier volop aan de gang.
Gisteren was het 39° op zo'n 500m hoogte, wat het in de vallei zou zijn heb ik geen idee van... we hebben het niet uitgeprobeerd!
Onze 'Gianni' moest voor zijn Route 108 naar Castelnovo Ne' Monti om daar een vergadering voor te zitten met vertegenwoordigers van de Toeristische Dienst voor de Appenijnen, de sponsor Banca di Cavola, en nog een paar andere Italianen die zich bezighouden met het ontwerp van de flyer, de marketing en het logies van de te verwachten Belgen.
We beslisten om er een daguitstap van te maken en het aangename aan het nuttige te koppelen.
Het was een heel nuttige vergadering waaruit bleek dat er een aantal mensen heel erg in de weer geweest waren en anderen, een beetje later, nu toch ook ontwaakten.
Na de vergadering gingen we terug naar een restaurantje waar we al een paar keer geweest zijn omdat we weten dat het daar zo lekker is! Buiten onder een grote parasol gesmuld van een maxi groente/tonijn salade, een salade frutti di mare en een heerlijk dunne pizza 4 stagione met daarbij een lekkere frisse Moretti pint. Als dessertje profiterolles met chocomousse en perziksla met citroensorbet, half om half want we delen graag de lekkere dingen des levens...
Meer hoeft dat niet te zijn om te weten dat La Dolce Vita in Italië is uitgevonden!
Gedurende de siësta profiteerden we ervan om in de buurt van de Pietra di Bismantova wat rond te rijden; Gianni steeds de Nikon in aanslag. Hij is zo verliefd op deze 'tafelberg' en zoekt helemaal rondom naar de mooiste plekjes om hem nog maar eens in een ander landschap vast te leggen.
In dit seizoen is dat uiteraard in een lijnenspel met het geringelde hooi en de 'ballone', de hooibalen uitgespreid als een minisymfonie op een notenbalk.
Hij blijft een artiest in hart en nieren, mijn schatje!
Terwijl hij bij elke volgende tussenstop weer een wandeling maakte op zoek naar de juiste zonnevlekken op de berg en/of op het dorpje ervoor, kon ik mezelf verwennen met hazeslaapjes in de koelte van onze Citroen...
Wanneer we 's avonds thuiskwamen bleek dat we inmiddels nu al 2 Italiaanse journalisten hebben die verslag willen uitbrengen over Route 108, zowel in de geschreven pers alsook op de Italiaanse TV.
Eentje ervan, zelf ook een wielertoerist, schrijft voor de gespecialiseerde pers, nationaal en internationaal. Hij had al, zonder ons medeweten, een halve pagina gepubliceerd in een lokale krant:
http://linformazione.e-tv.it/archivio//20110712/15_RE1207.pdf
Een beetje een gemengd gevoel voor Gianni: enerzijds blij en apetrots dat het project zo goed gesteund wordt zodat de kans op succes telkens weer groter wordt. Anderzijds ook wat terughoudendheid...
Hij heeft namelijk een heel goed contact met de familie van Wouter, via een tussenpersoon weliswaar. Van hem weten we dat de pers als echte paparazzi tewerk gaan en Eric, papa Weylandt, zelfs aan zijn werk opwachten om foto's van te nemen. Ook An-Sophie wordt helemaal niet gespaard, niettegenstaande haar zeer moeilijke situatie.
Deze mensen krijgen niet eens de tijd om in sereniteit en stilte hun rouwproces te verwerken. Ze hebben de pest aan journalisten en vragen maar 1 ding: gerust gelaten te worden...
Alhoewel ze de zegen gaven over het project Route 108, zijn ze ook wel heel erg bang dat hierdoor de pers weer terug onversaagd aan hun deur gaat staan en dat kunnen ze missen!
Dit maakt de situatie er echt niet gemakkelijk op.
Gianni wil heel graag de vragen van de familie respecteren, maar anderzijds kan je geen succes verkrijgen indien er geen reclame kan gemaakt worden.
De vraag is dus: hoe kan je de pers duidelijk maken dat ze niet bij de familie Weylandt moeten gaan aankloppen voor info over Route 108?
Gisteren was het 39° op zo'n 500m hoogte, wat het in de vallei zou zijn heb ik geen idee van... we hebben het niet uitgeprobeerd!
Onze 'Gianni' moest voor zijn Route 108 naar Castelnovo Ne' Monti om daar een vergadering voor te zitten met vertegenwoordigers van de Toeristische Dienst voor de Appenijnen, de sponsor Banca di Cavola, en nog een paar andere Italianen die zich bezighouden met het ontwerp van de flyer, de marketing en het logies van de te verwachten Belgen.
We beslisten om er een daguitstap van te maken en het aangename aan het nuttige te koppelen.
Het was een heel nuttige vergadering waaruit bleek dat er een aantal mensen heel erg in de weer geweest waren en anderen, een beetje later, nu toch ook ontwaakten.
Na de vergadering gingen we terug naar een restaurantje waar we al een paar keer geweest zijn omdat we weten dat het daar zo lekker is! Buiten onder een grote parasol gesmuld van een maxi groente/tonijn salade, een salade frutti di mare en een heerlijk dunne pizza 4 stagione met daarbij een lekkere frisse Moretti pint. Als dessertje profiterolles met chocomousse en perziksla met citroensorbet, half om half want we delen graag de lekkere dingen des levens...
Meer hoeft dat niet te zijn om te weten dat La Dolce Vita in Italië is uitgevonden!
Gedurende de siësta profiteerden we ervan om in de buurt van de Pietra di Bismantova wat rond te rijden; Gianni steeds de Nikon in aanslag. Hij is zo verliefd op deze 'tafelberg' en zoekt helemaal rondom naar de mooiste plekjes om hem nog maar eens in een ander landschap vast te leggen.
In dit seizoen is dat uiteraard in een lijnenspel met het geringelde hooi en de 'ballone', de hooibalen uitgespreid als een minisymfonie op een notenbalk.
Hij blijft een artiest in hart en nieren, mijn schatje!
Terwijl hij bij elke volgende tussenstop weer een wandeling maakte op zoek naar de juiste zonnevlekken op de berg en/of op het dorpje ervoor, kon ik mezelf verwennen met hazeslaapjes in de koelte van onze Citroen...
Wanneer we 's avonds thuiskwamen bleek dat we inmiddels nu al 2 Italiaanse journalisten hebben die verslag willen uitbrengen over Route 108, zowel in de geschreven pers alsook op de Italiaanse TV.
Eentje ervan, zelf ook een wielertoerist, schrijft voor de gespecialiseerde pers, nationaal en internationaal. Hij had al, zonder ons medeweten, een halve pagina gepubliceerd in een lokale krant:
http://linformazione.e-tv.it/archivio//20110712/15_RE1207.pdf
Een beetje een gemengd gevoel voor Gianni: enerzijds blij en apetrots dat het project zo goed gesteund wordt zodat de kans op succes telkens weer groter wordt. Anderzijds ook wat terughoudendheid...
Hij heeft namelijk een heel goed contact met de familie van Wouter, via een tussenpersoon weliswaar. Van hem weten we dat de pers als echte paparazzi tewerk gaan en Eric, papa Weylandt, zelfs aan zijn werk opwachten om foto's van te nemen. Ook An-Sophie wordt helemaal niet gespaard, niettegenstaande haar zeer moeilijke situatie.
Deze mensen krijgen niet eens de tijd om in sereniteit en stilte hun rouwproces te verwerken. Ze hebben de pest aan journalisten en vragen maar 1 ding: gerust gelaten te worden...
Alhoewel ze de zegen gaven over het project Route 108, zijn ze ook wel heel erg bang dat hierdoor de pers weer terug onversaagd aan hun deur gaat staan en dat kunnen ze missen!
Dit maakt de situatie er echt niet gemakkelijk op.
Gianni wil heel graag de vragen van de familie respecteren, maar anderzijds kan je geen succes verkrijgen indien er geen reclame kan gemaakt worden.
De vraag is dus: hoe kan je de pers duidelijk maken dat ze niet bij de familie Weylandt moeten gaan aankloppen voor info over Route 108?
04-07-2011
Wouter Weylandt verandert ons leven...
Op 9 mei jl. vertrok de Giro d'Italia vanuit de hoofdstad van onze Provincie: Reggio Emilia. Later op de dag gebeurde er een tragisch ongeval waarbij de jonge professionele wielrenner Wouter Weylandt het leven liet.
Wouter's vriendin Ann-Sophie is op dat ogenblik 5 maanden zwanger...
Wouter was afkomstig van dezelfde streek als waar Jan van komt, het Gentse.
Diegenen die mij en mijn gevoeligheden kennen, of die Jan en zijn gevoeligheden kennen, zullen meteen begrijpen dat wij door dit voorval geweldig gevat zijn.
Alhoewel geen van ons beiden Wouter kende, zelfs niet eens wielerfans waren, werden wij opeens, allebei, heel zwaar getroffen door de universele droefheid.
Ergens voelden wij dat er een radertje was dat ons in gang zette om te proberen hier iets aan te doen...
Zowel Jan als ik zijn, elk op onze eigen manier, erg spiritueel ingesteld.
Voor ons was het teken té sterk! Wij moésten iets doen...
Jan zou beslissen wat er zou moeten gebeuren en ik moet hem daarbij ondersteunen.
In de weken die volgden kreeg het gevoel gedaante.
Het zou een fietsroute worden doorheen onze mooie regio.
Een permanente route waarbij iedereen die hier komt fietsen, wandelen, motorijden of met de auto de streek komt verkennen, telkens herinnerd wordt aan deze jonge man die zoveel van het leven hield.
Een route die Vlamingen (en andere fietsliefhebbers) zal aantrekken om deze mooie streek te komen verkennen.
Ter ere van Wouter!
Zo zal Wouter de band tussen Vlamingen en Italianen versterken op een manier die hij zeker zelf zou goed gevonden hebben: door het genieten van de mooie streek waar hij zijn laatste rit gestart heeft.
De Permanente Route 108 Memorial Wouter Weylandt was verwekt...
Wouter's vriendin Ann-Sophie is op dat ogenblik 5 maanden zwanger...
Wouter was afkomstig van dezelfde streek als waar Jan van komt, het Gentse.
Diegenen die mij en mijn gevoeligheden kennen, of die Jan en zijn gevoeligheden kennen, zullen meteen begrijpen dat wij door dit voorval geweldig gevat zijn.
Alhoewel geen van ons beiden Wouter kende, zelfs niet eens wielerfans waren, werden wij opeens, allebei, heel zwaar getroffen door de universele droefheid.
Ergens voelden wij dat er een radertje was dat ons in gang zette om te proberen hier iets aan te doen...
Zowel Jan als ik zijn, elk op onze eigen manier, erg spiritueel ingesteld.
Voor ons was het teken té sterk! Wij moésten iets doen...
Jan zou beslissen wat er zou moeten gebeuren en ik moet hem daarbij ondersteunen.
In de weken die volgden kreeg het gevoel gedaante.
Het zou een fietsroute worden doorheen onze mooie regio.
Een permanente route waarbij iedereen die hier komt fietsen, wandelen, motorijden of met de auto de streek komt verkennen, telkens herinnerd wordt aan deze jonge man die zoveel van het leven hield.
Een route die Vlamingen (en andere fietsliefhebbers) zal aantrekken om deze mooie streek te komen verkennen.
Ter ere van Wouter!
Zo zal Wouter de band tussen Vlamingen en Italianen versterken op een manier die hij zeker zelf zou goed gevonden hebben: door het genieten van de mooie streek waar hij zijn laatste rit gestart heeft.
De Permanente Route 108 Memorial Wouter Weylandt was verwekt...
24-06-2011
Een druppeltje die de emmer niet meer doet overlopen...
Sinds we mijn appeltje goed en wel terug mee naar huis namen, heeft het al een heleboel tests moeten doorstaan...
Aangezien ik er een clean install had op gedaan en er dus nog enkel de originele software op stond, was er een hoop werk om alles terug te brengen in (ongeveer) de vorige toestand.
Uiteraard ben ik alle bookmarks en history kwijt van mijn surfgedrag... niet echt leuk want ik ging daar regelmatig terug naartoe.
Maar ja, een schone lei hé, die 'clean' install!
Er moest ook een aantal andere software terug opgeplaatst worden.
Nu is dat niet echt zo moeilijk met een apple, maar het neemt wel allemaal tijd... vooral om de originele disks terug te vinden ;-)
Maar hij draait terug goed en dankzij de MacKeeper is hij nu helemaal terug opgekuist en virusvrij ook!
Ik durf het hier niet goed te schrijven maar alles wijst erop dat het terug goed gaat met mijn appeltje!
Met mezelf gaat het ook terug beter... zou er een correlatie zijn ;-)
Alle gekheid op een stokje...
Begin juni ging ik terug naar mijn behandelend geneesheer omdat ik toch weer zoveel afzag en het weer heel dikwijls helemaal niet meer zag zitten.
Hij heeft me een nieuw geneesmiddel gegeven, Cipralex, en dat lijkt precies aan te slagen.
Op die paar weken tijd heb ik eindelijk veel minder last van mijn hoofdpijn en de zware mist in mijn hoofd.
Ik slaap nog altijd niet goed, maar ik ben toch minder moe dan een maand geleden toen ik weer regelmatig niks aankon.
Ik hou me terug meer bezig met mijn beestjes, het huishouden, mijn ventje...
Kalmaan, maar zeker.
Intussen is de zomer hier ook begonnen, blijkbaar om nog een tijdje te blijven, dus dat belooft goed!
Hopelijk blijven die druppeltjes zo verder werken!
Wie weet welk goed nieuws er deze zomer dan kan komen...
Aangezien ik er een clean install had op gedaan en er dus nog enkel de originele software op stond, was er een hoop werk om alles terug te brengen in (ongeveer) de vorige toestand.
Uiteraard ben ik alle bookmarks en history kwijt van mijn surfgedrag... niet echt leuk want ik ging daar regelmatig terug naartoe.
Maar ja, een schone lei hé, die 'clean' install!
Er moest ook een aantal andere software terug opgeplaatst worden.
Nu is dat niet echt zo moeilijk met een apple, maar het neemt wel allemaal tijd... vooral om de originele disks terug te vinden ;-)
Maar hij draait terug goed en dankzij de MacKeeper is hij nu helemaal terug opgekuist en virusvrij ook!
Ik durf het hier niet goed te schrijven maar alles wijst erop dat het terug goed gaat met mijn appeltje!
Met mezelf gaat het ook terug beter... zou er een correlatie zijn ;-)
Alle gekheid op een stokje...
Begin juni ging ik terug naar mijn behandelend geneesheer omdat ik toch weer zoveel afzag en het weer heel dikwijls helemaal niet meer zag zitten.
Hij heeft me een nieuw geneesmiddel gegeven, Cipralex, en dat lijkt precies aan te slagen.
Op die paar weken tijd heb ik eindelijk veel minder last van mijn hoofdpijn en de zware mist in mijn hoofd.
Ik slaap nog altijd niet goed, maar ik ben toch minder moe dan een maand geleden toen ik weer regelmatig niks aankon.
Ik hou me terug meer bezig met mijn beestjes, het huishouden, mijn ventje...
Kalmaan, maar zeker.
Intussen is de zomer hier ook begonnen, blijkbaar om nog een tijdje te blijven, dus dat belooft goed!
Hopelijk blijven die druppeltjes zo verder werken!
Wie weet welk goed nieuws er deze zomer dan kan komen...
12-06-2011
Ik leer uit deze ervaring...
Mijn appeltje is ziekjes...
Ik was zo blij dat ik onlangs mijn MacBook Pro terug in orde gekregen had...
Maar ik had er niks mogen over schrijven!
Kort erna kreeg ik weer terug dezelfde problemen: regelmatig bevroor hij opnieuw.
Ik zocht op internet wat er allemaal fout kon zijn en heb heel wat geleerd over het oplossen van een aantal problemen op een mac.
Woorden als reboot, hard reboot, safe reboot, clean install, kernels, ... ze krijgen bij mij nu allemaal een betekenis!
Maar het probleem bleef komen.
Erger nog: het kwam steeds sneller en sneller terug...
Uiteindelijk las ik over een hardware test, dus die ook gedaan.
En daar kwam het resultaat uit dat er een probleem was met mijn videocontroller:
4VDC:1/40000003
Ik leerde verder dat mijn Graphics NVIDIA GeForce 8600M kaart het aan het begeven was... MAAR...
Ik vond ook terug dat dit een gevolg was van een fout bij NVIDIA en dat Apple hierdoor 4 jaar garantie gaf op deze kaart en ze gratis zou vervangen zelfs als je geen AppleCare contract hebt!
Eventjes snel uitgeteld: ik heb mijn MacBook gekocht in augustus 2007 want ik had hem nog maar net toen ik ziek geworden ben.
Dat is nog net geen 4 jaar!
Dus wij vrijdag naar Reggio Emilia gereden waar er een Apple reseller is en daar het ganse probleem uitgelegd.
Zij hebben uiteraard eerst mijn computer gecheckt en ja hoor: ik krijg een nieuwe grafische kaart geïnstalleerd!
Midden volgende week mag ik mijn appeltje gaan terughalen.
Tot zolang ben ik nog even afhankelijk van de vrije momenten op mijn ventje zijn machien...
Nu maar hopen dat dit alles mag waarheid worden...
Keep your fingers crossed!
Ik was zo blij dat ik onlangs mijn MacBook Pro terug in orde gekregen had...
Maar ik had er niks mogen over schrijven!
Kort erna kreeg ik weer terug dezelfde problemen: regelmatig bevroor hij opnieuw.
Ik zocht op internet wat er allemaal fout kon zijn en heb heel wat geleerd over het oplossen van een aantal problemen op een mac.
Woorden als reboot, hard reboot, safe reboot, clean install, kernels, ... ze krijgen bij mij nu allemaal een betekenis!
Maar het probleem bleef komen.
Erger nog: het kwam steeds sneller en sneller terug...
Uiteindelijk las ik over een hardware test, dus die ook gedaan.
En daar kwam het resultaat uit dat er een probleem was met mijn videocontroller:
4VDC:1/40000003
Ik leerde verder dat mijn Graphics NVIDIA GeForce 8600M kaart het aan het begeven was... MAAR...
Ik vond ook terug dat dit een gevolg was van een fout bij NVIDIA en dat Apple hierdoor 4 jaar garantie gaf op deze kaart en ze gratis zou vervangen zelfs als je geen AppleCare contract hebt!
Eventjes snel uitgeteld: ik heb mijn MacBook gekocht in augustus 2007 want ik had hem nog maar net toen ik ziek geworden ben.
Dat is nog net geen 4 jaar!
Dus wij vrijdag naar Reggio Emilia gereden waar er een Apple reseller is en daar het ganse probleem uitgelegd.
Zij hebben uiteraard eerst mijn computer gecheckt en ja hoor: ik krijg een nieuwe grafische kaart geïnstalleerd!
Midden volgende week mag ik mijn appeltje gaan terughalen.
Tot zolang ben ik nog even afhankelijk van de vrije momenten op mijn ventje zijn machien...
Nu maar hopen dat dit alles mag waarheid worden...
Keep your fingers crossed!
04-06-2011
Na 4 jaar nood aan het oppoetsen van mijn appeltje...
De laatste tijd voelde ik dat er iets loos was met mijn Macbook...
Ok, ik gebruikte hem vrij intens of tenminste: hij stond heel veel open om regelmatig eens op mijn facebook te kijken, het nieuws online te lezen of 'patience' te spelen.
Dikwijls voelde hij overhit aan, mijn benen waren bijna verbrand door de hitte van mijn laptop op mijn knieën!
Ook bleef de harde schijf heel dikwijls lang draaien, en dat is echt geen goed teken...
Tot hij een paar dagen geleden bevroor!
Ik mocht proberen wat ik wilde, er was geen beweging meer te krijgen...
Ik kreeg hem zelfs niet uitgezet en paste dan maar de harde oplossing toe: batterij eruit en alles werd zwart!
Maar achteraf kreeg ik hem niet meer opgestart... wraak!
Ik kreeg telkens een donkergrijs scherm met een meertalige boodschap dat ik de computer opnieuw moest afzetten en heropstarten.
Aangezien dat niet hielp, dan maar tussenin op Jan zijn computer gaan surfen naar oplossingen.
Was het RAM geheugen opgebrand? Was het een hardware of een software probleem?
Eén ding was zeker: we moesten de opstartdisk terugvinden om te proberen om terug leven te krijgen in mijn appel...
Dus het hele huis uitgekamd op zoek naar alle dozen waar diskettes konden inzitten!
Na behoorlijk wat inspanningen werd de doos teruggevonden en kon ik beginnen met alle truukjes toe te passen die we inmiddels op google en youtube terugvonden.
En ja hoor! Na een tijdje kwam er terug leven (lees: een blauw scherm), dat echter toch terug bevroor...
Uiteindelijk hebben we ons een MacKeeper veroorloofd die mijn Macbookje helemaal heeft opgekuist.
Er zaten zelfs 2 virussen op, die nu ook verwijderd zijn!
Alles lijkt terug te werken, mijn harde schijf draait niet meer dol en mijn dijen komen niet meer getoast uit het avontuur...
Mijn vertrouwen in Apple is er nog versterkt uitgekomen: dit is iets wat ik op een pc nooit zelf had kunnen in orde brengen!
Ok, ik gebruikte hem vrij intens of tenminste: hij stond heel veel open om regelmatig eens op mijn facebook te kijken, het nieuws online te lezen of 'patience' te spelen.
Dikwijls voelde hij overhit aan, mijn benen waren bijna verbrand door de hitte van mijn laptop op mijn knieën!
Ook bleef de harde schijf heel dikwijls lang draaien, en dat is echt geen goed teken...
Tot hij een paar dagen geleden bevroor!
Ik mocht proberen wat ik wilde, er was geen beweging meer te krijgen...
Ik kreeg hem zelfs niet uitgezet en paste dan maar de harde oplossing toe: batterij eruit en alles werd zwart!
Maar achteraf kreeg ik hem niet meer opgestart... wraak!
Ik kreeg telkens een donkergrijs scherm met een meertalige boodschap dat ik de computer opnieuw moest afzetten en heropstarten.
Aangezien dat niet hielp, dan maar tussenin op Jan zijn computer gaan surfen naar oplossingen.
Was het RAM geheugen opgebrand? Was het een hardware of een software probleem?
Eén ding was zeker: we moesten de opstartdisk terugvinden om te proberen om terug leven te krijgen in mijn appel...
Dus het hele huis uitgekamd op zoek naar alle dozen waar diskettes konden inzitten!
Na behoorlijk wat inspanningen werd de doos teruggevonden en kon ik beginnen met alle truukjes toe te passen die we inmiddels op google en youtube terugvonden.
En ja hoor! Na een tijdje kwam er terug leven (lees: een blauw scherm), dat echter toch terug bevroor...
Uiteindelijk hebben we ons een MacKeeper veroorloofd die mijn Macbookje helemaal heeft opgekuist.
Er zaten zelfs 2 virussen op, die nu ook verwijderd zijn!
Alles lijkt terug te werken, mijn harde schijf draait niet meer dol en mijn dijen komen niet meer getoast uit het avontuur...
Mijn vertrouwen in Apple is er nog versterkt uitgekomen: dit is iets wat ik op een pc nooit zelf had kunnen in orde brengen!
Verdriet brengt mensen dichter bij mekaar...
Ik kreeg van verschillende mensen hele lieve mailtjes naar aanleiding van het overlijden van Miekepoes.
De meesten herkennen het gevoel of vrezen ervoor omdat ook een van hun dieren al vrij oud is.
Met dank aan deze hele lieve dame die me dit berichtje stuurde - waar ik op geantwoord heb, dat ik dit mag posten.
Lieve,
Dank je wel voor je mailtje.
Het doet wel nog altijd een beetje pijn wanneer ik aan mijn Miekepoes denk.
Maar meer en meer komt er een zacht gevoel van blijheid in de plaats, blij dat ik haar heb gekend en zo lang heb mogen bij me houden, in vrij goeie conditie dan.
Mieke was voor mij ook diegene die het langste bij mij geweest is.
En ik voel toch aan mijn lijf dat het verdriet nog niet is verteerd.
Alhoewel ik me redelijk goed voel, ben ik wel nog veel moe
en heb vooral veel last van mijn hoofd.
Maar ik sta het toe, en wanneer het beter gaat zal het ook goed zijn.
Voor die massage zal ik mijn ventje eens moeten aanspreken zie... ;-)
maar ben daarstraks van Wodan gevallen en mijn rechterheup
Ik geniet nu wel weer terug veel meer van al mijn andere beestjes.
Mieke heeft me daarvoor weer wakker geschud...
al weet ik dat ik voor/met haar ongeveer alles nog genoten heb wat we konden doen zonder mekaar te gaan overheersen.
Uiteindelijk zal het me ten goede komen hoor, het geheel van haar gekend te hebben zal in het niet vallen ten opzichte van het verdriet dat ik haar heb moeten laten gaan.
Dat zal ook voor jou en Ensor zo zijn...
Maar nu moet je eerst nog ten volle van zijn gezelschap genieten!
Ik ben er zeker van dat hij dat zal doen zonder dat ik het hem moet zeggen... ;-)
Heel veel liefs meisje,
Dikke knuffel
ama
De meesten herkennen het gevoel of vrezen ervoor omdat ook een van hun dieren al vrij oud is.
Met dank aan deze hele lieve dame die me dit berichtje stuurde - waar ik op geantwoord heb, dat ik dit mag posten.
Dag Ama,
Ik las net je laatste bericht op je blog.
Het is begrijpelijk denk ik dat het minder gaat.
Toen ik het las van Miekepoes moest ik echt slikken.
Ik voelde echt met je mee!
Ik denk een beetje te kunnen begrijpen wat je doormaakt.
Mijn kater Ensor is 13 jaar en ik besterf het als er iets met hem zal gebeuren.
Vond het zo mooi hoe je het beschreef.
Iemand die lief en leed met je deelde.
Ik heb nog nooit langer samengeweest met iemand dan met Ensor.
Hij is mijn thuis, mijn houvast, mijn lieve vriend.
Dus denk ik dat het verdriet toch een plaats zoekt bij je.
Een goede en liefdevolle massage zou al iets kunnen verlichten.
Is er daar iemand die je dat kan geven?
Ik zend je alvast wat liefdevolle energie!
lieve groeten,
Lieve,
Dank je wel voor je mailtje.
Het doet wel nog altijd een beetje pijn wanneer ik aan mijn Miekepoes denk.
Maar meer en meer komt er een zacht gevoel van blijheid in de plaats, blij dat ik haar heb gekend en zo lang heb mogen bij me houden, in vrij goeie conditie dan.
Mieke was voor mij ook diegene die het langste bij mij geweest is.
En ik voel toch aan mijn lijf dat het verdriet nog niet is verteerd.
Alhoewel ik me redelijk goed voel, ben ik wel nog veel moe
en heb vooral veel last van mijn hoofd.
Maar ik sta het toe, en wanneer het beter gaat zal het ook goed zijn.
Voor die massage zal ik mijn ventje eens moeten aanspreken zie... ;-)
maar ben daarstraks van Wodan gevallen en mijn rechterheup
Ik geniet nu wel weer terug veel meer van al mijn andere beestjes.
Mieke heeft me daarvoor weer wakker geschud...
al weet ik dat ik voor/met haar ongeveer alles nog genoten heb wat we konden doen zonder mekaar te gaan overheersen.
Uiteindelijk zal het me ten goede komen hoor, het geheel van haar gekend te hebben zal in het niet vallen ten opzichte van het verdriet dat ik haar heb moeten laten gaan.
Dat zal ook voor jou en Ensor zo zijn...
Maar nu moet je eerst nog ten volle van zijn gezelschap genieten!
Ik ben er zeker van dat hij dat zal doen zonder dat ik het hem moet zeggen... ;-)
Heel veel liefs meisje,
Dikke knuffel
ama
01-06-2011
Regen of geen regen...
Vandaag heeft het hier eindelijk terug wat geregend!
Het was dan ook aangekondigd, de regenbui ging zowat over gans Europa trekken...
Maar terwijl hierdoor de temperatuur in België halveerde, was het hier gewoon een beetje frisser dan gisteren. Gelukkig zijn die schommelingen hier niet zo erg, want daar hou ik echt niet van! En aangezien vannamiddag de zon al tussenin kwam piepen, voelde het allemaal toch weer niet zo erg aan.
Terwijl de Belgische boeren snakken naar wat meer water op hun land, verwachten wij hier wel nog een paar dagen dat ze van Hierboven wat sproeien.
Gelukkig voor de weide, anders groeit er hier straks ook geen gras meer!
Ik weet niet of het aan het regenweer lag, maar ik heb geslapen tot half twaalf vanmiddag!
Ik had het wellicht nodig want ik kon gewoon mijn ogen niet openhouden... ook in mijn meditatie viel ik telkens weer weg.
Op zulke dagen prijs ik me gelukkig dat ik niet moet gaan werken...
Daarna toch een beetje een feestelijk etentje gemaakt: eerste groene aspergesoep en daarna polentafrietjes met kippennuggets en een slaatje met een zelfgemaakt sausje erbij.
Dat was om de verjaardag van Jan (gisteren) nog een beetje na te vieren.
Het was alleszins heel lekker!
Het was dan ook aangekondigd, de regenbui ging zowat over gans Europa trekken...
Maar terwijl hierdoor de temperatuur in België halveerde, was het hier gewoon een beetje frisser dan gisteren. Gelukkig zijn die schommelingen hier niet zo erg, want daar hou ik echt niet van! En aangezien vannamiddag de zon al tussenin kwam piepen, voelde het allemaal toch weer niet zo erg aan.
Terwijl de Belgische boeren snakken naar wat meer water op hun land, verwachten wij hier wel nog een paar dagen dat ze van Hierboven wat sproeien.
Gelukkig voor de weide, anders groeit er hier straks ook geen gras meer!
Ik weet niet of het aan het regenweer lag, maar ik heb geslapen tot half twaalf vanmiddag!
Ik had het wellicht nodig want ik kon gewoon mijn ogen niet openhouden... ook in mijn meditatie viel ik telkens weer weg.
Op zulke dagen prijs ik me gelukkig dat ik niet moet gaan werken...
Daarna toch een beetje een feestelijk etentje gemaakt: eerste groene aspergesoep en daarna polentafrietjes met kippennuggets en een slaatje met een zelfgemaakt sausje erbij.
Dat was om de verjaardag van Jan (gisteren) nog een beetje na te vieren.
Het was alleszins heel lekker!
30-05-2011
Italiaanse espresso en caféine ...
Zoals ik gisteren vertelde, beweerde een bevriende bardame dat er in die hele korte Italiaanse espresso's bijna geen caféine zit.
Volgens haar zou de caféine eerst moeten loskomen bij de eerste druppels en komt die dus pas later echt ten volle in de tas terecht.
Aangezien de espresso's hier echt maar 1 slokje groot zijn, zou je dus zo enkel de pure koffiesmaak hebben zonder de caféinestoot erbij te krijgen...
Tja... gisteren heb ik het dus geriskeerd en na de feestmaaltijd heb ik zo een zwart siroopje opgedronken.
Siroopje is het woord wel, want behalve het feit dat het dus maar 1 slok groot is, doe je daar ook nog een volledig zakje suiker in en absoluut geen melk!
Raar maar waar, het smaakte me!
In die mate zelfs dat ik later in een tweede ronde nog eens een slokje nam.
Wat gebeurde er daarna dan wel?
In tegenstelling tot wanneer ik gewone zwarte koffie drink (of teveel cola), kreeg ik hiervan geen hartkloppingen of het extreem gevoel van nervositeit waarbij ik het bloed in mijn aders voel stromen.
Dat zat dus wel goed.
Maar... wanneer het bedtijd werd en ik na mijn slaappilletje stilaan naar boven ging, kon ik toch de slaap niet vatten.
Meer dan 3 uur heb ik nog wakker gelegen...
Misschien moet ik in de toekomst mijn espresso nog een beetje korter vragen?
Volgens haar zou de caféine eerst moeten loskomen bij de eerste druppels en komt die dus pas later echt ten volle in de tas terecht.
Aangezien de espresso's hier echt maar 1 slokje groot zijn, zou je dus zo enkel de pure koffiesmaak hebben zonder de caféinestoot erbij te krijgen...
Tja... gisteren heb ik het dus geriskeerd en na de feestmaaltijd heb ik zo een zwart siroopje opgedronken.
Siroopje is het woord wel, want behalve het feit dat het dus maar 1 slok groot is, doe je daar ook nog een volledig zakje suiker in en absoluut geen melk!
Raar maar waar, het smaakte me!
In die mate zelfs dat ik later in een tweede ronde nog eens een slokje nam.
Wat gebeurde er daarna dan wel?
In tegenstelling tot wanneer ik gewone zwarte koffie drink (of teveel cola), kreeg ik hiervan geen hartkloppingen of het extreem gevoel van nervositeit waarbij ik het bloed in mijn aders voel stromen.
Dat zat dus wel goed.
Maar... wanneer het bedtijd werd en ik na mijn slaappilletje stilaan naar boven ging, kon ik toch de slaap niet vatten.
Meer dan 3 uur heb ik nog wakker gelegen...
Misschien moet ik in de toekomst mijn espresso nog een beetje korter vragen?
29-05-2011
Italiaanse espresso en dromen van coöperatief bankieren
Is vandaag een historische dag in mijn geschiedenis?
Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven een échte Italiaanse espresso gedronken... Correctie: het waren er zelfs twee!
Of ik vannacht ga kunnen slapen zal de tijd uitwijzen... maar indien ik de uitleg van een bevriende koffiebardame (of hoe noem je zoiets) mag geloven, zit er geen cafeïne in die superkorte sterke espresso's.
Of zou ik vannacht wakker blijven van het dromen over betere tijden?
Gisteren kreeg ik van de eigenaar van de lokale supermarkt een mandaat om in zijn naam naar de algemene vergadering te gaan van de lokale 'Raiffeisenbank', de Banca di Cavola e Sassuolo.
De Banca di Cavola e Sassuolo is een bank die fier is omdat ze als Cooperatieve dicht bij haar klanten en personeel staat. Die haar basisregels én het sociale luik nog écht toepast om de lokale regio te helpen verbeteren.
Op deze algemene vergadering vandaag leerde ik dat deze kleine bank (maar een van de groteren tussen de kleintjes) in 2010 verschillende nieuwe kantoren heeft geopend en heel wat personeel heeft aangeworven. Haar groei is immens, zeker in een jaar van crisis!
Ze heeft binnen de kring van cooperatieve Italiaanse banken, daarenboven nog een heel deel opgehoest voor hulp aan andere banken binnen de groep die het minder goed deden...
Na de vergadering was er een diner voor meer dan 1000 vennoten. Het voltallige kaderpersoneel, inclusief hoogste top, nam de tijd om samen met hun klanten aan tafel te zitten. Om tussenin rond te wandelen en welgemeend een vriendelijk gesprek te voeren met eenieder.
Waarom word ik dan weer week vanbinnen, krijg ik dan het gevoel dat ik hier graag deel zou van uitmaken?
Wat zou ik graag snel genoeg beter worden om voor deze bank hopelijk nog iets te kunnen betekenen...
Zou ik mijn kennis en ervaring toch nog kunnen/mogen gebruiken binnen een professionele omgeving waar ik meer dan 20 jaar ervaring in heb gehad?
Mag ik nog even dromen en terug hopen?
Vandaag heb ik voor de eerste keer in mijn leven een échte Italiaanse espresso gedronken... Correctie: het waren er zelfs twee!
Of ik vannacht ga kunnen slapen zal de tijd uitwijzen... maar indien ik de uitleg van een bevriende koffiebardame (of hoe noem je zoiets) mag geloven, zit er geen cafeïne in die superkorte sterke espresso's.
Of zou ik vannacht wakker blijven van het dromen over betere tijden?
Gisteren kreeg ik van de eigenaar van de lokale supermarkt een mandaat om in zijn naam naar de algemene vergadering te gaan van de lokale 'Raiffeisenbank', de Banca di Cavola e Sassuolo.
Vele Vlamingen kennen de term Raiffeisen vanuit het 'Cera' tijdperk, vroeger ook een cooperatieve bank voor ze fuseerde in het aandeelgenoteerde KBC.
Ik kende Cera in mijn 'jonge' tijd als de vriendelijke spaarbank waar men je als klant persoonlijk kende en waar de loketbediende je rekeninguittreksels al klaar had vooraleer je het loket bereikte.
Waar ik 22 jaar geleden solliciteerde omdat ik er zeker van was dat het in een dergelijk persoonlijke en vriendelijke omgeving zeker aangenaam werken zou zijn.
Waar ik zoveel jaar heel intens en graag werkte en goeie resultaten boekte...
Tot ik, na de fusie, minder en minder herkende van dat vriendelijke bedrijf waar ik eens begon. Maar waar ik, tegen beter weten in, toch steeds verder bleef voor ploeteren.
Bij nacht en ontij...
Tot ik uiteindelijk, uitgeput en opgebrand, door de bedrijfsarts naar huis werd gestuurd met de woorden 'dat het wel eens lang zou kunnen duren voor ik kon terugkomen'.
Om dik twee jaar later, als een schurftige hond, definitief de laan te worden uitgestuurd 'wegens langdurige ziekte'.
Iets wat ik NOOIT binnen mijn Cera zou verwacht hebben...
maar het was dan ook al lang geen Cera meer!
Ben ik melancholisch? Word ik te oud? Ben ik niet meer mee met de tijd? Was ik gek te geloven, te vertrouwen?
Was ik dom? Ben ik niet meer van deze wereld, misschien zelfs nooit geweest?
De tijd heelt alle wonden, zegt men.
Maar deze wonde blijft nog altijd diep vanbinnen pijn doen.
Een pijn die op dagen zoals vandaag, nog steeds heel erg naar de oppervlakte komt... omdat blijkt dat het ook heel anders kan, ook vandaag nog.
De Banca di Cavola e Sassuolo is een bank die fier is omdat ze als Cooperatieve dicht bij haar klanten en personeel staat. Die haar basisregels én het sociale luik nog écht toepast om de lokale regio te helpen verbeteren.
Op deze algemene vergadering vandaag leerde ik dat deze kleine bank (maar een van de groteren tussen de kleintjes) in 2010 verschillende nieuwe kantoren heeft geopend en heel wat personeel heeft aangeworven. Haar groei is immens, zeker in een jaar van crisis!
Ze heeft binnen de kring van cooperatieve Italiaanse banken, daarenboven nog een heel deel opgehoest voor hulp aan andere banken binnen de groep die het minder goed deden...
Na de vergadering was er een diner voor meer dan 1000 vennoten. Het voltallige kaderpersoneel, inclusief hoogste top, nam de tijd om samen met hun klanten aan tafel te zitten. Om tussenin rond te wandelen en welgemeend een vriendelijk gesprek te voeren met eenieder.
Waarom word ik dan weer week vanbinnen, krijg ik dan het gevoel dat ik hier graag deel zou van uitmaken?
Wat zou ik graag snel genoeg beter worden om voor deze bank hopelijk nog iets te kunnen betekenen...
Zou ik mijn kennis en ervaring toch nog kunnen/mogen gebruiken binnen een professionele omgeving waar ik meer dan 20 jaar ervaring in heb gehad?
Mag ik nog even dromen en terug hopen?
28-05-2011
Laat het feesten beginnen...
La prima festa, het eerste feest van de streek was vanavond.
En laat het nou net het feest zijn van het Oratorio (het kapelletje) op Montecroce, onze berg!
Bruno, onze buurboer, had ons een paar weken geleden al uitgenodigd. Hij had gevraagd of ik eventueel met een van onze paarden kon deelnemen... Het was me niet helemaal duidelijk wat ik zou moeten doen, maar kon ik nou weigeren?
Tja, ik had in de laatste 4 jaar maar 1 keer op een paard gezeten, en dan was het nog wel op mijn Gauda, mijn 4-jarige merrie die nog volledig moet ingereden worden.
Het was wel een fantastische belevenis geworden (zie Gauda ) maar dat kan je moeilijk aanzien als een voorbereiding om met je paard naar een feest te komen.
Daarenboven dacht ik dat het de bedoeling was om kindjes een ritje te laten rijden op Wodan en dan moest ik hem echt wel zelf terug een paar keer inrijden...
De laatste paar weken heb ik dus een heel deel verloren tijd met de paarden proberen in te halen : voeten bijwerken, wat grondwerk proberen en ja, een klein ritje doen.
Dit is me gelukt met Billy zowel als met Wodan. Alhoewel ik er moet bij vertellen dat ik mijn tweede ritje met Wodan op de grond geëindigd ben nadat hij aan de weide de elektrische draad had geraakt en al zigzaggend de berg terug opdraafde... wat voor mij nèt te moeilijk was om dan nog zonder zadel op zijn rug te kunnen blijven! Zo goed rijd ik nu ook nog niet hé...
Maar laat me bij het onderwerp blijven, de festa da'll Oratorio, dus.
Toen ik vannamiddag rond 3u een eerste poging ondernam om de zaterdagboodschappen te doen (en bleek dat de winkel een siesta heeft van 1 tot 4 u in de namiddag), kwam ik langs het kapelletje (het Oratorio) waar o.a. Bruno hard aan het werken was om alles in orde te krijgen voor de avond.
Alora Bruno, per cuesta notte, ché devo fare? Wat moet ik vanavond doen?
Niente, Ennea viene con su cavallo, alora non è necessario che tu lo fai.
Ok, een andere buur, Ennea, zou uiteindelijk toch kunnen komen met zijn paard, waardoor ik van mijn taak ontheven werd. Die man doet dit al zoveel jaar dat ik moeilijk nu opeens mijn rechten (?) kon opeisen...
Trouwens, het is wellicht beter dat ik eerst leer op mijn paard te blijven, zelfs wanneer hij al zigzaggend de berg opgaat!
Dus vanavond gewoon te voet naar het feest. Ik had me voor de gelegenheid helemaal 'opgerafistoleerd' (zoals ze in Leuven zeggen). Jeetje, dit is meer dan 4 jaar geleden dat ik nog én make up op had én oorbellen had ingestoken...
Ik ben blijkbaar toch wel beter aan het worden!
De festa was zoals zovele Italiaanse festa's in deze omgeving: lokale gerechten die je aan lange tafels allen bij mekaar samen met de lokale wijn in grote hoeveelheden verteert.
Alhoewel dat 'verteren' achteraf soms wel moeilijk is... Lambrusco is geen slecht wijntje maar net als veel jonge wijn loopt het in goed gezelschap iets te vlot binnen en heeft daarna een stenen maag nodig om zijn weg te kunnen verderzetten...
De gnocchi waren anders wél weer heerlijk!
Dit is echt wel het eerste Italiaanse recept dat ik zelf wil leren maken... je kan het best vergelijken met een zoute smoutebol, maar dan veel lichter.
(Voor die uitdrukking riskeer ik wellicht de dood met de kogel indien een Italiaan dit leest, maar ik kan het niet beter beschrijven, sorry.)
Het is alleszins héél lekker en je eet dit met de lokale hespen en salami's. Ook al om je vingers van af te likken...
Ja, voor een dieetvakantie moet je niet naar hier komen!
Inmiddels is de festa voorbij, ligt Jan met net een ietsje teveel Lambrusco in zijn bed te tollen en zit ik hier met een Amaretto om mijn maag na al dat vet en zuur toch ook wat zoetigheid te geven, kwestie van de vertering terug op gang te trekken...
We hebben ons vandaag echt wel voor een goed stuk 'ingeburgerd'. Vanaf nu zijn we lid van de 'Amici dal Montecroce', de plaatselijke 'pro loco' (vriendenvereniging) die de buurtfeesten organiseert.
Neen, ik zie ons niet echt terug naar België verhuizen...
En laat het nou net het feest zijn van het Oratorio (het kapelletje) op Montecroce, onze berg!
Bruno, onze buurboer, had ons een paar weken geleden al uitgenodigd. Hij had gevraagd of ik eventueel met een van onze paarden kon deelnemen... Het was me niet helemaal duidelijk wat ik zou moeten doen, maar kon ik nou weigeren?
Tja, ik had in de laatste 4 jaar maar 1 keer op een paard gezeten, en dan was het nog wel op mijn Gauda, mijn 4-jarige merrie die nog volledig moet ingereden worden.
Het was wel een fantastische belevenis geworden (zie Gauda ) maar dat kan je moeilijk aanzien als een voorbereiding om met je paard naar een feest te komen.
Daarenboven dacht ik dat het de bedoeling was om kindjes een ritje te laten rijden op Wodan en dan moest ik hem echt wel zelf terug een paar keer inrijden...
De laatste paar weken heb ik dus een heel deel verloren tijd met de paarden proberen in te halen : voeten bijwerken, wat grondwerk proberen en ja, een klein ritje doen.
Dit is me gelukt met Billy zowel als met Wodan. Alhoewel ik er moet bij vertellen dat ik mijn tweede ritje met Wodan op de grond geëindigd ben nadat hij aan de weide de elektrische draad had geraakt en al zigzaggend de berg terug opdraafde... wat voor mij nèt te moeilijk was om dan nog zonder zadel op zijn rug te kunnen blijven! Zo goed rijd ik nu ook nog niet hé...
Maar laat me bij het onderwerp blijven, de festa da'll Oratorio, dus.
Toen ik vannamiddag rond 3u een eerste poging ondernam om de zaterdagboodschappen te doen (en bleek dat de winkel een siesta heeft van 1 tot 4 u in de namiddag), kwam ik langs het kapelletje (het Oratorio) waar o.a. Bruno hard aan het werken was om alles in orde te krijgen voor de avond.
Alora Bruno, per cuesta notte, ché devo fare? Wat moet ik vanavond doen?
Niente, Ennea viene con su cavallo, alora non è necessario che tu lo fai.
Ok, een andere buur, Ennea, zou uiteindelijk toch kunnen komen met zijn paard, waardoor ik van mijn taak ontheven werd. Die man doet dit al zoveel jaar dat ik moeilijk nu opeens mijn rechten (?) kon opeisen...
Trouwens, het is wellicht beter dat ik eerst leer op mijn paard te blijven, zelfs wanneer hij al zigzaggend de berg opgaat!
Dus vanavond gewoon te voet naar het feest. Ik had me voor de gelegenheid helemaal 'opgerafistoleerd' (zoals ze in Leuven zeggen). Jeetje, dit is meer dan 4 jaar geleden dat ik nog én make up op had én oorbellen had ingestoken...
Ik ben blijkbaar toch wel beter aan het worden!
De festa was zoals zovele Italiaanse festa's in deze omgeving: lokale gerechten die je aan lange tafels allen bij mekaar samen met de lokale wijn in grote hoeveelheden verteert.
Alhoewel dat 'verteren' achteraf soms wel moeilijk is... Lambrusco is geen slecht wijntje maar net als veel jonge wijn loopt het in goed gezelschap iets te vlot binnen en heeft daarna een stenen maag nodig om zijn weg te kunnen verderzetten...
De gnocchi waren anders wél weer heerlijk!
Dit is echt wel het eerste Italiaanse recept dat ik zelf wil leren maken... je kan het best vergelijken met een zoute smoutebol, maar dan veel lichter.
(Voor die uitdrukking riskeer ik wellicht de dood met de kogel indien een Italiaan dit leest, maar ik kan het niet beter beschrijven, sorry.)
Het is alleszins héél lekker en je eet dit met de lokale hespen en salami's. Ook al om je vingers van af te likken...
Ja, voor een dieetvakantie moet je niet naar hier komen!
Inmiddels is de festa voorbij, ligt Jan met net een ietsje teveel Lambrusco in zijn bed te tollen en zit ik hier met een Amaretto om mijn maag na al dat vet en zuur toch ook wat zoetigheid te geven, kwestie van de vertering terug op gang te trekken...
We hebben ons vandaag echt wel voor een goed stuk 'ingeburgerd'. Vanaf nu zijn we lid van de 'Amici dal Montecroce', de plaatselijke 'pro loco' (vriendenvereniging) die de buurtfeesten organiseert.
Neen, ik zie ons niet echt terug naar België verhuizen...
23-05-2011
Een gezonde geest in een gezond lichaam...
De laatste week is het weer niet zo goed met mij.
De fibromyalgie laat zich weer voelen...
Weer veel last van hoofdpijn, ijl in het hoofd met het gevoel dat ik ga vallen en weer veel vermoeidheid zonder duidelijke reden.
Aan het weer zou het niet mogen liggen. Het is hier warm, ok misschien wat zwoel soms maar toch niet die vochtige, kleffe warmte die we in België hadden en waar ik dan weer spierpijn van kreeg.
Er zijn geen noemenswaardige stressfaktoren bijgekomen waar ik het zou kunnen op steken. Of toch zeker geen negatieve dingen.
Behalve dan het overlijden van mijn Miekepoes... zou dàt nu weer de trigger zijn?
Ik rust nochtans voldoende, slaap veel en doe 's ochtends bijna altijd een meditatie en mijn stretchoefeningen.
Ik vermoed dat het dankzij die oefeningen is dat ik minder fysieke pijn heb tegenwoordig, al kan ik toch nog dagen hebben dat mijn bovenrug, schouders en nekpartij volledig vast zitten... wat wel de barstende hoofdpijn verklaart!
Door mijn ganse ochtendprogramma probeer ik terug 'een gezonde geest in een gezond lichaam' te krijgen... maar het hoofd wil weer niet mee.
Resultaat is dat ik weer heel laat op de dag pas begin te leven. De voormiddag begint al laat en met mijn ganse ochtendprogramma kan ik daarna doorgaans enkel maar de tijd vinden om te koken...
Zelfs dat is dikwijls al voorbij het normale middaguur.
Gelukkig is Jan intussen gewoon aan mijn onregelmatig ritme en zorgt hij dat hij tussenin toch al iets eet in afwachting van het 'middageten'.
In de namiddag moet ik het dan nog rustigaan doen en het is pas tegen 4-5 uur dat ik voel dat ik weer wat energie krijg om iets te doen.
Tegen dan zijn de meeste mensen al moegewerkt!
De fibromyalgie laat zich weer voelen...
Weer veel last van hoofdpijn, ijl in het hoofd met het gevoel dat ik ga vallen en weer veel vermoeidheid zonder duidelijke reden.
Aan het weer zou het niet mogen liggen. Het is hier warm, ok misschien wat zwoel soms maar toch niet die vochtige, kleffe warmte die we in België hadden en waar ik dan weer spierpijn van kreeg.
Er zijn geen noemenswaardige stressfaktoren bijgekomen waar ik het zou kunnen op steken. Of toch zeker geen negatieve dingen.
Behalve dan het overlijden van mijn Miekepoes... zou dàt nu weer de trigger zijn?
Ik rust nochtans voldoende, slaap veel en doe 's ochtends bijna altijd een meditatie en mijn stretchoefeningen.
Ik vermoed dat het dankzij die oefeningen is dat ik minder fysieke pijn heb tegenwoordig, al kan ik toch nog dagen hebben dat mijn bovenrug, schouders en nekpartij volledig vast zitten... wat wel de barstende hoofdpijn verklaart!
Door mijn ganse ochtendprogramma probeer ik terug 'een gezonde geest in een gezond lichaam' te krijgen... maar het hoofd wil weer niet mee.
Resultaat is dat ik weer heel laat op de dag pas begin te leven. De voormiddag begint al laat en met mijn ganse ochtendprogramma kan ik daarna doorgaans enkel maar de tijd vinden om te koken...
Zelfs dat is dikwijls al voorbij het normale middaguur.
Gelukkig is Jan intussen gewoon aan mijn onregelmatig ritme en zorgt hij dat hij tussenin toch al iets eet in afwachting van het 'middageten'.
In de namiddag moet ik het dan nog rustigaan doen en het is pas tegen 4-5 uur dat ik voel dat ik weer wat energie krijg om iets te doen.
Tegen dan zijn de meeste mensen al moegewerkt!
20-05-2011
Het gemis
Het wordt laat nu, deze vrijdag 20 mei.
Jan en de hondjes zijn al 'doke doen', ik ben net terug van de paardjes te verzorgen en heb een douche genomen om de mestgeur wat uit mijn huid te krijgen.
In tegenstelling tot wat we gewoon zijn is het zwoel buiten. Ik stond nat in het zweet alhoewel ik niet veel gedaan heb bij de paarden. Ook nu nog, na het douchen, voelt mijn gezicht nog vochtig aan en is het dankzij de lavendel-bodylotion dat het gevoel niet onaangenaam is wanneer ik mijn voorhoofd wrijf.
Ik zit in het benedenappartementje alleen, in het 'living'gedeelte. De slaapkamers zijn voorlopig nog in het bovenappartementje en de honden slapen in de 'fitness', de benedenkamer in het oude deel.
Zodat ik hier alleen zit... voel ik me alleen?
Het doet vreemd aan. Vroeger zat ik hier altijd met Miekepoes nog zo laat. Het waren onze kleine intieme momenten samen wanneer het huis in rust was.
Dan zaten we hier getweetjes, soms zij op mijn schoot te genieten, soms naast mekaar in de zetel. Af en toe ook lag zij in een van de hondenmanden terwijl ik met mijn laptopje op schoot zat. Zoals nu.
Maar de hondenmanden zijn leeg.
Het voelt heel raar... ik zit op mijn eentje.
Niet dat ik er triest van word, maar het voelt vreemd aan. Alsof ik mijn bondgenootje in de late uren kwijt ben.
Toch voel ik nog dikwijls haar aanwezigheid... of beeld ik het me maar in?
Wanneer mijn ooghoeken ergens een zwarte vlek ontwaren zeggen mijn hersens: daar zit Miekepoes. Maar wanneer ik dan goed kijk is het de stofzuiger, of is het een deel zwart wasgoed dat moet opgeplooid worden.
En toch, heel even voelde ik dat ZIJ het was...
Dàn mis ik haar... weet ik dat zij een knuffeltje wilde of wat eten. Of wilde ze gewoon dat we mekaar aankeken waarbij wij in mekaars ogen konden zien dat het goed was, samen te zijn. Zonder woorden, geen geluid.
Want na 18 jaar ken je mekaar goed genoeg om de andere zo te begrijpen.
Dit heb ik gekend, daarom ben ik niet triest nu.
Maar ik mis het wel...
Jan en de hondjes zijn al 'doke doen', ik ben net terug van de paardjes te verzorgen en heb een douche genomen om de mestgeur wat uit mijn huid te krijgen.
In tegenstelling tot wat we gewoon zijn is het zwoel buiten. Ik stond nat in het zweet alhoewel ik niet veel gedaan heb bij de paarden. Ook nu nog, na het douchen, voelt mijn gezicht nog vochtig aan en is het dankzij de lavendel-bodylotion dat het gevoel niet onaangenaam is wanneer ik mijn voorhoofd wrijf.
Ik zit in het benedenappartementje alleen, in het 'living'gedeelte. De slaapkamers zijn voorlopig nog in het bovenappartementje en de honden slapen in de 'fitness', de benedenkamer in het oude deel.
Zodat ik hier alleen zit... voel ik me alleen?
Het doet vreemd aan. Vroeger zat ik hier altijd met Miekepoes nog zo laat. Het waren onze kleine intieme momenten samen wanneer het huis in rust was.
Dan zaten we hier getweetjes, soms zij op mijn schoot te genieten, soms naast mekaar in de zetel. Af en toe ook lag zij in een van de hondenmanden terwijl ik met mijn laptopje op schoot zat. Zoals nu.
Maar de hondenmanden zijn leeg.
Het voelt heel raar... ik zit op mijn eentje.
Niet dat ik er triest van word, maar het voelt vreemd aan. Alsof ik mijn bondgenootje in de late uren kwijt ben.
Toch voel ik nog dikwijls haar aanwezigheid... of beeld ik het me maar in?
Wanneer mijn ooghoeken ergens een zwarte vlek ontwaren zeggen mijn hersens: daar zit Miekepoes. Maar wanneer ik dan goed kijk is het de stofzuiger, of is het een deel zwart wasgoed dat moet opgeplooid worden.
En toch, heel even voelde ik dat ZIJ het was...
Dàn mis ik haar... weet ik dat zij een knuffeltje wilde of wat eten. Of wilde ze gewoon dat we mekaar aankeken waarbij wij in mekaars ogen konden zien dat het goed was, samen te zijn. Zonder woorden, geen geluid.
Want na 18 jaar ken je mekaar goed genoeg om de andere zo te begrijpen.
Dit heb ik gekend, daarom ben ik niet triest nu.
Maar ik mis het wel...
15-05-2011
Verdriet verdooft
Gisteravond hebben we Miekepoes begraven in onze tuin.
In de loop van de namiddag lag ze hier nog in de mand. Het leek of ze heel rustig sliep. Regelmatig ging ik haar strelen, ze lag daar zo mooi.
Onwezenlijk!
Jan heeft een mooi plekje uitgekozen in de schaduw van een oude eik, tussen twee amandelboompjes, voor een rozelaar, waar hij haar grafje heeft gegraven.
Ik kan het plekje zien van waar ik nu zit, zo is ze nooit ver weg van me.
De rozelaar had net haar eerste roos open. We hebben ze geplukt zodat ik ze aan Mieke haar hoofdje kon leggen.
Zo begroef ik 18 jaar mooie herinneringen in mijn leven...
Sindsdien loop ik verdwaasd rond, verdoofd.
Ik bleef het slapengaan telkens maar uitstellen, want daarna komt de ochtend...
Na een slechte nacht durfde ik niet naar beneden gaan, bang voor de herinnering die hier nog heel levendig is. Zelfs al had ik gisteren haar mand en kattebak al weggehaald.
Maar hier in de living staan nog de manden van de hondjes waar zij, als hoofd van de roedel, regelmatig haar plekje vond. Want zij stond duidelijk boven de anderen!
Daarin is zij gestorven op het lamsvel van Xinshu, dat ik ook weggedaan heb en vervangen door een ander kussen voor hem.
Maar ik kan toch zijn mand niet wegdoen, dat zou naar hem toe niet fair zijn.
Regelmatig zie ik haar daar nog liggen, hoe ze haar hoofdje ophief en mij met een lieve miauw begroette.
Ik mis haar toch zo erg!
Ik weet dat de pijn zal slijten, dat heeft zijn tijd nodig. Net zoals bij Snoetie zullen de mooie herinneringen blijven.
De lieve berichtjes van zovelen onder jullie helpen me hier ook wel bij. Dank daarvoor.
Maar voorlopig aanvaard ik mijn verdriet en wanneer de tranen weer maar eens wellen, pleeg ik geen verzet.
Achttien jaar fijn gezelschap veeg je niet zo snel uit.
In de loop van de namiddag lag ze hier nog in de mand. Het leek of ze heel rustig sliep. Regelmatig ging ik haar strelen, ze lag daar zo mooi.
Onwezenlijk!
Jan heeft een mooi plekje uitgekozen in de schaduw van een oude eik, tussen twee amandelboompjes, voor een rozelaar, waar hij haar grafje heeft gegraven.
Ik kan het plekje zien van waar ik nu zit, zo is ze nooit ver weg van me.
De rozelaar had net haar eerste roos open. We hebben ze geplukt zodat ik ze aan Mieke haar hoofdje kon leggen.
Zo begroef ik 18 jaar mooie herinneringen in mijn leven...
Sindsdien loop ik verdwaasd rond, verdoofd.
Ik bleef het slapengaan telkens maar uitstellen, want daarna komt de ochtend...
Na een slechte nacht durfde ik niet naar beneden gaan, bang voor de herinnering die hier nog heel levendig is. Zelfs al had ik gisteren haar mand en kattebak al weggehaald.
Maar hier in de living staan nog de manden van de hondjes waar zij, als hoofd van de roedel, regelmatig haar plekje vond. Want zij stond duidelijk boven de anderen!
Daarin is zij gestorven op het lamsvel van Xinshu, dat ik ook weggedaan heb en vervangen door een ander kussen voor hem.
Maar ik kan toch zijn mand niet wegdoen, dat zou naar hem toe niet fair zijn.
Regelmatig zie ik haar daar nog liggen, hoe ze haar hoofdje ophief en mij met een lieve miauw begroette.
Ik mis haar toch zo erg!
Ik weet dat de pijn zal slijten, dat heeft zijn tijd nodig. Net zoals bij Snoetie zullen de mooie herinneringen blijven.
De lieve berichtjes van zovelen onder jullie helpen me hier ook wel bij. Dank daarvoor.
Maar voorlopig aanvaard ik mijn verdriet en wanneer de tranen weer maar eens wellen, pleeg ik geen verzet.
Achttien jaar fijn gezelschap veeg je niet zo snel uit.
14-05-2011
Het kaarsje is uitgeblazen...
Het was een verschrikkelijk moeilijke beslissing.
Toen ik vanochtend naar beneden kwam, lag Miekepoes nog steeds op dezelfde plaats waar ik haar gisternacht achtergelaten had.
Ze keek op en miauwde naar me. Het zou de laatste keer zijn dat ze me zo begroette.
Dag mijn liefje.
Ik gaf haar een knuffel en ging een bordje klaarmaken met versgemalen kalkoenvlees waar ik een beetje warm water opgoot zodat het een goeie temperatuur had.
Ik bood het haar aan.
Ze zette zich even recht: ik zou wel willen...
Ze likte er even aan en wendde zich af.
Neen, ik doe niet meer mee. Ik wil eruit, het is me te zwaar.
Ik zette het bordje weg en streelde haar zachtjes.
Ik begrijp je Mieke, ik sta je toe om te gaan. Hoe zwaar het mij ook valt, ik zal je helpen zodat het niet te lang meer moet duren. Je hebt daar recht op en ik zal me niet verzetten.
Ze legde zachtjes haar hoofdje te rusten op mijn hand.
We begrepen mekaar.
Na een tijdje trok ik stilletjes mijn hand terug en ging naar de zetel. Ik nam mijn laptop en zocht 'veearts, Toano'.
Ik belde maar had de dochter aan de lijn. Ze gaf me een gsm nummer.
Ik kreeg geen verbinding op het nummer en belde haar terug.
Ze zou haar vader verwittigen, nog voor de middag zou hij langskomen.
Zaterdag 14 mei 2011.
Alhoewel ik Mieke's geboortedatum niet exact ken is ze nu zeker 18 jaar geworden. Voor haar is dat voldoende.
Ik nam haar op mijn schoot in de hoop onze laatste uren nog samen te kunnen doorbrengen. Maar ze wilde terug in haar mand waar ze zich comfortabeler kon neerleggen. Het was geen afwijzing, enkel een teken dat het echt niet meer ging.
Ik accepteerde haar beslissing, kon niet anders.
Alles moest nu gebeuren zoals zij het wilde.
Meer dan 45 minuten zat ik op een kussentje naast de grote mand waar ze zich had in neergevleid. Soms in tranen, maar met een glimlach naar haar toe.
De ganse tijd hadden we contact, al was het gewoon haar pootje op mijn hand, maar we waren samen.
Toen ik de veearts zag aankomen, zette ik de mand op de tafel in de eetplaats. Het was haar altaar van waaruit zij zou kunnen vertrekken.
De man kwam binnen, wij hadden hem nog nooit gezien.
Ik legde hem uit dat zij al 3jaar chronisch nierfalen had, dat het de laatste twee dagen zo fel verergerd was dat ons Mieke zelf gevraagd had om te mogen gaan.
Hij betastte haar voorzichtig en begreep dat ik wist waarover ik sprak.
Hij ging terug naar zijn wagen om de nodige spuitjes te halen.
Voor haar probeerde ik me te beheersen, maar de tranen liepen over mijn wangen. Mijn lieve Mieke, je moet niet langer meer vechten, je mag naar Snoetie gaan. Ik zal je nooit vergeten, ik hou van je.
De veearts kwam terug binnen: een nierblokkage daar is spijtig genoeg niets aan te doen. Ik geef haar eerst een spuitje om te verdoven en daarna...
Die eerste prik deed schrikkelijk pijn, bij ons allen.
Poes reageerde nog heel even maar kwam meteen tot rust en ik legde haar zachtjes neer in de mand. Ik liet mijn handen lichtjes contact houden. Dit zou zo blijven tot wanneer ze haar lichaampje helemaal had losgelaten, bijna een uur later.
Nog meer dan tevoren ademde ze nu zwaar, haar mondje gans open. Haar fijne lijfje pompte zwaar om het hartje voldoende te kunnen voorzien. Dit was niet meer nodig.
Het tweede spuitje maakte een einde aan die nutteloze krachtverspilling.
Meteen kwam er rust over mijn kleine meid. Ik snikte en ook Jan kon zich niet meer inhouden.
Het is over meisje, dank je wel voor die mooie 18 jaar.
Ik bleef haar vasthouden, nog bijna een uur lang. Pratend, voelend hoe haar lichaampje stilaan alle laatste impulsen zachtjes losliet. Het werd 12 uur wanneer ik onder luid klokkengeluid voelde dat alle spanning haar lijfje had verlaten.
Ze was haar reis over de regenboog begonnen.
Het is beter te hebben liefgehad en te verliezen
dan nooit te hebben liefgehad.
Toen ik vanochtend naar beneden kwam, lag Miekepoes nog steeds op dezelfde plaats waar ik haar gisternacht achtergelaten had.
Ze keek op en miauwde naar me. Het zou de laatste keer zijn dat ze me zo begroette.
Dag mijn liefje.
Ik gaf haar een knuffel en ging een bordje klaarmaken met versgemalen kalkoenvlees waar ik een beetje warm water opgoot zodat het een goeie temperatuur had.
Ik bood het haar aan.
Ze zette zich even recht: ik zou wel willen...
Ze likte er even aan en wendde zich af.
Neen, ik doe niet meer mee. Ik wil eruit, het is me te zwaar.
Ik zette het bordje weg en streelde haar zachtjes.
Ik begrijp je Mieke, ik sta je toe om te gaan. Hoe zwaar het mij ook valt, ik zal je helpen zodat het niet te lang meer moet duren. Je hebt daar recht op en ik zal me niet verzetten.
Ze legde zachtjes haar hoofdje te rusten op mijn hand.
We begrepen mekaar.
Na een tijdje trok ik stilletjes mijn hand terug en ging naar de zetel. Ik nam mijn laptop en zocht 'veearts, Toano'.
Ik belde maar had de dochter aan de lijn. Ze gaf me een gsm nummer.
Ik kreeg geen verbinding op het nummer en belde haar terug.
Ze zou haar vader verwittigen, nog voor de middag zou hij langskomen.
Zaterdag 14 mei 2011.
Alhoewel ik Mieke's geboortedatum niet exact ken is ze nu zeker 18 jaar geworden. Voor haar is dat voldoende.
Ik nam haar op mijn schoot in de hoop onze laatste uren nog samen te kunnen doorbrengen. Maar ze wilde terug in haar mand waar ze zich comfortabeler kon neerleggen. Het was geen afwijzing, enkel een teken dat het echt niet meer ging.
Ik accepteerde haar beslissing, kon niet anders.
Alles moest nu gebeuren zoals zij het wilde.
Meer dan 45 minuten zat ik op een kussentje naast de grote mand waar ze zich had in neergevleid. Soms in tranen, maar met een glimlach naar haar toe.
De ganse tijd hadden we contact, al was het gewoon haar pootje op mijn hand, maar we waren samen.
Toen ik de veearts zag aankomen, zette ik de mand op de tafel in de eetplaats. Het was haar altaar van waaruit zij zou kunnen vertrekken.
De man kwam binnen, wij hadden hem nog nooit gezien.
Ik legde hem uit dat zij al 3jaar chronisch nierfalen had, dat het de laatste twee dagen zo fel verergerd was dat ons Mieke zelf gevraagd had om te mogen gaan.
Hij betastte haar voorzichtig en begreep dat ik wist waarover ik sprak.
Hij ging terug naar zijn wagen om de nodige spuitjes te halen.
Voor haar probeerde ik me te beheersen, maar de tranen liepen over mijn wangen. Mijn lieve Mieke, je moet niet langer meer vechten, je mag naar Snoetie gaan. Ik zal je nooit vergeten, ik hou van je.
De veearts kwam terug binnen: een nierblokkage daar is spijtig genoeg niets aan te doen. Ik geef haar eerst een spuitje om te verdoven en daarna...
Die eerste prik deed schrikkelijk pijn, bij ons allen.
Poes reageerde nog heel even maar kwam meteen tot rust en ik legde haar zachtjes neer in de mand. Ik liet mijn handen lichtjes contact houden. Dit zou zo blijven tot wanneer ze haar lichaampje helemaal had losgelaten, bijna een uur later.
Nog meer dan tevoren ademde ze nu zwaar, haar mondje gans open. Haar fijne lijfje pompte zwaar om het hartje voldoende te kunnen voorzien. Dit was niet meer nodig.
Het tweede spuitje maakte een einde aan die nutteloze krachtverspilling.
Meteen kwam er rust over mijn kleine meid. Ik snikte en ook Jan kon zich niet meer inhouden.
Het is over meisje, dank je wel voor die mooie 18 jaar.
Ik bleef haar vasthouden, nog bijna een uur lang. Pratend, voelend hoe haar lichaampje stilaan alle laatste impulsen zachtjes losliet. Het werd 12 uur wanneer ik onder luid klokkengeluid voelde dat alle spanning haar lijfje had verlaten.
Ze was haar reis over de regenboog begonnen.
Vaarwel Miekepoes, mijn kleine meid, het ga je goed.
We hebben mekaar erg liefgehad, jouw hele leven lang.
We vinden ons terug in een volgende stap.
Ik zal altijd van je houden.
Het is beter te hebben liefgehad en te verliezen
dan nooit te hebben liefgehad.
13-05-2011
Het kaarsje loopt teneinde...
Ons Miekepoes is 18 jaar geworden.
Dat is fantastisch, wetende dat zij al verschillende jaren sukkelt met nierfalen.
Al verschillende keren in het verleden hebben we gedacht dat we haar zouden kwijt zijn, maar telkens opnieuw was het loos alarm en kwam ze er na korte of langere tijd terug door.
Ik zal nooit vergeten, toen ze nog maar goed een jaar was en ze begon al eens verder te wandelen dan het huis en de tuin in Meerbeek.
Het huis was toen nog niet verbouwd en de benedenverdieping bestond uit 2 kelders met in het midden de garage waarvan de grote houten deur nog met de sleutel van Sinte Pieter moest dichtgedraaid worden.
Doorgaans liet ik de deur de ganse dag (en soms nacht) open met de sleutel erop om te vermijden dat ik zonder sleutel voor de deur zou staan.
Ik had toen nog mijn 3 keeshondjes: Floepje, Snoetie en Koosje.
Wanneer ik 's avonds dat trio nog een laatste plas liet doen in de tuin, deed ik dan meteen de garagedeur op slot en nam de sleutel terug mee naar boven.
Miekepoes had haar eigen poezeklepje waarmee ze in de veranda binnenkon, dus zelfs als het zou regenen moest ze nooit buiten blijven.
Zo ook die ene zomeravond.
Poes had in de loop van de avond besloten dat het tijd was om op ontdekkingstocht te gaan en tegen bedtijd was ik met mijn 3 kleine gangstertjes nog effe buiten geweest om dan alles af te sluiten en naar bed te gaan.
Aangezien het goed weer was had ik de auto op de oprit laten staan, waardoor ik de volgende morgen toch weer 2 minuten uitspaarde in de ochtendstress naar het werk.
Toen ik de volgende dag thuiskwam merkte ik op dat poes nog niet binnengekomen was om te eten. Ik besteedde er niet teveel aandacht aan.
Maar hoe later het werd, hoe meer mijn oren zich toespitsten op het bekende klapgeluidje.
Stilaan begon ik meer en meer ongerust te worden en toen ik samen met de hondjes naar buiten ging riep ik zachtjes haar naam: Miekepoes, poezemie, kom! Kom bij de mama, kom! Miekepoes...
Maar geen Miekepoes te zien.
Die nacht sliep ik niet goed en voor ik de volgende morgen naar het werk vertrok zag ik dat het schoteltje met haar eten nog altijd onaangeroerd bij de kachel stond.
Dit was de eerste keer dat zij zo lang wegbleef.
Het was geen poezentijd en daarenboven was ze geopereerd, dus daar kon het niet aan liggen dat ze wegbleef.
De volgende avond weer terug hetzelfde scenario.
Tegen dan was ik zo ongerust en bang dat haar iets was overkomen.
Ik was al de ganse wijk rondgewandeld en had links en rechts gevraagd of ze geen jonge zwarte poes hadden zien ronddwalen, maar niemand kon mij positief antwoorden.
Tegen slapenstijd deed ik weer nog een verwoede poging door in de tuin te gaan roepen. Geen reactie...
Mijn gemoed liep vol en zachtjes snikkend ging ik met de hondjes naar binnen. Ik zat in de zetel en begon steeds luider te huilen.
De hondjes zaten een beetje dwaas naar mij te kijken en eentje probeerde mij af te leiden om mijn verdriet te minderen.
Opeens hoorde ik gemiauw... en nog eens!
Ik riep luid 'Mieke, waar ben jij?'
Het geluid kwam uit de kelder!
Aangezien ik de laatste dagen daar niet hoefde te zijn, had ik de garagedeur niet meer opengedaan. Zij had zich daar twee dagen geleden laten opsluiten. Zoals de meeste katten, had ze met engelengeduld gewacht tot ik de deur terug zou opendoen...
Zodra ik dat deed kwam ze direct naar me toegewandeld en al huilend met haar in mijn armen gingen we terug naar boven. Ik had ze kunnen doodknuffelen!
Zij was vooral geïnteresseerd om eindelijk terug iets te kunnen eten...
En nu ligt ze daar, afwisselend in de ene of de andere mand en zie ik dat ze mij stilaan duidelijk maakt dat haar lichaampje begint zwaar te wegen om nog mee te sleuren.
Haar niertjes werken nog maar voor een deeltje waardoor ze meer en meer hinder begint te krijgen van hoge bloeddruk, misselijkheid en vermoeidheid.
Ze slaapt heel veel maar haar ademhaling vraagt behoorlijk wat energie.
De laatste paar dagen wil ze bijna niet meer eten maar ze dronk des te meer. Haar adem begint ook fel te ruiken alhoewel haar paar overblijvende tanden mooi proper zijn. Dit zijn allemaal tekenen dat het nierfalen verergert.
Gisteren heb ik haar medicijnen verhoogd en extra met homeopathie en Schüssler zouten ondersteund. Ze lijkt een ietsie beter maar het blijft minimaal.
Op internet las ik dat het vooral belangrijk is dat ze blijft eten en drinken, daarom probeer ik allerhande. Zalm, vers kalkoenvlees dat ik zelf vermaal, lekkere snoepjes, eender wat als ze maar eet.
Ik probeer ook het eten in een beetje warm water zodat het lekkerder ruikt en zodat ze dat vocht toch ook binnenkrijgt.
Maar hoe lekker de hapjes ook zijn, het zijn maar muizenhapjes.
Wanneer ik binnenkom en ze is wakker, kijkt ze me aan en miauwt me wel toe.
Dan haal ik nog maar eens haar bordje bij en presenteer het haar.
Wanneer het lekker ruikt zet ze zich dan recht en begint smakelijk een eerste hapje te nemen.
Maar na het tweede of derde, krijgt ze weer een slecht gevoel in haar maagje (denk ik) en dan stopt ze om zich langzaam om te draaien en terug te gaan liggen.
Ik sta erbij en ik kijk ernaar...
Met lede ogen en een hart zo groot als van hier tot in Tokyo, amper mijn tranen bedwingend.
Ze ziet er nog steeds zo mooi uit, ik hou toch zoveel van haar!
Ik wil niet dat ze mijn verdriet ziet, ik heb zoveel liefde en vriendschap van haar gehad, zoveel lief en leed heeft ze met mij gedeeld. Gedurende 18 jaar van mijn leven!
Sinds ik ben gaan alleen wonen op mijn 19e, heeft er geen enkele levende ziel zo lang met mij samengewoond...
Ik wil haar liefst nog vele jaren houden, maar ik moet haar beginnen loslaten.
Misschien, als ze terug goed zou gaan eten, komt ze er toch nog maar eens door... misschien!
Maar als ze echt laat voelen dat ze geen zin meer heeft, moet ik het kaarsje laten uitgaan.
Als het moet uitgeblazen worden, is dat mijn laatste liefdestaak die ik voor haar kan doen.
Ze heeft een mooi leven gehad, ik wil niet dat haar laatste dagen er teveel aan zouden zijn.
Maar het idee doet toch zo'n pijn...
Dat is fantastisch, wetende dat zij al verschillende jaren sukkelt met nierfalen.
Al verschillende keren in het verleden hebben we gedacht dat we haar zouden kwijt zijn, maar telkens opnieuw was het loos alarm en kwam ze er na korte of langere tijd terug door.
Ik zal nooit vergeten, toen ze nog maar goed een jaar was en ze begon al eens verder te wandelen dan het huis en de tuin in Meerbeek.
Het huis was toen nog niet verbouwd en de benedenverdieping bestond uit 2 kelders met in het midden de garage waarvan de grote houten deur nog met de sleutel van Sinte Pieter moest dichtgedraaid worden.
Doorgaans liet ik de deur de ganse dag (en soms nacht) open met de sleutel erop om te vermijden dat ik zonder sleutel voor de deur zou staan.
Ik had toen nog mijn 3 keeshondjes: Floepje, Snoetie en Koosje.
Wanneer ik 's avonds dat trio nog een laatste plas liet doen in de tuin, deed ik dan meteen de garagedeur op slot en nam de sleutel terug mee naar boven.
Miekepoes had haar eigen poezeklepje waarmee ze in de veranda binnenkon, dus zelfs als het zou regenen moest ze nooit buiten blijven.
Zo ook die ene zomeravond.
Poes had in de loop van de avond besloten dat het tijd was om op ontdekkingstocht te gaan en tegen bedtijd was ik met mijn 3 kleine gangstertjes nog effe buiten geweest om dan alles af te sluiten en naar bed te gaan.
Aangezien het goed weer was had ik de auto op de oprit laten staan, waardoor ik de volgende morgen toch weer 2 minuten uitspaarde in de ochtendstress naar het werk.
Toen ik de volgende dag thuiskwam merkte ik op dat poes nog niet binnengekomen was om te eten. Ik besteedde er niet teveel aandacht aan.
Maar hoe later het werd, hoe meer mijn oren zich toespitsten op het bekende klapgeluidje.
Stilaan begon ik meer en meer ongerust te worden en toen ik samen met de hondjes naar buiten ging riep ik zachtjes haar naam: Miekepoes, poezemie, kom! Kom bij de mama, kom! Miekepoes...
Maar geen Miekepoes te zien.
Die nacht sliep ik niet goed en voor ik de volgende morgen naar het werk vertrok zag ik dat het schoteltje met haar eten nog altijd onaangeroerd bij de kachel stond.
Dit was de eerste keer dat zij zo lang wegbleef.
Het was geen poezentijd en daarenboven was ze geopereerd, dus daar kon het niet aan liggen dat ze wegbleef.
De volgende avond weer terug hetzelfde scenario.
Tegen dan was ik zo ongerust en bang dat haar iets was overkomen.
Ik was al de ganse wijk rondgewandeld en had links en rechts gevraagd of ze geen jonge zwarte poes hadden zien ronddwalen, maar niemand kon mij positief antwoorden.
Tegen slapenstijd deed ik weer nog een verwoede poging door in de tuin te gaan roepen. Geen reactie...
Mijn gemoed liep vol en zachtjes snikkend ging ik met de hondjes naar binnen. Ik zat in de zetel en begon steeds luider te huilen.
De hondjes zaten een beetje dwaas naar mij te kijken en eentje probeerde mij af te leiden om mijn verdriet te minderen.
Opeens hoorde ik gemiauw... en nog eens!
Ik riep luid 'Mieke, waar ben jij?'
Het geluid kwam uit de kelder!
Aangezien ik de laatste dagen daar niet hoefde te zijn, had ik de garagedeur niet meer opengedaan. Zij had zich daar twee dagen geleden laten opsluiten. Zoals de meeste katten, had ze met engelengeduld gewacht tot ik de deur terug zou opendoen...
Zodra ik dat deed kwam ze direct naar me toegewandeld en al huilend met haar in mijn armen gingen we terug naar boven. Ik had ze kunnen doodknuffelen!
Zij was vooral geïnteresseerd om eindelijk terug iets te kunnen eten...
En nu ligt ze daar, afwisselend in de ene of de andere mand en zie ik dat ze mij stilaan duidelijk maakt dat haar lichaampje begint zwaar te wegen om nog mee te sleuren.
Haar niertjes werken nog maar voor een deeltje waardoor ze meer en meer hinder begint te krijgen van hoge bloeddruk, misselijkheid en vermoeidheid.
Ze slaapt heel veel maar haar ademhaling vraagt behoorlijk wat energie.
De laatste paar dagen wil ze bijna niet meer eten maar ze dronk des te meer. Haar adem begint ook fel te ruiken alhoewel haar paar overblijvende tanden mooi proper zijn. Dit zijn allemaal tekenen dat het nierfalen verergert.
Gisteren heb ik haar medicijnen verhoogd en extra met homeopathie en Schüssler zouten ondersteund. Ze lijkt een ietsie beter maar het blijft minimaal.
Op internet las ik dat het vooral belangrijk is dat ze blijft eten en drinken, daarom probeer ik allerhande. Zalm, vers kalkoenvlees dat ik zelf vermaal, lekkere snoepjes, eender wat als ze maar eet.
Ik probeer ook het eten in een beetje warm water zodat het lekkerder ruikt en zodat ze dat vocht toch ook binnenkrijgt.
Maar hoe lekker de hapjes ook zijn, het zijn maar muizenhapjes.
Wanneer ik binnenkom en ze is wakker, kijkt ze me aan en miauwt me wel toe.
Dan haal ik nog maar eens haar bordje bij en presenteer het haar.
Wanneer het lekker ruikt zet ze zich dan recht en begint smakelijk een eerste hapje te nemen.
Maar na het tweede of derde, krijgt ze weer een slecht gevoel in haar maagje (denk ik) en dan stopt ze om zich langzaam om te draaien en terug te gaan liggen.
Ik sta erbij en ik kijk ernaar...
Met lede ogen en een hart zo groot als van hier tot in Tokyo, amper mijn tranen bedwingend.
Ze ziet er nog steeds zo mooi uit, ik hou toch zoveel van haar!
Ik wil niet dat ze mijn verdriet ziet, ik heb zoveel liefde en vriendschap van haar gehad, zoveel lief en leed heeft ze met mij gedeeld. Gedurende 18 jaar van mijn leven!
Sinds ik ben gaan alleen wonen op mijn 19e, heeft er geen enkele levende ziel zo lang met mij samengewoond...
Ik wil haar liefst nog vele jaren houden, maar ik moet haar beginnen loslaten.
Misschien, als ze terug goed zou gaan eten, komt ze er toch nog maar eens door... misschien!
Maar als ze echt laat voelen dat ze geen zin meer heeft, moet ik het kaarsje laten uitgaan.
Als het moet uitgeblazen worden, is dat mijn laatste liefdestaak die ik voor haar kan doen.
Ze heeft een mooi leven gehad, ik wil niet dat haar laatste dagen er teveel aan zouden zijn.
Maar het idee doet toch zo'n pijn...
11-05-2011
Renoveren: de start...
In een vorige post kwam ik tot het besluit dat ons huis toch wel degelijk 'wat' renovatie nodig heeft, ook al moeten we nu nog voor elke euro overwegen waaraan we hem mogen spenderen.
Het één met het ander, beslisten we dat we eerst met onze twee slaapkamers zouden starten zodat we daarna het bovenste appartement kunnen in orde brengen voor de vakantieverhuur.
Jan mocht als eerste kiezen waar hij zijn slaapkamer/bureau liefst had, op de middelste verdieping of op de hoogste.
Het één met het ander, beslisten we dat we eerst met onze twee slaapkamers zouden starten zodat we daarna het bovenste appartement kunnen in orde brengen voor de vakantieverhuur.
Eén ding was wel zeker: hij zou beginnen met werken aan de hoogste kamer en zo naar beneden toe werken. Kwestie van enigzins het vuil in huis wat te beperken.
Voor een tweeling is dat een heel moeilijke keuze, die uiteraard een aantal keer veranderde in de loop van de gesprekken. Zelfs nadat hij al gestart was met de werken besliste hij uiteindelijk toch maar om mij het hoogste verdiep te laten omwille van het lagere plafond daar.
Hij neemt dus de middelste kamer. Voorlopig definitief ...
Hij neemt dus de middelste kamer. Voorlopig definitief ...
De beide kamers waren volgepropt met meubels, kleren, allerhande. Daar moesten we eerst een andere ruimte voor vinden. Want Jan wilde beide kamers leeg zodat hij in de ene kon werken terwijl het materiaal tijdelijk in de andere kamer kon staan.
Op zich geen probleem zou je zeggen, met zo'n groot huis?
Toch was het een heel gedoe om alles ergens anders neer te poten op zo'n manier dat we de zomer niet in wollen pullovers moeten doorbrengen...
Eerst weten wat en hoe: komt er een wasbak of douche in de kamer; waar moeten er stopcontacten of lichtpunten komen; waar komt er later misschien ooit een vensterdeur naar een balkon; wat gaat er uiteindelijk op de vloer komen, ...
We beslisten dat er op dit ogenblik geen waterpartij zou komen omdat de kosten nu al hoog zouden oplopen. Ook een nieuwe vloer wordt uitgesteld.
De radiator in Jan zijn bureau zal vervangen worden door een zwaardere waarbij de originele in een andere ruimte zal herbruikt worden. De radiator moest sowieso in beide kamers afgekoppeld worden voordat de isolatie en de gyproc kan gezet worden.
De voorbereiding voor dit alles nam al snel een aantal weken in beslag, waarbij er intussen ook druk berekend werd welk/hoeveel materiaal we zouden nodig hebben, hoeveel de isolatie zou kosten ifv de dikte enz.
Prijzen werden vergeleken waarbij aandacht voor de nabijheid van de leverancier en/of het transport inbegrepen is in de prijs.
We beseften na een tijdje dat een aantal produkten blijkbaar in Italië gewoon niet te krijgen zijn... Probeer hier niet naar gladde gips te zoeken, dat kennen ze hier niet.
Ook een aantal heel goeie (Belgische) lijmen zijn hier niet te vinden en achteraf bleek dat het alternatief dan dikwijls niet de resultaten gaf die Jan gewenst had.
Uiteindelijk werd er een ganse lijst opgesteld van zaken die ik uit België zou moeten meebrengen bij mijn volgend gepland bezoek.
De impact van mijn ziekte kwam wel pijnlijk naar boven: vroeger deed ik een dergelijke voorbereiding van werken aan het huis zonder enig probleem bovenop een zware KBC-dag.
Nu moest ik de gesprekken doseren en heel regelmatig 'vrije' dagen inlassen omdat dit alles zo vermoeiend is. Al waren het maar vraagstukken van niveau derde leerjaar die op zich gemakkelijk op te lossen zijn. Maar de vereiste concentratie resulteerde in hevige hoofdpijn en fysieke uitputting, bovenop de algehele spierpijn.
Alhoewel ik ergens toch blij moest zijn: een jaar tevoren was ik even moe en had evenveel pijn zonder ook maar iéts te doen... is er dan toch verbetering in mijn gezondheid?
Gelukkig kwam de loodgieter al op de zaterdagochtend voor mijn vertrek naar België om nog snel de radiotoren af te koppelen zodat Jan écht kon beginnen terwijl ik weg was.
10-05-2011
Renoveren... is dat nodig?
Ik heb er al een paar keer gewag van gemaakt... Jan is begonnen met de renovatie van ons huis.
Al moeten we het allemaal omwille van cash flow problemen 'pian piano', stillekesaan, doen zolang Meerbeek niet verkocht is. Toch hebben we besloten om aan de eerste slaapkamers te beginnen, in het oude gedeelte van het huis.
Al moeten we het allemaal omwille van cash flow problemen 'pian piano', stillekesaan, doen zolang Meerbeek niet verkocht is. Toch hebben we besloten om aan de eerste slaapkamers te beginnen, in het oude gedeelte van het huis.
Je vraagt je misschien af wat er dan allemaal moet vernieuwd worden?
De vraag is eerder: wat moet er niet veranderen...
We mogen dan wel een groot huis hebben, het is wel een oud huis met alle gevolgen vandien.
Het rechtse gedeelte dateert van 200 jaar geleden en is gebouwd in 70cm dikke muren in de plaatselijke natuursteen waar dan een cementlaag werd bovenop geplakt. Dit gedeelte bestaat uit 3 grote kamers boven mekaar met op de tussenverdiepen in recentere bijbouw 2 badkamers.
In deze streek van de wereld kennen ze geen kalk, maar cement hebben ze hier voor het opscheppen waardoor dit zowel op de binnen- als buitenmuren gebruikt wordt waarna er eventueel een kleurtje wordt op gezet.
Maar veel mooier is het wanneer de cement van de buitenmuur afgeklopt is en deze terug mooi ingewerkt. Dat geeft dan een prachtig authentiek zicht natuurlijk!
Geduld is een mooie deugd... ooit komt het er wel van.
Het linkergedeelte bestaat uit twee appartementjes en een grote cantina, een kelder, die gedeeltelijk onder het grondniveau zit omwille van de helling van het grondplan.
Dit stuk dateert van de jaren '70 en werd aangebouwd ipv los tegen het andere stuk aan te zetten. Met als gevolg dat er barsten komen omdat het ene gebouw anders 'werkt' tov het andere.
De muren hebben trouwens traditioneel van die typisch-Italiaanse barsten die moeten gevuld worden en eventueel met glasvezel overplakt om te vermijden dat ze opnieuw doorkomen.
Die zijn dan weer het gevolg van de klei-ondergrond die door het water uitzet en daarna door de droogte terug inkrimpt waardoor het huis gaat meebewegen...
Tenzij het van één of ander aardbevinkje geweest is.
Geen Italiaanse haan die daarnaar kraait trouwens! Dat is hier allemaal doodgewoon... maar niet voor ons, Belgen.
Van zodra de portemonnee het ons toestaat zullen we daarom de ondergrond onder het huis laten opspuiten met een tweecomponenten hars om te vermijden dat er nog nieuwe barsten komen. Dat is de meest recente technologie om deze problemen te vermijden, maar meteen ook de meest dure remedie op dit ogenblik.
Die vereist dus nog wat geduld.
Ook de elektriciteit is typisch Italiaans...
De meeste stopcontacten lopen op z'n best over 1,5 draad, in het mindere geval gewoon over bellekesdraad! Maar dat is niet alles...
De Italiaanse stopcontacten hebben 3 gaten onder elkaar en bestaan in 2 maten van gaten, de oudere dunne of de recentere dikke die een beetje verder uit mekaar liggen.
Je kan enkel de lichte Europese stekkers zonder aarding in de dunne gaten steken. Elke andere combinatie, It-It of B-It, moet met een tussenstuk gebeuren... waarbij je heel goed moet uitkijken of je hebt gegarandeerd een verkeerd model in je handen!
Italianen vinden het absoluut normaal dat je zo'n stuk of 3-4 verbindingsstekkers op mekaar moet zetten om een paar van je apparaten aan te sluiten... waar zou je je toch druk om maken!
Jan maakt zich daar uiteraard verschrikkelijk druk om en heeft na lang zoeken, tot zijn grote opluchting, een multifunctioneel stopcontact gevonden waarbij je als Belg bijna alle soorten stekkers kan insteken.
Die willen we dus overal plaatsen in combinatie met de nieuwere Italiaanse die wel maar de helft van de plaats innemen.
Dan hebben we het nog niet gehad over de ontbrekende elektriciteitskast en de lage power die je hier in het standaardabonnement krijgt.
In ons huis komt er 3kwH elektriciteit binnen voor het ganse huis, waarbij ongeveer alle lijnen verdeeld worden vanuit één enkele draad die rechtstreeks uit de kast komt.
Als je dan weet dat hier officieel twee appartementen waren, kan je je inbeelden?
Wanneer we de wasmachine aanzetten zitten we al boven onze capaciteit en gaat er een rood lichtje branden. Durf je dan per ongeluk ook nog de waterkoker, oven, of stofzuiger aanzetten dan springt de elektriciteit gewoon uit!
Heel handig om te besparen is dat systeem, je probeert gewoon zo weinig mogelijk elektrische apparaten te gebruiken! Die maatregel is wellicht door de groene Iti's goedgekeurd. Het is een manier als een andere om het milieu te sparen... tenzij je huis intussen in de fik gaat natuurlijk...
We moeten dus overal nieuwe leidingen leggen die later door de elektrieker moeten aangesloten worden. Daarna kunnen we dan vragen om de power te verhogen zodat we eindelijk terug onze apparaten kunnen gebruiken zonder risico om in het donker te zitten.
We zullen het wellicht wel voelen aan de rekening van la luce, het licht, want elektriciteit is hier een pak duurder dan in België.
Net als de gas trouwens maar dat kan je nog verklaren omdat het LPG is die door een tankwagen regelmatig moet bijgevuld worden, hetgeen veel duurder is dan door een aardgaslijn te jagen.
In een later stadium moet ook de verwarming en het warm water veranderd worden, net zoals ongeveer alle leidingen voor het water trouwens.
Nu werken we met 2 oude boilers, een voor elk vroeger appartement, en een aantal oude radiatoren maar ook een paar recentere. Van die laatste zijn er trouwens een paar stukgevroren in de winter voor we verhuisd zijn, niettegenstaande onze regelmatige vraag om dit te vermijden... je kan het altijd vragen, of er ook naar gekeken wordt is een andere zaak!
We zouden graag één combinatieketel hebben die zowel op hout (uit onze bosjes) kan draaien als op gas. Idealiter in combinatie met zonnecollectoren om het water al voor te verwarmen aangezien wij hier 300 zondagen per jaar hebben.
Maar ook dat is een project dat pas kan verwezenlijkt worden nadat Meerbeek definitief achter de rug ligt.
Verder moet het ganse huis geïsoleerd worden, moeten er overal nieuwe ramen en deuren komen, moet er een verbinding komen vanuit de trappenhal naar de cantina, nieuwe badkamers, keuken...
Is er verder nog iets wat je kan veranderen in een huis behalve het dak en de muren?
Eén ding is zeker: Jan kan zich hier nog een hele tijd nuttig maken...
08-05-2011
Eén veldslag wint de oorlog niet...
Rudi, een vroegere collega waarmee ik heel graag heb samengewerkt, had een weekje vakantie gepland in Toscane en zou ons komen opzoeken om eindelijk eens een aantal dingen te kunnen bijpraten.
We wisten dit al een tijdje, dus was ik stilaan begonnen met het huis wat leefbaar te maken zodat we niet té beschaamd hoefden te zijn voor de aanblik ervan.
En die was niet zo echt uitnodigend geweest wanneer ik na mijn laatste Belgiëtrip terugkwam.
Vooreerst had ik een Monte Cusna-formaat wasberg gevonden.
Ook het ganse huis had een intense poetsbeurt nodig aangezien Jan al zijn tijd en energie gestoken had in de aanvang van de renovatie van de 2 eerste slaapkamers én het klaarmaken van het stuk land dat moest ingezaaid worden.
Hij had dus geen tijd gevonden voor andere huishoudelijke beslommeringen dan de zorg voor zijn inwendige mens...
Al het andere was blijven liggen, overduidelijk!
Eerst probeerde ik stilaan de berg vuile was te vervangen door een heuvel strijkgoed...
Tegelijk probeerde ik het stof de baas te worden.
Dan heb ik het niet enkel over de huismijten, takjes en zand die aan pootjes blijven kleven om daarna het huis te versieren en pakjes hond die zich links en rechts daaraan toevoegen teneinde het geheel een wollige vorm te geven.
Neen, dit keer ging het over het rode baksteen- en grijze cementstof na het slijpen van een aantal sleuven op de hoogste verdieping. Dit had een avontuurlijke tocht door het ganse huis achter de rug, daarbij overal een prominente aanwezigheid markerend.
Gezien mijn afwezigheid en hun territoriumdrang haalde het hun slag thuis en werd hun grondgebied al snel uitgebreid van die paar muren naar zowat het ganse huis inclusief meubilair.
Het stof was trouwens ook niet zinnens om zomaar hun nieuwe domein af te staan...
Ik trok dus ten oorlog met alle wapens waarover ik beschik, in de hoop het gekraak onder mijn voeten te minderen ten voordele van mijn arme slijmvliezen. Die hadden sowieso al behoorlijk te lijden onder het resultaat van het intensieve sexleven van de bomen die als echte macho's hun gele poederzaad kwistig in het rond stuurden in de hoop het roodgrijze laagje wat meer kleur te geven.
Niettegenstaande een professionele stofzuiger en een legertje microvezeldoekjes verloren wij de eerste twee veldslagen, al werd de vijandelijke linie behoorlijk teruggedrongen...
Met behulp van mijn special forces, dé muppets, veranderde onze droge oorlogsstrategie in ware natte Navy-seals stijl die ons uiteindelijk naar de overwinning leidde. Met vrijwel volledige uitschakeling van de vijandelijke manschappen!
Grote feestvreugde alom wanneer het nieuws bekendraakte!
De volgende opdracht is nu door de strijk geraken en dan, wanhoop oh wanhoop, een degelijke plek te vinden om alle wasgoed op te bergen...
Wat benijd ik diegenen wiens kasten een definitieve plaats hebben ipv in de kelder in stukken te wachten op een eigen stekje!
We wisten dit al een tijdje, dus was ik stilaan begonnen met het huis wat leefbaar te maken zodat we niet té beschaamd hoefden te zijn voor de aanblik ervan.
En die was niet zo echt uitnodigend geweest wanneer ik na mijn laatste Belgiëtrip terugkwam.
Vooreerst had ik een Monte Cusna-formaat wasberg gevonden.
Ook het ganse huis had een intense poetsbeurt nodig aangezien Jan al zijn tijd en energie gestoken had in de aanvang van de renovatie van de 2 eerste slaapkamers én het klaarmaken van het stuk land dat moest ingezaaid worden.
Hij had dus geen tijd gevonden voor andere huishoudelijke beslommeringen dan de zorg voor zijn inwendige mens...
Al het andere was blijven liggen, overduidelijk!
Eerst probeerde ik stilaan de berg vuile was te vervangen door een heuvel strijkgoed...
Tegelijk probeerde ik het stof de baas te worden.
Dan heb ik het niet enkel over de huismijten, takjes en zand die aan pootjes blijven kleven om daarna het huis te versieren en pakjes hond die zich links en rechts daaraan toevoegen teneinde het geheel een wollige vorm te geven.
Neen, dit keer ging het over het rode baksteen- en grijze cementstof na het slijpen van een aantal sleuven op de hoogste verdieping. Dit had een avontuurlijke tocht door het ganse huis achter de rug, daarbij overal een prominente aanwezigheid markerend.
Gezien mijn afwezigheid en hun territoriumdrang haalde het hun slag thuis en werd hun grondgebied al snel uitgebreid van die paar muren naar zowat het ganse huis inclusief meubilair.
Het stof was trouwens ook niet zinnens om zomaar hun nieuwe domein af te staan...
Ik trok dus ten oorlog met alle wapens waarover ik beschik, in de hoop het gekraak onder mijn voeten te minderen ten voordele van mijn arme slijmvliezen. Die hadden sowieso al behoorlijk te lijden onder het resultaat van het intensieve sexleven van de bomen die als echte macho's hun gele poederzaad kwistig in het rond stuurden in de hoop het roodgrijze laagje wat meer kleur te geven.
Niettegenstaande een professionele stofzuiger en een legertje microvezeldoekjes verloren wij de eerste twee veldslagen, al werd de vijandelijke linie behoorlijk teruggedrongen...
Met behulp van mijn special forces, dé muppets, veranderde onze droge oorlogsstrategie in ware natte Navy-seals stijl die ons uiteindelijk naar de overwinning leidde. Met vrijwel volledige uitschakeling van de vijandelijke manschappen!
Grote feestvreugde alom wanneer het nieuws bekendraakte!
De volgende opdracht is nu door de strijk geraken en dan, wanhoop oh wanhoop, een degelijke plek te vinden om alle wasgoed op te bergen...
Wat benijd ik diegenen wiens kasten een definitieve plaats hebben ipv in de kelder in stukken te wachten op een eigen stekje!
30-04-2011
Idraulico... een Italiaanse story!
De tijd vliegt... volgende maand is het al een jaar geleden dat we hier met man en paard (om al de rest niet te vergeten) aangekomen zijn.
Kort nadat we geland waren begonnen we al onze droomplannen te bekijken.
We beseften wel dat de verkoop van Meerbeek een conditio sine qua non is voor we hier kunnen aan beginnen, maar ja, sommige zaken zijn dringend en dus kom je al in contact met een aantal vaklui.
En dan begin je te praten over wat, waarom en hoe...
Zo deden we heel in het begin beroep op een idraulico, een loodgieter om onze 'Favorit' aan te sluiten.
Die doet namelijk veel beter de afwas dan wat ikzelf kan/wil doen, hij mort nooit en doet zijn werk in redelijke stilte. Daarom ook dat we beslist hadden om hem mee over te brengen ipv afscheid te nemen en hem aan een volgende Meerbeekbewoner af te staan.
Ik herinner me al niet meer hoe we met hem in contact kwamen, het is ook al zo lang geleden. In elk geval, we hadden Mr. Carrara gebeld en de volgende avond kwam hij al langs om ons uit de nood te helpen.
Dat zat wel snor, dus we praatten een hele tijd over wat we graag wilden doen ivm verwarming.
Onze plannen werden uitvoerig besproken en we kregen van hem behoorlijk goeie opmerkingen. De week erna kwam hij nog eens terug voor een heel lang gesprek waarbij hij informatie meehad van verwarmingssystemen waarbij je hout, gas en zonneënergie kan combineren voor zowel vloerverwarming als warm water. Dat klonk heel goed in mijn oren!
De man gaf een heel professionele indruk, we waren blij dat we zo'n goede vakman hadden ontdekt.
We namen afscheid met de afspraak dat hij een preventivo, een offerte zou maken en ons die zou bezorgen. Hij had wel behoorlijk wat werk, dus het kon een paar weken duren.
Geen probleem!
Goeie afspraken maken goeie vrienden...
Weken gingen voorbij en we wachtten braaf op onze offerte.
Maanden gingen voorbij en we kregen een probleem met waterinsijpeling in de muur. Hiervoor hadden we terug een loodgieter nodig en er werd ons door de vorige eigenaar Mr. Boschini aanbevolen.
Nu ja, Mr. Carrara had toch al zoveel werk, dus laat ons die andere eens proberen...
Volgers van dit blogje kennen intussen de verzekeringsstory al, waarbij er uiteindelijk nog een derde loodgieter werd gecontacteerd omwille van de veel te hoge prijs van Boschini.
Om het verhaal wat in te korten: als twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen!
Mr. Cattozzi werd de uitverkorene die al een deel kleine loodgieterswerkjes mocht doen.
Ook hij wil uiteraard achteraf graag het grote werk doen, maar moet net als wij wachten op centjes...
De naam Carrara viel wel nog één keer toen we in de nazomer een gesprek hadden met lokale Britten die ons vertelden dat hùn loodgieter ook bij ons geweest was. Hij had over ons verteld, die Belgen op Montecroce.
Oh ja, ze waren echt wel tevreden van zijn werk! Maar hij had er wel heel veel van...
Blijkbaar téveel om verder nog veel aan Montecroce te denken...
Tot vanochtend.
Ik was nog op mijn kamer mijn arme lijf aan het stretchen en draaien om alle wervels weer op hun plaats te krijgen en de spieren errond wat te verstevigen om hopelijk alles op diezelfde plaats te houden. Ik hoorde mijn gsm.
'Buongiorno signor Carrara. Un attimo, passo la moglie, lei è ancora (een kort moment van stilte)... Passo la moglie, è più facile per parlare.'
Goeiemorgen, Mr. Carrara. Een ogenblik, ik geef u mijn vrouw, ze is nog... Ik geef u mijn vrouw, dat is makkelijker praten.
Ikke fier op mijne Jan, hij begint zich al heel goed uit te drukken in het Italiaans!
Ik kreeg de gsm en had even tijd nodig om te beseffen wie Mr. Carrara wel was?
Na wat uitleg van de man in kwestie viel mijn eurocentje: oh ja, de die!
Na bijna een jaar was zijn takenlijst wellicht afgewerkt en dacht hij terug aan die Belgen op Montecroce die ook nog plannen hadden!
Waarom dus niet opnieuw contact nemen... denkt een Italiaan dan!
Spijtig genoeg moest hij vernemen dat een jaar toch wel nét iets te lang is om op te wachten en dat er intussen al een andere idraulico voet in huis had.
Maar voor alle zekerheid wilde ik de deur niet definitief dichtslaan, dus mocht hij een email sturen met zijn gegevens. Eens Meerbeek afgerond is, mag hij dan zijn preventivo eindelijk afwerken...
Al zal die dan wel héél goed moeten zijn om ons te overtuigen terug op hem te wachten...
29-04-2011
Bambi!
Het was nog behoorlijk vroeg vanochtend, nog veel te vroeg voor mijn vege lijf om de dag al aan te kunnen.
Maar Jan is altijd al wakker bij het ochtendgloren en staat dan steevast op met de camera in de aanslag, klaar om nieuwe lichtspeelsels aan de gevoelige pixels toe te vertrouwen.
Zo ook dus vandaag.
Hij zat nog maar net aan de ontbijttafel wanneer hij buiten iets hoorde. Tegelijk zag hij in de straat iets bewegen... bezoek!
Aan de overkant van de straat, rechttegenover ons raam stond een reebok!
Heel snel de camera en... voor eeuwig vastgelegd:
Heel lang duurde de scène niet... na nog een korte blik om te zien of hij niet achtervolgd werd, duikelde deze volwassen Bambi de helling naar beneden en sprong over de afsluiting van de weide.
Vermoedelijk heeft hij de waterbakken van de paarden ontdekt, hetgeen wel handig is voor een dorstige ree wanneer het al een ganse tijd niet geregend heeft.
Wie weet wordt hij een regelmatige bezoeker...
Voor mij ok, zolang hij de omheining niet stuk trekt!
Maar Jan is altijd al wakker bij het ochtendgloren en staat dan steevast op met de camera in de aanslag, klaar om nieuwe lichtspeelsels aan de gevoelige pixels toe te vertrouwen.
Zo ook dus vandaag.
Hij zat nog maar net aan de ontbijttafel wanneer hij buiten iets hoorde. Tegelijk zag hij in de straat iets bewegen... bezoek!
Aan de overkant van de straat, rechttegenover ons raam stond een reebok!
Heel snel de camera en... voor eeuwig vastgelegd:
Heel lang duurde de scène niet... na nog een korte blik om te zien of hij niet achtervolgd werd, duikelde deze volwassen Bambi de helling naar beneden en sprong over de afsluiting van de weide.
Vermoedelijk heeft hij de waterbakken van de paarden ontdekt, hetgeen wel handig is voor een dorstige ree wanneer het al een ganse tijd niet geregend heeft.
Wie weet wordt hij een regelmatige bezoeker...
Voor mij ok, zolang hij de omheining niet stuk trekt!
28-04-2011
Manegeur en roze schijn...
Ik wil niet klagen, maar naar een vreemd land verhuizen maakt het leven soms verdomd moeilijk...
Ik kan me inmiddels goed inbeelden hoe de pioniers die 'naar den vreemde' trokken, zich moeten gevoeld hebben.
Proberen te overleven met de weinige middelen die je hebt.
Meer onzekerheden dan iets anders, waardoor je constant twijfelt of je wel het goede doet.
Zoeken naar mogelijkheden om in de toekomst te kunnen overleven of, als het hopelijk zou meezitten, goed te kunnen leven.
Maar bij elke twijfel, onenigheid, angst, verdriet of vreugde heb je enkel je partner om alles mee te delen.
Oh ja, er is Skype en email en facebook en al die communicatiemedia.
Maar als het erop aankomt is praten toch zoveel makkelijker wanneer je iemand in de ogen kan kijken, of wanneer je op iemands schouder kan rusten.
Al die virtuele knuffels zijn allemaal heel goed bedoeld, begrijp me niet verkeerd.
Maar soms, en in het buitenland eigenlijk 'regelmatig', zou een echte knuffel toch veel meer effect hebben.
Op dagen zoals vandaag voelt dat heel zwaar aan.
En ik zie het ook erg aan Jan, dat het niet gemakkelijk is om alles gewoon zo met zijn tweetjes te moeten verwerken.
Wij zijn in zoveel opzichten zo totaal verschillend, dat maakt voor sommige zaken de complementariteit perfect. Maar voor andere dingen is het dan soms toch zo moeilijk om mekaar te begrijpen...
En mijn ziekte maakt de zaken er niet simpeler op. De beperkingen waar ik moet (leren) mee leven zijn voor mij een handicap maar voor de andere dikwijls een niet-begrijpen.
En met geen ander klankbord dan de andere, is het dan soms verdomd moeilijk.
Zelfs al zit je op een mooie berg in Italië, tot spijt van wie 't benijdt...
Ik kan me inmiddels goed inbeelden hoe de pioniers die 'naar den vreemde' trokken, zich moeten gevoeld hebben.
Proberen te overleven met de weinige middelen die je hebt.
Meer onzekerheden dan iets anders, waardoor je constant twijfelt of je wel het goede doet.
Zoeken naar mogelijkheden om in de toekomst te kunnen overleven of, als het hopelijk zou meezitten, goed te kunnen leven.
Maar bij elke twijfel, onenigheid, angst, verdriet of vreugde heb je enkel je partner om alles mee te delen.
Oh ja, er is Skype en email en facebook en al die communicatiemedia.
Maar als het erop aankomt is praten toch zoveel makkelijker wanneer je iemand in de ogen kan kijken, of wanneer je op iemands schouder kan rusten.
Al die virtuele knuffels zijn allemaal heel goed bedoeld, begrijp me niet verkeerd.
Maar soms, en in het buitenland eigenlijk 'regelmatig', zou een echte knuffel toch veel meer effect hebben.
Op dagen zoals vandaag voelt dat heel zwaar aan.
En ik zie het ook erg aan Jan, dat het niet gemakkelijk is om alles gewoon zo met zijn tweetjes te moeten verwerken.
Wij zijn in zoveel opzichten zo totaal verschillend, dat maakt voor sommige zaken de complementariteit perfect. Maar voor andere dingen is het dan soms toch zo moeilijk om mekaar te begrijpen...
En mijn ziekte maakt de zaken er niet simpeler op. De beperkingen waar ik moet (leren) mee leven zijn voor mij een handicap maar voor de andere dikwijls een niet-begrijpen.
En met geen ander klankbord dan de andere, is het dan soms verdomd moeilijk.
Zelfs al zit je op een mooie berg in Italië, tot spijt van wie 't benijdt...
25-04-2011
Hoopvol wachten op regen...
Je kan het niet geloven!
We zijn speciaal naar Italië verhuisd omdat er hier een minder vochtig klimaat is.
Omdat het slechte weer in België een heel slechte invloed heeft op mijn gezondheid, met extra veel pijn en krampen zowel als hoofdpijn en een verdoofd gevoel in het hoofd.
En nu staan Jan en ik hoopvol te wachten op regen...
Waarom?
Neen, niet omdat ik pijnloos en fit in het hoofd ben!
Wel omdat we de weide achter ons huis terug hebben laten inzaaien en nu hebben die zaadjes vocht nodig om te kiemen en dan regelmatig een goeie plets water om te kunnen groeien.
Het stuk land achter ons huis was vorig jaar omgeploegd maar toen was er geen tijd om het verder klaar te maken om te zaaien. Spijtig want we hebben heel wat extra hooi moeten bijkopen terwijl er toch behoorlijk wat uit zelfproductie had kunnen komen.
Dus nu heeft Jan zijn renovatiewerken in de kamers een tijdje afgebroken om eerst al het land gelijk te trekken. Dat had de nodige grondverplaatsingswerken nodig waarbij ons Landinietje heel goed zijn best heeft moeten doen. Zo goed dat op een bepaald ogenblik het contragewicht vooraan afbrak door al dat gesleur en gewiebel achteraan.
Maar dankzij dit voorval heeft Jan hier nu ook een MacGyver ontmoet die voor 10 euro vrij snel het ding heeft kunnen lassen.
Nadat de putten en 'zoenken' in het land zo goed als mogelijk waren aangevuld met grond van hoger gelegen delen, probeerde Jan alles al mooi glad te trekken. Helemaal perfect ging dat niet, maar het resultaat was toch al goed.
Dan moest hij al de 'sassi' uit het land halen...
Sassi zijn rotsstukken in grote en kleinere maten die hier overal naar boven komen op het land. Elke keer dat er geploegd wordt opnieuw!
Het is met dat soort stenen dat hier de huizen gebouwd worden en je ziet ze overal aan de rand van de weilanden liggen.
Het was een gigantisch werk en 'gelukkig' is dat stuk land maar ongeveer 1ha groot!
Duizenden kilo's van die rotsblokken en stenen heeft hij opgeraapt, of tenminste: op de laadbak van de tractor geduwd of gehesen om dan verder weer op een hoop te leggen.
In afwachting van verder gebruik.
Niet zozeer dat we voorzien om nog een extra huis te bouwen, we hopen ooit eerst dit huis in orde te krijgen.
Wél omdat hij de inrit van de garage wat wil verbreden.
En de ingang van de andere weide wil hij draineren en verharden zodat er rond de hooiruif een droge plaats voor de paarden komt.
Nadat buurman Bruno, een boer en een goed raadgever, een soort hark had geleend om op de tractor te zetten, kreeg Jan het land steeds mooier glad.
Daarna moesten de kleinere stenen er nog uit. Alles groter dan een vuist moest weg zodat de hooimachines geen risico lopen om stuk te lopen.
Vorig jaar was dat namelijk wel het geval op nog een ander stukje land verderop.
Toen Bruno het gras daar kwam maaien is hij op een vrij grote steen gebotst en er waren een paar schijven stuk.
We kenden hem toen nog maar pas en hadden alle moeite van de wereld om hem in ons beste Italiaans uit te leggen dat wij die steen daar niet gelegd hadden. Hij dacht namelijk dat we die als markering van het einde van ons land hadden gelegd... en dan waren wij verantwoordelijk voor de kosten natuurlijk!
Gelukkig is een andere buur, Carlo, toen bijgesprongen om uit te leggen dat we net probeerden om dergelijke sassi ùit het land te halen en dat hij ons daarbij geholpen had.
Je snapt dat Jan dit stuk land dus bijna met een kam heeft geïnspecteerd op dergelijke spelbrekers! Zijn rugspieren zullen het zich nog lang herinneren...
Een week geleden was het dan zover: het land lag er picobello bij en het zaaien kon beginnen!
Davide, de boer die dit zou komen doen met zijn gigantisch grote tractor en frees-zaaier liet uiteraard een paar dagen op zich wachten. Maar dat is wellicht gewoon om te testen of wij de Italiaanse gewoonten al een beetje kennen...
Uiteindelijk kwam hij 4 dagen later dan afgesproken maar eens hij er was heeft hij wel super werk verricht!
Het land ligt er nu mooi heuvelachtig bij en het zaad ligt te wachten om te beginnen kiemen.
En dus kijken Jan en ik nu hoopvol uit naar voldoende regen, zodat we dit jaar hopelijk veel hooi van ons land zullen kunnen halen...
We zijn speciaal naar Italië verhuisd omdat er hier een minder vochtig klimaat is.
Omdat het slechte weer in België een heel slechte invloed heeft op mijn gezondheid, met extra veel pijn en krampen zowel als hoofdpijn en een verdoofd gevoel in het hoofd.
En nu staan Jan en ik hoopvol te wachten op regen...
Waarom?
Neen, niet omdat ik pijnloos en fit in het hoofd ben!
Wel omdat we de weide achter ons huis terug hebben laten inzaaien en nu hebben die zaadjes vocht nodig om te kiemen en dan regelmatig een goeie plets water om te kunnen groeien.
Het stuk land achter ons huis was vorig jaar omgeploegd maar toen was er geen tijd om het verder klaar te maken om te zaaien. Spijtig want we hebben heel wat extra hooi moeten bijkopen terwijl er toch behoorlijk wat uit zelfproductie had kunnen komen.
Dus nu heeft Jan zijn renovatiewerken in de kamers een tijdje afgebroken om eerst al het land gelijk te trekken. Dat had de nodige grondverplaatsingswerken nodig waarbij ons Landinietje heel goed zijn best heeft moeten doen. Zo goed dat op een bepaald ogenblik het contragewicht vooraan afbrak door al dat gesleur en gewiebel achteraan.
Maar dankzij dit voorval heeft Jan hier nu ook een MacGyver ontmoet die voor 10 euro vrij snel het ding heeft kunnen lassen.
Nadat de putten en 'zoenken' in het land zo goed als mogelijk waren aangevuld met grond van hoger gelegen delen, probeerde Jan alles al mooi glad te trekken. Helemaal perfect ging dat niet, maar het resultaat was toch al goed.
Dan moest hij al de 'sassi' uit het land halen...
Sassi zijn rotsstukken in grote en kleinere maten die hier overal naar boven komen op het land. Elke keer dat er geploegd wordt opnieuw!
Het is met dat soort stenen dat hier de huizen gebouwd worden en je ziet ze overal aan de rand van de weilanden liggen.
Het was een gigantisch werk en 'gelukkig' is dat stuk land maar ongeveer 1ha groot!
Duizenden kilo's van die rotsblokken en stenen heeft hij opgeraapt, of tenminste: op de laadbak van de tractor geduwd of gehesen om dan verder weer op een hoop te leggen.
In afwachting van verder gebruik.
Niet zozeer dat we voorzien om nog een extra huis te bouwen, we hopen ooit eerst dit huis in orde te krijgen.
Wél omdat hij de inrit van de garage wat wil verbreden.
En de ingang van de andere weide wil hij draineren en verharden zodat er rond de hooiruif een droge plaats voor de paarden komt.
Nadat buurman Bruno, een boer en een goed raadgever, een soort hark had geleend om op de tractor te zetten, kreeg Jan het land steeds mooier glad.
Daarna moesten de kleinere stenen er nog uit. Alles groter dan een vuist moest weg zodat de hooimachines geen risico lopen om stuk te lopen.
Vorig jaar was dat namelijk wel het geval op nog een ander stukje land verderop.
Toen Bruno het gras daar kwam maaien is hij op een vrij grote steen gebotst en er waren een paar schijven stuk.
We kenden hem toen nog maar pas en hadden alle moeite van de wereld om hem in ons beste Italiaans uit te leggen dat wij die steen daar niet gelegd hadden. Hij dacht namelijk dat we die als markering van het einde van ons land hadden gelegd... en dan waren wij verantwoordelijk voor de kosten natuurlijk!
Gelukkig is een andere buur, Carlo, toen bijgesprongen om uit te leggen dat we net probeerden om dergelijke sassi ùit het land te halen en dat hij ons daarbij geholpen had.
Je snapt dat Jan dit stuk land dus bijna met een kam heeft geïnspecteerd op dergelijke spelbrekers! Zijn rugspieren zullen het zich nog lang herinneren...
Een week geleden was het dan zover: het land lag er picobello bij en het zaaien kon beginnen!
Davide, de boer die dit zou komen doen met zijn gigantisch grote tractor en frees-zaaier liet uiteraard een paar dagen op zich wachten. Maar dat is wellicht gewoon om te testen of wij de Italiaanse gewoonten al een beetje kennen...
Uiteindelijk kwam hij 4 dagen later dan afgesproken maar eens hij er was heeft hij wel super werk verricht!
Het land ligt er nu mooi heuvelachtig bij en het zaad ligt te wachten om te beginnen kiemen.
En dus kijken Jan en ik nu hoopvol uit naar voldoende regen, zodat we dit jaar hopelijk veel hooi van ons land zullen kunnen halen...
Abonneren op:
Reacties (Atom)